บ้านหลังใหม่และความตั้งใจเด็ดเดี่ยว

กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ใช้ปูพื้นลังไม้ในบ้านเช่าหลังเล็กปลายนา คือกลิ่นหอมฟุ้งที่ลีลาวดีโหยหามาตลอดสามปีในกรงทองอันหนาวเหน็บ "แม่จ๋า หิวข้าว..." เสียงเล็กๆ ของน้องลันที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดึงสติของหญิงสาวให้หลุดออกจากภวังค์ ลีลาวดีก้มมองสองร่างป้อมที่กำลังนอนขดอยู่บนฟูกเก่าๆ ด้วยแววตาที่ฉายประกายความเด็ดเดี่ยวระคนอ่อนโยน เธอวางเศษผ้าในมือลงแล้วรีบเดินเข้าไปโอบกอดลูกแฝดไว้แนบอก อ้อมแขนคู่นี้คือเกราะกำบังเดียวที่ลูกๆ มี และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป เงินสดในบัญชีที่เหลืออยู่ไม่ถึงห้าหมื่นบาทคือลมหายใจเฮือกสุดท้ายของการเริ่มต้นใหม่ ภาคินคงคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่ไร้ค่า ถูกเหยียบย่ำแล้วจะยอมก้มหัวให้เขาตักตวงความสุขฝ่ายเดียวไปชั่วชีวิต เขาลืมไปแล้วกระมังว่าลีลาวดีคนเดิมได้ตายไปในกองเพลิงแห่งความเย็นชาในคืนวันหย่าร้างนั้นแล้ว เหลือเพียงแต่มารดาผู้ยอมแลกได้ทุกอย่างเพื่อปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง "อดทนหน่อยนะคะคนเก่งของแม่ เดี๋ยวแม่ไปต้มข้าวต้มให้นะคะ" ลีลาวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางกดจูบลงบนหน้าผากมนของน้องลิลที่ซุกซบอยู่1ข้างกาย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามจังหวัดและการลงมือทำความสะอาดบ้านด้วยตัวเองมลายหายไปสิ้นเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของลูก ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวช่างน่าสะพรึงกลัว ภาคินยืนกำกระดาษหย่าแผ่นบางไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอประกายเกรี้ยวกราดและว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน บนโต๊ะทำงานมีรายงานการสืบสวนที่เพิ่งได้รับมา—*เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับตั๋วรถโดยสารเที่ยวเดียวสู่จังหวัดทางภาคเหนือ* "หายไปอย่างนั้นหรือ... ลีลาวดี คุณกล้าดียังไงถึงกล้าหนีผมไป!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดดังขึ้น ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนแหลละเอียดเมื่อตระหนักว่าบ้านหลังนี้ไร้ซึ่งเงาและเสียงลมหายใจของผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง ภาพความเย็นชาที่เขาเคยปฏิบัติต่อเธอย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกรีดซ้ำ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่ภรรยาที่ถูกคลุมถุงชน เป็นเพียงภาพลักษณ์ประดับบารมีที่น่ารำคาญใจ ยิ่งมีคำเสี้ยมสอนจากศจีคอยเป่าหูว่าเธอมุ่งหวังเพียงทรัพย์สิน ยิ่งทำให้เขาสาดวาจาร้ายกาจใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งวันที่เธอวางใบหย่าพร้อมกับรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งวิญญาณ... หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "คุณไม่มีสิทธิ์หนีผมไปไหนทั้งนั้น ลี..." ภาคินขว้างแก้วกาแฟลงกับพื้นจนแตกกระจาย เสียงเศษแก้วกระทบพื้นกระเบื้องดังสนั่นสะท้อนความคลุ้มคลั่งในอก เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะลากตัวเธอกลับมาลงทัณฑ์และชดใช้ให้สาสมกับความเจ็บปวดที่เธอมอบให้เขาในเวลานี้! ตัดกลับมาที่บ้านพักต่างจังหวัดยามค่ำคืน สายลมหนาวพัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้เก่าๆ ลีลาวดีกล่อมลูกแฝดจนหลับใหลไปในที่สุด เธอนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเล็ก แสงไฟจากตะเกียงดวงน้อยส่องใบหน้าที่แม้จะโรยราแต่ทว่าเฉคมั่นคง เธอหยิบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายขึ้นมาวางแผนชีวิตใหม่ *การไม่มีเขา มันช่างหายใจโล่งปอดเช่นนี้นี่เอง* หญิงสาวแย้มยิ้มให้กับตัวเอง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโชคชะตาและพลังอันเปี่ยมล้น เธอจะเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ใช้ฝีมือที่เคยถูกสามีดูแคลนมาสร้างอนาคตให้ลูกๆ ได้กินอิ่มนอนหลับโดยไม่ต้องพึ่งพาเงินตราสกปรกจากตระกูลอัครเดชโภคินแม้แต่บาทเดียว ทว่า ความสงบสุขมักอยู่กับเธอน้อยนิด... เสียงเคาะประตูกระด้างดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันยามวิกาล ทำให้ลีลาวดีสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความหวาดระแวง หรือว่า... เขาตามมาเร็วขนาดนี้เชียวหรือ? หญิงสาวก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาไปป์ประตูด้านหน้า มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงกำลูกบิดไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจกระชากเปิดประตูออกเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ร่างสูงสง่าของอดีตสวามีผู้เย่อหยิ่งอย่างที่จินตนาการไว้... แต่กลับเป็นร่างโปร่งระหงของศจี ที่ยืนแย้มยิ้มเยาะเย้ยอยู่ภายใต้แสงจันทร์สลัว พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวที่เอ่ยออกมาว่า... "เซอร์ไพรส์ค่ะคุณพี่ลี... คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะตามมาเจอเร็วจนตั้งตัวไม่ติดแบบนี้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับความเด็ดเดี่ยวของแม่ลีในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!