จุดเริ่มของอาณาจักรเกษตร

กระดาษตราประทับสีชาดของทางการที่ปลิวว่อนลงมากลางตลาดมืด ไม่ได้ทำให้หลินฟางเซียนสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งรับเงินตำลึงทองจากการขายคะน้าสวรรค์ล็อตแรกยังคงนิ่งสนิท นางปรายตามองประกาศจับลวกๆ ก่อนจะแค่น่นในลำคอเบาๆ "ทางการตาถึงไม่เบา ถึงกับรู้ว่าผักของข้ามีค่าควรเมืองถึงขั้นต้องประกาศจับเชียวหรือคะ" คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นทำให้เฉินหยางที่ยืนบังร่างอรชรไว้ครึ่งหนึ่งถึงกับมุมปากกระตุก แม่ทัพหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มสายตรวจที่กำลังวิ่งวุ่นกวาดล้างแผงค้าโดยรอบ มือหนาคว้าข้อมือภรรยาแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดึงนางหลบเข้าสู่ตรอกแคบมืดทึบที่กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นดินหลังคาเรือนผู้คน "ฟางเซียน เจ้ายังจะมายิ้มออกอีกหรือ สินค้าวิเศษที่เจ้าปลูกในมิติลับถูกหมายหัวแล้ว หากทางการสาวมาถึงเรือนเรา..." เฉินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่กลัวหากต้องรบราฆ่าฟันกับศัตรูในสนามรบ แต่นี่คือภรรยา คือคนที่เขาเพิ่งเรียนรู้จะรักและเทิดทูนยิ่งกว่าชีวิต หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษร่างสูงใหญ่นายทหารผู้แข็งกระด้างแต่นุ่มนวลกับนางเสมอ นางยกมือขึ้นลูบสันกรามคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ นั้นอย่างปลอบโยน ปลายนิ้วเรียวนุ่มสร้างความปั่นป่วนให้หัวใจนายทหารหนุ่มได้เสมอ "ท่านพี่คะ กลัวอันใดเล่า ทางการประกาศจับ 'สินค้าพืชผักวิเศษของพ่อค้าเถื่อนนามแฝง' หาใช่จับภรรยาคนสวยของท่านเสียหน่อย อีกอย่าง... ผักพวกนั้นต่อให้ทางการยึดไป ก็เป็นแค่ผักเหี่ยวๆ ไร้ค่าในมือพวกเขา เพราะเคล็ดลับความงามและความอร่อยอยู่ที่น้ำทิพย์ในมิติของข้าต่างหากเล่าเจ้าคะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่พราวเสน่ห์ของนางทำให้เฉินหยางถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา เขาพ่ายแพ้ให้กับความฉลาดเฉลียวและความกล้าหาญของภรรยาคนนี้ทุกครั้งไป เมื่อกลับมาถึงเรือนพักหลังเล็กทรุดโทรมที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศรอบกายก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความสงบนี้เป็นเพียงเปลือกนอก เพราะภารกิจที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วในวันนี้ หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิจารณาผืนดินรกร้างหลังบ้านที่มีวัชพืชขึ้นสูงท่วมหัว ดินบริเวณนี้แห้งแล้งและเต็มไปด้วยก้อนกรวด เป็นดินปนทรายที่แม้แต่หญ้าคาวยังแทบไม่ยอมงอกงาม แต่สำหรับนางแล้ว นี่คือผืนผ้าใบชั้นดีที่จะใช้สร้างอาณาจักรเกษตรกรรมที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งแคว้น "ท่านพี่คะ ถือจอบนั่นแล้วมานี่หน่อยสิคะ" นางเอ่ยเรียกสามีที่กำลังแบกเครื่องมือเกษตรเดินตามมาติดๆ เฉินหยางกวาดตามองผืนดินรกร้างตรงหน้าด้วยความแปลกใจ "เจ้าแน่ใจหรือฟางเซียน ว่าดินตรงนี้จะปลูกอะไรขึ้น นอกจากหญ้าคาแล้ว ข้าไม่เคยเห็นใครปลูกอะไรสำเร็จบนดินเค็มแถบนี้เลยสักคน" "เพราะพวกเขาไม่รู้วิธีปรับปรุงดินต่างหากล่ะคะ" หลินฟางเซียนยิ้มพราย นางสะบัดมือเบาๆ เรียก 'น้ำทิพย์บริสุทธิ์' ออกมาจากมิติลับ หยดน้ำใสราวกระจกพวยพุ่งลงสู่ฝ่ามือก่อนจะถูกโปรยปรมลงบนพื้นดินแห้งแล้งราวกับหยาดฝนฤดูใบไม้ผลิ ทันทีที่น้ำทิพย์สัมผัสพื้นดิน ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! ดินสีเทาหม่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและร่วนซุย