การพบกันโดยบังเอิญที่งานประมูล

เสียงเคาะค้อนประมูลของไม้เนื้อดีดังขึ้นกังวานในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายของความมั่งคั่ง โคโลญจ์ราคาแพง และเพชรเม็ดโตเคล้าคลอไปกับเสียงกระซิบกระซาบของผู้ทรงเกียรติ ทว่าสำหรับ ภาคิน แล้ว... ทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้านบนเวทีไม่ได้ดึงดูดสายตาคมกริบของเขาแม้แต่น้อย ความว่างเปล่าในอกนับตั้งแต่คืนวันที่เขาค้นพบความจริงเรื่องลูกแฝดและตัวตนที่แท้จริงของลีลาวดีในอดีต มันกัดกินหัวใจของเขาจนด้านชา ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬกวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อหาช่องทางปลีกตัวจากนักธุรกิจจอมเลียแข้งเลียขา ทว่าวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับกระชากวูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ริมระเบียงกระจกโค้งด้านนอก ซึ่งทอดยาวรับแสงไฟระยิบระยับจากมหานครยามค่ำคืน ร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปกำลังยืนหันหลังให้ ทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนสะกดทุกสายตา เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบตึงอย่างไร้ชีวิตชีวาในอดีต บัดนี้ถูกปล่อยสยายเป็นลอนคลื่นเคลียแผ่นหลังเนียนละเอียด ท่วงท่าการจิบแชมเปญและการแย้มยิ้มพูดคุยกับชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดีคนหนึ่ง ช่างเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและเฉียบคมจนคนมองแทบหยุดหายใจ ลีลาวดี... ชื่อนั้นกรีดลึกลงในห้วงความคิดของภาคินราวกับใบมีดน้ำแข็ง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกรัวจนเจ็บแปลบ เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยความโหยหาผสมผสานกับความริษยาอันบ้าคลั่งที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงลำคอ ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาผลักไสให้เป็นเพียงอากาศธาตุในคฤหาสน์หลังใหญ่... บัดนี้เธอกลับเจิดจรัสราวกับราชนีผู้สูงศักดิ์จนเขาแทบไม่กล้ากะพริบตา กลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาจากความสำนึกผิดที่หลอกหลอน ภาคินก้าวเท้าออกไปทัน โดยไม่สนเสียงเรียกของหุ้นส่วนธุรกิจที่กำลังพูดคุยค้างอยู่ ฝีเท้ามั่นคงแต่เร่งรีบจนเกือบจะเป็นการวิ่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนของหมาบ้าที่สูญเสียสิ่งที่รักไปคอยกระตุ้นเร้าให้เขาอยากพุ่งเข้าไปกระชากตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนสูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดห้าปีเต็ม "ลี..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากที่เม้มแน่นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เมื่อเขาเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอโดยที่เธอยังไม่ทันรู้ตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ลีลาวดีชะงักฝ่ามือเรียวที่กำลังถือแก้วแชมเปญ รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มสีแดงระเรื่อจางหายไปชั่วพริบตา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับกำลังมองดูคนแปลกหน้าไร้ความสำคัญคนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตกใจ ไม่มีหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ หรือความหวาดกลัวเหมือนในอดีตที่ผ่านมา มีเพียงความเย็นชาและรอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันที่กรีดแทงหัวใจของภาคินให้แหลกละเอียดยิ่งกว่าเดิม "บังเอิญเสียจริงนะคะ คุณภาคิน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทอดมองเขาด้วยหางตา "ไม่คิดว่าคนระดับประธานบริษัทใหญ่โต จะลดตัวมาเดินป้วนเปี้ยนในงานประมูลระดับนี้ด้วยตัวเอง... หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจกำลังย่ำแย่ จนต้องมาหาซื้อเศษเพชรพลอยประทังชีวิตคะ?" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบดั่งกริชน้ำแข็ง ภาคินรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ สายตาของเธอที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลน มันร้อนรุ่มและบีบคั้นหัวใจเขาจนแทบหายใจไม่ออก "ลี..." ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าข้อมือเรียวของเธอเข้าหาตัว "เรามีเรื่องต้องคุยกัน... เรื่องของเรา... และเรื่องของลูก!" ทว่าเร็วกว่าที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนผิวเนื้อ มือเรียวอีกข้างของชายหนุ่มลูกครึ่งชาวต่างชาติที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ยื่นเข้ามาปัดป้องไว้ได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงแววตาดุดัน "ขอโทษด้วยนะครับคุณภาคิน สุภาพสตรีตรงหน้าผมเขาคงไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคนที่ไร้มารยาทและชอบใช้กำลังหรอกครับ... อีกอย่าง ในฐานะ 'คู่หมั้น' ของลี ผมคิดว่าคุณควรจะรักษาเกียรติและถอยห่างจากเธอให้มากกว่านี้นะครับ" คำว่า *'คู่หมั้น'* ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของภาคิน ร่างสูงใหญ่ชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ความหึงหวงบ้าคลั่งแผดเผาสติสัมปชัญญะของเขาจนมอดไหม้ ลีลาวดี... ผู้หญิงที่เป็นภรรยาทางนิตินัยของเขา (แม้จะหย่าร้างกันแล้วในทางพฤตินัยแต่เขายังไม่เคยเซ็นใบหย่าอย่างสมบูรณ์แบบทางกฎหมายในบางเงื่อนไข) กล้าหาผู้ชายคนอื่นมาอ้างตัวเป็นคู่หมั้นอย่างหน้าตาเฉยอย่างนั้นหรือ! "คู่หมั้นงั้นเหรอ?" ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวลีลาวดีมากขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไร้ความเกรงกลัว "เธอกล้าหาผัวใหม่ให้ตัวเอง ทั้งที่ทะเบียนสมรสของเรายังคาอยู่บนโต๊ะทำงานฉันอย่างนั้นสินะ ลีลาวดี... เธอกล้าดีนี่!" ลีลาวดีไม่ถอยหนี เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนเรียวปากสวย "ทะเบียนสมรสเหรอคะ? สำหรับฉัน... มันเป็นแค่เศษกระดาษเน่าๆ ที่ฉันยินดีจะฉีกมันทิ้งตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากนรกขุมนั้นแล้วค่ะ คุณคิน..." เธอโน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำในโสตประสาทของเขา "และต่อให้คุณจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน... เศษเสี้ยวความสุขในชีวิตฉัน ชาตินี้คุณก็ไม่มีวันได้แตะต้องมันอีกแล้ว!" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหนี ควงแขนชายหนุ่มชาวต่างชาติเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากระเบียงทันที ความอดทนของภาคินขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นเอง สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความเย่อหยิ่งที่ถูกเหยียบย่ำทำให้เขาหมดความยับยั้งชั่งใจ มือหนาพุ่งไปคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้แล้วออกแรงกระชากกลับเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนเธอเซเข้าปะทะแผงอกกว้าง ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้คนที่อยู่บริเวณใกล้เคียง "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า!" ลีลาวดีตวัดเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถ้าฉันเป็นบ้า... ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ!" ภาคินคำรามต่ำชิดริมฝีปากนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและดุดันราวกับซาตานร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง "อย่าท้าทายความอดทนของฉัน ลี... คิดเหว่าหนีฉันพ้นรึไง ถ้าคืนนี้เธอไม่ยอมกลับไปเคลียร์กับฉันให้รู้เรื่อง... เด็กสองคนนั้น พรุ่งนี้เช้าจะได้เห็นพ่อของเขาพังประตูบ้านเธอแน่!" ร่างบางชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเผือดเมื่อจุดอ่อนที่สุดถูกเขากุมเอาไว้ในกำมือ ภาคินแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมในความมืด เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อน "อยากลองดีกับฉันดูไหมล่ะ... ที่รัก?" .................................................................................................... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ!