เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอด

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้านเรือนรับรองของตระกูลเฉิน แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาน้ำชาเซรามิกเคลือบลายครามสั่นสะเทือนจนน้ำชาด้านในกระฉายออกมาเปื้อนผ้าปูโต๊ะ "หลินฟางเซียน! เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่! เอาของในเรือนไปขายจนหมดเกลี้ยงแถมยังกล้าอ้างชื่อข้าไปกู้หน้าคนอื่นอีกรึ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลเฉิน—นางหลี่ฮวา—แผดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ใบหน้าทาแป้งหนาบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ด้านหลังของนางยังมีแม่สามีจอมบงการที่นั่งหน้าถมึงทึง กอดอกมองมาด้วยสายตาจิกกัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลินฟางเซียนมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางถ้วยชาเคลือบมุกในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น รอยยิ้มบนมุมปากของนางยังคงความงดงามเยือกเย็นราวกับดอกบัวขาวที่เบ่งบานกลางบึงน้ำแข็ง ดวงตาดอกท้อคู่นั้นกวาดมองสองแม่ลูกที่กำลังแสดงงิ้วโรงใหญ่ให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่มามุงดูหน้าประตูได้ยินกันทั่ว "พี่สะใภ้รอง... คำก็ว่าข้าเอาของไปขาย สองคำก็ว่าข้าไปกู้หน้าคนอื่น โปรดใช้สมองอันน้อยนิดคิดให้ดีก่อนจะเห่าหอนออกมานะคะ" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "ของในเรือนที่ท่านว่า... คือโต๊ะเก้าอี้ผุๆ กับเสื้อผ้าเก่าขาดที่ท่านกับคุณแม่สามีจงใจโยกย้ายมาให้เรือนข้าเมื่อสามเดือนก่อนไม่ใช่หรือเพคะ? หรือว่าสมองของท่านเสื่อมถอยจนจำไม่ได้เสียแล้วว่าของเหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในบัญชีสินเดิมของใคร" "เจ้า—! นังสารเลว ปากคอเราะร้ายนัก!" นางหลี่ฮวาหน้าดำคร่ำเครียด พลางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าขาวผ่องของฟางเซียนให้หายแค้น ทว่า— ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะทันได้เฉียดผิวของฟางเซียน ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเฉินหยางที่เพิ่งกลับจากการตรวจแปลงผักหลังเรือนก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและพี่สะใภ้ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองนางหลี่ฮวาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "หากมือของท่านกล้าแตะต้องภรรยาของข้าแม้แต่ปลายนิ้ว... อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่ไว้หน้าพี่ใหญ่ก็แล้วกัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของเฉินหยางทำให้หลี่ฮวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางถอยหลังกรูดไปหลบหลังแม่สามีด้วยความหวาดกลัว แม้เฉินหยางจะถอดชุดเกราะออกและหันมาทำไร่ไถนา แต่รัศมีของแม่ทัพสนามรบที่เคยคร่าชีวิตคนมานับไม่ถ้วนยังคงน่าสะพรึงกลัวเสมอ ฟางเซียนลอบมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนกำบังนางไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอก นางยื่นมือเรียวไปแตะชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาเบาๆ เป็นเชิงบอกว่านางจัดการเองได้ "ท่านพี่ เจ้าค่ะ... อย่าเพิ่งโมโหไปเลย" ฟางเซียนก้าวออกมาจากด้านหลัง เผยรอยยิ้มพริ้มเพราที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม นางหันไปสบตากับแม่สามีที่นั่งหน้าบึ้งตึง "คุณแม่ คุณพี่รอง... ที่พวกท่านร้อนรนวิ่งมาโวยวายถึงเรือนข้าในวันนี้ คงไม่ใช่เพราะเรื่องของเก่าคร่ำครึพวกนั้นหรอกกระมังคะ? แต่เป็นเพราะ... 