เมนูเด็ดจากผักป่า

คมดาบสั้นในมือของเฉินหยางสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาบวับ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวบังภรรยาเอาไว้มิดชิด ความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนแทบได้กลิ่นคาวเลือดที่โชยมากับสายลมยามวิกาล เงาร่างสีดำสามร่างที่เพิ่งกระโจนข้ามรั้วเรือนไม้ไผ่พุ่งตรงเข้ามาหมายเอาชีวิต แต่พวกมันยังไม่ทันได้ขยับปลายมีด หลินฟางเซียนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับยื่นมือเรียวเรียบไปแตะไหล่หนาของสามีเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "อย่าเพิ่งลงมือหนักเกินไปนะคะพี่หยาง... ดิฉันยังอยากได้ปุ๋ยชั้นดีมาบำรุงแปลงผักกาดขาวหลังบ้านอยู่พอดี" สิ้นเสียงหวานที่เจือรอยยิ้มเย็นเยียบ เฉินหยางพลันชะงักไปชั่วลมหายใจ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อภรรยาตัวน้อยของเขากล่าวด้วยท่าทีสบายอารมณ์เช่นนี้ ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ ดวงตาคมกริบทอประกายดุดันขึ้นมาวับหนึ่ง ก่อนที่ร่างกำยำจะพุ่งทะยานออกไปราวกับพยัคฆ์ร้ายล่าเหยื่อ เสียงเนื้อกระทบกับหมัดหนักหน่วงดังขึ้นเพียงไม่กี่ครา ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนและร่างทั้งสามที่ถูกโยนมากองรวมกันแทบเท้าของฟางเซียนราวกับกระสอบทรายเก่าๆ พวกมันเป็นนักฆ่ารับจ้างปลายแถวที่ตระกูลเดิมของนางส่งมาเก็บกวาดเสี้ยนหนาม แต่ดูเหมือนพวกมันจะประเมินอดีตน นางร้ายผู้กลับตัวและสามีอดีตแม่ทัพไร้พ่ายต่ำเกินไป ฟางเซียนย่อกายลงใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเขี่ยปลายคางของหัวหน้ามือสังหารที่นอนกึ่งเป็นกึ่งตายขึ้นมา นางแย้มยิ้มอ่อนหวานราวกับดอกไม้พิษริมทาง "กลับไปบอกนายท่านผู้สูงศักดิ์ที่เมืองหลวงด้วยนะคะว่า... ถ้าส่งคนมากzป่วนแปลงผักทำมาหากินของข้าอีก คราวหน้าข้าจะไม่ใช้แค่ยาสลบอ่อนๆ แต่จะใช้ปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่ทำจากพวกเจ้าเองนี่แหละ ไสหัวไป!" สิ้นคำพูดเฉียบขาด มือสังหารทั้งสามก็รีบตะเกียกตะกายหนีตายหายลับไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต เฉินหยางมองภรรยาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ ความรู้สึกเทิดทูนบูชาในใจพุ่งสูงจนทะลุขีดจำกัด เมียของเขาช่าง... งดงาม น่าเกรงขาม และเผ็ดร้อนเสียจนหัวใจบุรุษชาตรีเต้นระรัว "ภรรยา... เจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว" เฉินหยางเอ่ยเสียงแหบพร่า เดินเข้าไปใกล้แล้วโอบเอวบางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ "เรื่องเล็กน้อยค่ะพี่หยาง... ดึก dื่นป่านนี้แล้ว ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เดี๋ยวเราต้องเตรียมตัวเพาะเมล็ดพันธุ์ล็อตใหม่ แต่ก่อนอื่น..." ฟางเซียนพลิกตัวหลบอ้อมกอดอุ่นอย่างรู้ทัน พร้อมกับส่งยิ้มพราวเสน่ห์ "ท้องของดิฉันเริ่มร้องแล้วค่ะ ไหนๆ พวกเราก็จัดการขยะเรียบร้อยแล้ว คืนนี้ข้าจะแสดงฝีมือทำอาหารให้ท่านได้ลิ้มลอง รับรองว่าท่านจะไม่เคยทานรสชาติเช่นนี้มาก่อนในชีวิตแน่นอน" ห้องครัวเล็กๆ ที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา ฟางเซียนใช้สิทธิ์จากมิติลับแอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศและเครื่องปรุงรสที่หาไม่ได้ในยุคสมัยนี้ออกมาบางส่วน แต่นางยังคงใช้ผักป่าสดๆ ที่เก็บมาจากแปลงหลังบ้านและเนื้อหมูสามชั้นคุณภาพดีที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อวานเป็นตัวชูโรง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณตั้งแต่ยามที่นางเริ่มตั้งกระทะเหล็กบนเตาถ่าน เฉินหยางยืนพิงขอบประตูห้องครัว ดวงตาคมกريบจับจ้องร่างระหงที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการตวัดตะหลิวของนางสง่างามราวกับการร่ายรำ แสงไฟจากเตานวลตาขับให้ใบหน้าเนียนนุ่มดูกระจ่างใสจนละสายตาไม่ได้ เสียงซู่ซ่าของน้ำซุปที่ราดลงบนกระทะร้อนๆ ตามด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนที่เตะจมูก ทำให้ต่อมรับรสของอดีตนายทหารชายแดนเริ่มทำงานอย่างรุนแรง "เสร็จแล้วค่ะ..." ฟางเซียนจัดแจงยกสำรับอาหารสามอย่างวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างประณีต อาหารตรงหน้าประกอบไปด้วย 'ผัดผักป่าไฟแดงใส่หมูสามชั้น' ที่ผักยังคงความเขียวสดและกรอบอร่อย เนื้อหมูตุ๋นจนนุ่มละมุนลิ้นในน้ำซอสสูตรลับรสชาติกลมกล่อม และ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า' ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตุ่นๆ ชวนให้ร่างกายอบอุ่น ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ลมหนาวเริ่มพัดโชยเข้ามา เฉินหยางมองอาหารตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เขาเป็นทหารที่ใช้ชีวิตอยู่กับข้าวแห้งและอาหารหยาบกระด้างมาตลอดหลายปีในค่ายทหาร อาหารฝีมือภรรยาในยามนี้ช่างดูราวกับอาหารจากภัตตาคารหลวง มากกว่าอาหารของภรรยาชาวไร่ธรรมดา ชายหนุ่มตักหมูสามชั้นชิ้นโตเข้าปาก คำแรกที่เคี้ยวทำเอาดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที ความนุ่มละมุนของเนื้อหมูที่ละลายในปาก ผสานกับความกรอบหวานของผักป่าและรสชาติซอสเข้มข้นที่ซึมลึกถึงเนื้อใน ทำให้เขาถึงกับนิ่งค้างไปอย่างลืมตัว รสชาตินี้... อร่อยเสียจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ออก "อร่อย... อร่อยมาก ฟางเซียน ฝีมือเจ้า..." เฉินหยางเอ่ยตะกุกตะกักด้วยความทึ่ง ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความประทับใจขั้นสุด ฟางเซียนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี นางรินน้ำชาสมุนไพรส่งให้เขาพลางเอ่ยเย้า "ถ้าชอบ วันหลังข้าจะทำให้ทานบ่อยๆ นะคะ แต่ตอนนี้รีบทานเสียให้หมด พรุ่งนี้เรายังมีงานใหญ่อีกมากที่ต้องจัดการ..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความอร่อย เสียงเคาะประตูกะทันหันที่ดังขึ้นรัวเร็วจากหน้าบ้านก็ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นมาเคาะเรียก "คุณชายเฉิน! ฮูหยิน! แย่แล้วขอรับ! ทางการส่งคนมาปิดล้อมตลาดมืดและประกาศจับ... สินค้าพืชผักวิเศษที่พวกท่านนำไปขายเมื่อวานถูกทางการสั่งยึดหมดแล้ว!" ดัชเชสโพดำ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