ความลับในครรภ์

กลิ่นหอมกรุ่นของเปปเปอร์มินต์ผสมกับกลิ่นอัสาสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้ความหนาวเหน็บในอกของลีลาวดีลดลงเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำแผ่นกระดาษสีขาวในมือแน่น ตัวอักษรและเส้นกราฟสีดำบนนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลตรวจทางการแพทย์ แต่มันคือประกาศิตแห่งชีวิตใหม่... ชีวิตที่ไม่ได้มีแค่เธออีกต่อไปแล้ว "คุณลีลาวดีคะ จากผลอัลตราซาวด์และฮอร์โมนในเลือด ยืนยันแน่ชัดแล้วนะคะว่าคุณตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วค่ะ..." เสียงของแพทย์หญิงวัยกลางคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแสดงความยินดี "และที่น่าตื่นเต้นไปกว่านั้นคือ... คุณกำลังตั้งครรภ์แฝดค่ะ" คำว่า 'แฝด' ราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงกลางใจ ลีลาวดีนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกลงไปทันที ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ร่างกายที่เคยผอมบางสั่นสะท้อนอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกมันตีรวนปะปนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความปีติยินดีจนแทบขาดใจ กับความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ เด็กสองคน... เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับผู้ชายใจร้ายคนนั้น ผู้ชายที่เพิ่งจะเซ็นใบหย่าให้เธออย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามวันก่อน ผู้ชายที่บอกว่าการมีเธออยู่ในชีวิตคือภาระอันน่ารังเกียจ และผลักไสเธอออกไปราวกับสิ่งของไร้ค่า *ถ้าภาคินรู้... เขาก็จะแย่งพรากแก้วตาดวงใจคู่นี้ไปจากอก หรือไม่ก็มองพวกเขาเป็นเพียงเครื่องมือในการต่อรองทางธุรกิจ* ความคิดนั้นกรีดแทงหัวใจจนเจ็บปวดเจียนตาย ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสายเล็กๆ ที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากภายใน แม้จะยังไม่มีชีวิตชีวาชัดเจน แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่ได้ประกาศกร้าวขึ้นมาแล้วว่า เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องลูกน้อยทั้งสองคนเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งคนนั้น หรือหญิงชั่วอย่างศจีก็ตาม "คุณหมอคะ..." เสียงของลีลาวดีแหบพร่า ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน "ฉันขอร้อง... ขอให้เรื่องผลตรวจนี้เป็นความลับได้ไหมคะ ไม่มีบันทึกใดๆ ที่เชื่อมโยงกับที่นี่ได้อีก ฉันต้องการย้ายประวัติทั้งหมดค่ะ" แพทย์หญิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาที่เจ็บปวดแต่ทว่าแข็งกร้าวราวนักรบของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ได้ค่ะ หมอเข้าใจ... ดูแลตัวเองดีๆ นะคะคุณลี เด็กๆ แฝดต้องการความแข็งแรงจากคุณแม่มากเป็นพิเศษค่ะ" ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลภาคิน บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมและเยียบเย็น ภาคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง สายตาคมกราบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ ตั้งแต่วันที่ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ ความเงียบงันที่น่ารำคาญใจก็เข้าปกคลุมทุกซอกทุกมุม มันควรจะสมใจเขาไม่ใช่หรือ? ในเมื่อเขาเป็นคนยื่นคำขาดขอหย่าเอง เพื่อเปิดทางให้ศจีเข้ามาอยู่ในฐานะที่คู่ควร และเพื่อตัดรอนความน่ารำคาญใจจากภรรยาที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ แต่ทำไม... หัวใจข้างซ้ายถึงได้รู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งหลุดมือไปตลอดกาล "คุณคินคะ... ศจีเลือกชุดสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ไว้แล้วนะคะ สวยไหมคะคุณ" เสียงหวานหยดย้อยของศจีดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรที่เดินเข้ามาออเซาะแนบชิด พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าเวียนหัว ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอย่างไม่รู้ตัว "ตามใจคุณเถอะ ศจี" "ทำไมช่วงนี้คุณดูเหม่อจังเลยคะ? หรือว่า... ยังคิดถึงยัยจืดชืดคนนั้นอยู่?" ศจีหรี่ตามองด้วยความไม่พอใจ แม้ลีลาวดีจะหย่าและไสมหัวออกไปแล้ว แต่เงาของเธอกลับยังตามหลอกหลอนความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง "ไร้สาระ" ภาคินตวาดเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเสื้อสูทให้เข้ารูป "ผมมีงานต้องเคลียร์ อย่ามาเซ้าซี้" เขาก้าวเดินออกไปจากห้องรับแขกทิ้งให้ศจีได้แต่กัดริมฝีปากด้วยความแค้นเคือง ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า... เรื่องราวระหว่างภาคินกับลีลาวดีมันยังไม่จบลงแค่นี้แน่ๆ ในขณะเดียวกัน ที่สนามบินนานาชาติ ลีลาวดีในชุดเสื้อคลุมตัวโคร่งและแว่นตากันแดดสีดำปกปิดใบหน้าเกือบครึ่งซีก กำลังยืนอุ้มกระเป๋าเดินทางใบย่อมด้วยความระมัดระวัง เธอมองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางต่างประเทศในมือ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น แต่มันก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ลาก่อน... เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความหลอกลวง ลาก่อน... ผู้ชายใจร้ายคนนั้น เธอก้มลงมองหน้าท้องของตัวเองอีกครั้ง แววตาอ่อนโยนฉายชัดขึ้นมาอย่างไม่มีปิดบัง นิ้วมือเรียวสัมผัสเบาๆ ที่หน้าท้อง พร้อมกับกระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว *อดทนหน่อยนะลูก... แม่จะพาหนูไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่ซึ่งมีแค่เราสามคนแม่ลูกเท่านั้น* รถแท็กซี่สีเหลืองแล่นมารับเธอออกไปจากตัวอาคารผู้โดยสาร ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและสายลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาทักทาย ทว่า... ในขณะที่ล้อรถกำลังจะเคลื่อนตัวพ้นเขตสนามบิน โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของลีลาวดีที่เธอตั้งใจจะปิดตายก็เกิดสั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอปรากฏเบอร์โทรคุ้นเคย... เบอร์ของภาคินที่โทรเข้ามาซ้ำๆ ราวกับคนบ้าคลั่ง ลีลาวดีมองหน้าจอนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเลใจแม้แต่น้อย นิ้วเรียวกดปุ่มปิดเครื่องถาวร ก่อนจะถอดซิมการ์ดโยนทิ้งลงในช่องเก็บของหน้ารถอย่างไร้เยื่อใย เกมระหว่างเธอกับเขา... ได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แล้ว หรือ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นกันแน่? เมื่อข้อความปริศนาข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตของเธอ—เป็นภาพถ่ายใบบันทึกการฝากครรภ์ฉบับจริง ที่ถูกส่งตรงมาจากมือของสายสืบที่ภาคินส่งไปพลิกแผ่นดินหาตัวเธอ... และตอนนี้ มันกำลังนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของอดีตสามีผู้กำลังคลุ้มคลั่งจนสติหลุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!