'ผักวิเศษ' ในแปลงของข้า ที่กำลังจะส่งไปขายให้เหลาสุราอันดับหนึ่งในเมืองหลวงต่างหากล่ะเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันที ใบหน้าของนางหลี่ฮวาและแม่สามีเผือดสีลงถนัดตา ความโลภที่ถูกปิดบังไว้พลันฉายชัดขึ้นมาในแววตา ทั้งสองคนพยายามสืบข่าวมาหลายวันเรื่องที่ฟางเซียนสามารถปลูกผักใบเขียวชะอุ่มและผลผลิตอวบออโต้ออกมาได้ทั้งที่อยู่ในฤดูหนาวแร้นแค้น แถมยังมีพ่อค้ากระเป๋าหนักจากในเมืองเดินทางมาติดต่อขอซื้อผักพวกนั้นในราคาสูงลิ่ว "ผัก... ผักพวกนั้นเป็นของตระกูลเฉิน! เจ้าเป็นสะใภ้ตระกูลเฉิน สมบัติทุกอย่างย่อมเป็นของส่วนรวม เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาไปขายคนเดียว!" แม่สามีทุบไม้เท้าลงกับพื้น ส่งเสียงตวาดลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความละอาย ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ "ของส่วนรวมหรือเจ้าคะ? ตอนที่สามีข้าพิการกลับมาจากชายแดน พวกท่านขับไล่พวกเรามาอยู่เรือนท้ายหมู่บ้านที่ผุพัง พร้อมกับให้เงินมาสามอีแปะกับข้าวสารขึ้นราครึ่งถัง ตอนนั้นพวกท่านไม่เห็นพูดถึงคำว่า 'ครอบครัว' หรือ 'สมบัติส่วนรวม' เลยสักคำนี่คะ?" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้สองแม่ลูกทีละก้าว แววตาคมกริบดุจคมมีด "อีกอย่าง... เมล็ดพันธุ์พวกนั้น ข้าใช้หยาดเหงื่อแรงกายและเงินเก็บส่วนตัวซื้อมาลองปลูกด้วยความสามารถของตนเอง หาได้เกี่ยวอันใดกับกองมรดกเน่าเฟะของตระกูลท่านไม่ หากท่านยังกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่อีกแม้แต่ก้าวเดียว... ข้าจะฟ้องร้องทางการข้อหาบุกรุกและกรรโชกทรัพย์ ดูซิว่าชื่อเสียงของตระกูลเฉินที่ท่านรักนักรักหนา จะเหลือซากให้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" "นัง... นังเด็กเปรต!" แม่สามีโกรธจนตัวสั่นเทา ชี้หน้าฟางเซียนด้วยความแค้นเคือง "เจ้ามันตัวกาลกิณี! แต่งเข้ามาไม่ทันไรก็คิดจะล้างผลาญตระกูลเฉิน!" "กาลกิณีหรือจะสู้คนหน้าด้านที่จ้องแต่จะเอาเปรียบผู้อื่นล่ะเพคะ" ฟางเซียนตอบกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า "เชิญกลับไปเสียเถอะค่ะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วเอาเรื่องที่พวกท่านแอบยักยอกเงินกองกลางไปเล่นการพนันเมื่อปีกลายไปประกาศให้ชาวบ้านรู้ทั่วกัน!" ปฏิกิริยาของแม่สามีและหลี่ฮวาเปลี่ยนไปทันที ราวกับถูกผีหลอก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ทั้งสองลนลานถอยหลังกรูดออกไปจากเรือนอย่างรวดเร็ว โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมาต่อปากต่อคำอีกแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญพากันวิ่งหนีหางจุกตูดไปจนลับตา เรือนหลังน้อยก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เฉินหยางถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือหนามาลูบศีรษะภรรยาอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมทอดมองนางด้วยความรักและทึ่งระคนกัน "เจ้า... ร้ายกาจขึ้นทุกวันแล้วนะฟางเซียน" "ร้ายกาจกับคนพาลต่างหากล่ะเพคะ" ฟางเซียนเอียงคอมองสามี รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่นางจะสูดจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาจากเตาไฟในครัว "ตายจริง... ข้าเกือบลืมไปเลยว่าซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่เช้าคงจะได้ที่พอดี" นางหมุนตัวเดินลิ่วไปยังห้องครัวทันที โดยมีสามีหนุ่มเดินตามต้อยๆ คอยช่วยก่อไฟและจัดโต๊ะอาหารอย่างเอาอกเอาใจ กลิ่นหอมเย้ายวนของซี่โครงหมูตุ๋นกับเครื่องเทศจีนนาน种 ลอยฟุ้งกระจายข้ามรั้วบ้านออกไปจนโชยไปทั่วตรอกซอกซอยของหมู่บ้าน สะกดให้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนสูดดมความหอมนั้นด้วยความกลืนน้ำลายเอื้อม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความอร่อยจากหม้อตุ๋นเดือดปุดๆ ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วบริเวณนั้นเอง— เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดที่หน้าเรือน เฉินหยางขมวดคิ้วลุกขึ้นไปเปิดประตู ก่อนจะพบกับทหารม้าแต่งกายชุดทางการคนหนึ่ง ยื่นม้วนสารประทับตราลับสีแดงเพลิงให้ด้วยท่าทีเร่งรีบ ฟางเซียนถือทัพพีตักซี่โครงหมูตุ๋นน้ำขลุกขลิกสีอำพันส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจลงใส่ชามกระเบื้องเคลือบ พร้อมกับหันมามองม้วนสารในมือสามี ดวงตาดอกท้อหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นตราประทับตระกูลสูงศักดิ์ที่คุ้นเคย —ดูท่า... ปัญหาชิ้นโตจากเมืองหลวงกำลังจะเคาะประตูบ้านของพวกเขาเร็ieวเกินคาดเสียแล้วล่ะค่ะ *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดัชเชสโพดำมาโดยตลอดนะคะ!