ไอน้ำบางเบาลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายความอุดมสมบูรณ์ที่พวยพุ่งจนน่าตกใจ เฉินหยางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง เขาคุกเข่าลงใช้มือขยำดินนั้นดู พบว่ามันชุ่มชื้นและเต็มไปด้วยพลังชีวิตอย่างเหลือเชื่อ "นี่มัน... วิชาอาคมอันใดกัน..." "ไม่ใช่คาถาอาคมหรอกค่ะท่านพี่ แต่มันคือ 'วิทยาศาสตร์แห่งการเกษตร' ต่างหากเล่า" นางหัวسเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นจอบในมืออีกด้ามให้เขา "เอาล่ะค่ะท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ถึงเวลาออกแรงถางป่าและพลิกฟื้นแผ่นดินของเราแล้ว อย่ามัวแต่ตะลึงสิคะ เมล็ดพันธุ์มะเขือเทศสีเลือดและแตงกวาหยกมรกตในมิติของฉันกำลังรอที่จะลืมตาดูโลกแล้วนะกะคะ!" สองสามีภรรยาลงมือลงแรงร่วมกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงจอบกระทบดินดังสลับกับเสียงหัวسเราะและบทสนทนาหยอกล้อที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น หลินฟางเซียนใช้ความรู้ยุคปัจจุบันในการวางผังแปลงเกษตรแบบหมุนเวียนและการทำปุ๋ยหมักสูตรพิเศษ ขณะที่เฉินหยางใช้พละกำลังมหาศาลในการขุดคูน้ำและยกแปลงปลูกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับค่ายกลทหาร เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ยามบ่าย กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านลอยโชيมาจากห้องครัวเล็กๆ หลินฟางเซียนแอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับออกมาทำเมนูเด็ดเพื่อบำรุงสามีผู้เหน็ดเหนื่อย ไม่นานนัก บนโต๊ะไม้เก่าๆ ก็มี 'ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าใส่เห็ดหอมสด' ที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจไปไกลจนทะลุรั้วบ้าน ไอน้ำร้อนฉุยพวยพุ่งพร้อมกับเนื้อไก่ที่เปื่อยนุ่มละลายในปาก น้ำซุปสีทองใสรสชาติกลมกล่อมล้ำลึกที่ปรุงด้วยสมุนไพรวิเศษ ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการหักร้างถางพองมลายหายไปในพริบตา เฉินหยางซดน้ำซุปร้อนๆ เข้าไปคำหนึ่ง สีหน้าของเขาก็เคลิบเคลิ้มขึ้นมาทันที "อร่อยยิ่งกว่าอาหารในจวนแม่ทัพเสียอีก... เจ้าทำอาหารเก่งเกินไปแล้วนะฟางเซียน" "ถ้าชอบก็ทานเยอะๆ นะคะ วันนี้เราต้องใช้พลังงานอีกมาก เพราะคืนนี้..." หลินฟางเซียนเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "เรามีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังจะมาเยือน" ก๊อกๆๆ! สิ้นเสียงของนาง เสียงทุบประตูก็Jพังดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นเคยที่ตะโกนด่าทอทะลุประตูไม้ผุๆ เข้ามา "ไอ้เฉิน! นังตัวดีฟางเซียน! พวกแกแอบซุกซ่อนสมบัติอะไรไว้ในบ้านหลังนี้ ถึงได้กล้าทำให้ตระกูลเฉินของเราต้องอับอายขายขี้หน้ากับทางการนัก! เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นคือเสียงของแม่สามีใจร้ายผู้เคยขับไล่พวกเขาทั้งสองคนออกมาราวกับหมูเหมือนหมา พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มใหญ่ที่ล้อมกรอบเรือนพักไว้จนแน่นหนา หลินฟางเซียนวางตะเกียบในมือลงช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอันตราย นางหันไปสบตากับเฉินหยางที่กำลังวางชามซุปด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาวาวโรจน์ดุจพญาเสือ "ดูท่า... ปุ๋ยชั้นดีสำหรับแปลงผักแปลงใหม่ของเรากำลังจะมาส่งถึงที่แล้วล่ะค่ะท่านพี่" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับก้าวแรกของอาณาจักรเกษตรนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!