เมื่อมิตรภาพเกิดรอยร้าวเบาๆ

"คุณธันวาคะ... ช่วยอธิบายให้รินฟังหน่อยได้ไหมคะว่า ไฟล์พรีเซนตชันตัวนี้ มันกลายเป็นเวอร์ชันที่ถูกรื้อทิ้งไปครึ่งเล่มแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่เดดไลน์ส่งให้ลูกค้าคือพรุ่งนี้เช้าแท้ๆ" เสียงหวานใสที่เคยเจือความขี้เล่นในทุกประโยค ตอนนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และสั่นน้อยๆ อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ รินรดายืนกอดอกแน่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในสตูดิโอส่วนตัว ดวงตากลมโตที่มักจะระบายด้วยรอยยิ้มเสมอ บัดนี้กำลังจ้องมองหน้าจอด้วยแววตาผิดหวังจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทและเป๊ะทุกตารางนิ้วตามแบบฉบับนักรีวิวไอทีสายดุ ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเจอท่าทีอีกฝ่าย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย "ผมก็แค่ตรวจทานความเรียบร้อยตามมาตรฐานของโปรเจกต์ค่ะริน ข้อมูลทางเทคนิคที่คุณรินใส่มาในสไลด์สามบทแรก มันมีความคลาดเคลื่อนในเชิงลึก ซึ่งถ้าส่งให้แบรนด์ใหญ่อย่าง LYNX เห็น มีหวังโดนตีตกยกเข่งแน่ๆ ผมเลยจัดการปรับโครงสร้างใหม่ให้มันดูสมเหตุสมผลและน่าเชื่อถือขึ้น" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความดื้อรั้นในแบบที่ชอบถือดีว่าตัวเองถูกต้องเสมอ "แต่โครงสร้างนั้นรินใช้เวลาทำการบ้านกับทีมครีเอทีฟมาทั้งอาทิตย์เลยนะคะ!" รินรดาหลุดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความอดทนที่สั่งสมมาตั้งแต่บ่ายเริ่มระเบิดออกมาเป็นน้ำตาคลอเบ้าที่พยายามกะพริบไล่กลับไป "คุณธันวาไม่เคยถามรินสักคำ ไม่เคยแม้แต่จะปรึกษา แค่ใช้อำนาจความเป็นหัวหน้าทีมฝั่งเทคนิค มาลบหยาดเหงื่อและความตั้งใจของคนอื่นทิ้งในพริบตาเดียวแบบนี้... มันเกินไปหน่อยไหมคะ" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันทิ้งดิ่งลงสู่ความเงียบงันที่น่าอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธของทั้งคู่ ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของหญิงสาว แต่ทิฐิที่ถูกหล่อหลอมมาตลอดชีวิตกลับทำให้เขายังคงตีสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบมองตรงมาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าผมมัวแต่เกรงใจความรู้สึกของคุณริน จนปล่อยให้งานพังลงเพราะความตื้นเขินในเชิงข้อมูล คนที่จะซวยไม่ใช่แค่ผม แต่หมายถึงชื่อเสียงของคุณเองด้วยนะคะ... ที่ทำงานร่วมกับผมมาตั้งนาน ทำไมถึงยังคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวไปได้" "ใช่สคะ! รินมันก็แค่Youtuber สายสดใส ไร้สาระ ทำงานตามอารมณ์ ไม่ได้มีความรู้ลึกซึ้งเท่านักรีวิวไอทีระดับปรมาจารย์อย่างคุณนี่คะ!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งเจ็บใจทั้งน้อยใจจนมือสั่นเทา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรัวหน้าจอแชตกลุ่มงานอย่างหัวเสีย *(แชตกลุ่ม: LYNX Project Official)* **รินรดา:** @Thanwa_IT รบกวนคุณธันวาช่วยส่งไฟล์ต้นฉบับก่อนแก้ไขกลับมาให้รินด้วยนะคะ ส่วนโปรเจกต์พาร์ตของริน... เดี๋ยวรินจัดการเองคนเดียวทั้งหมดค่ะ ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณธันวาแล้ว พิมพ์เสร็จเธอก็กดส่งทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว รินรดารีบเก็บข้าวของลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนหายใจแทบไม่ออก เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มันจะไหลออกมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ "ริน เดี๋ยวค่ะ..." ธันวาเอ่ยเรียกเสียงทุ้ม พร้อมกับเอื้อมมือจะมาแตะแขนเธอเพื่อรั้งไว้ "อย่ามาแตะต้องตัวรินนะคะ!" รินรดาตวัดสายตากลับมามองด้วยความโกรธเกรี้ยวเป็นครั้งแรก หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้มอย่างน่าสงสาร "เราหมดเรื่องที่จะต้องคุยกันแล้วค่ะ เชิญคุณธันวาทำงานที่ 'สมบูรณ์แบบ' ของคุณคนเดียวไปเลยนะคะ!" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกหนา ธันวาก้มมองมือตัวเองที่ยังค้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอร้องไห้... เขาแค่ต้องการให้งานออกมาดีที่สุดในแบบของเขา แต่วิธีการที่ใช้มันกลับทำร้ายความรู้สึกของคนที่เขาคอยเฝ้ามองและแอบอมยิ้มตามมาตลอดหลายเดือนนี้อย่างรุนแรง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อพิมพ์ข้อความง้อตามประสาคนปากแข็งที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดเต็มประตู แต่ทว่า... หน้าจอกลับแสดงข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพขึ้นมาเสียก่อน *(ข้อความแจ้งเตือนจากหน้าจอ)* **ระบบ:** *มีผู้ใช้นามแฝง "Karn_Studio" ได้ทำการเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลส่วนกลางของโปรเจกต์ และกำลังทำการลบไฟล์ข้อมูลทั้งหมดอย่างถาวร* ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลสำรองของโปรเจกต์ LYNX ที่กำลังจะส่งพรุ่งนี้เช้ากำลังหายไปทีละไฟล์ต่อหน้าต่อตา! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