สงครามเงียบที่แสนอึดอัด

"ใครแตะคีย์บอร์ดนั่น! ออกไปให้พ้นจากหน้าจอนั่นเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของธันวาดังลั่นห้องทำงานจนลูกน้องที่กำลังเดินถือแก้วกาแฟสะดุ้งสุดตัว กาแฟหกเลอะพื้นจนกลายเป็นจุดสนใจ แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศในออฟฟิศตอนนี้เหมือนมีพายุทอร์นาโดหมุนวนอยู่รอบตัวผู้ชายที่ปกติจะนิ่งเหมือนน้ำแข็ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นภูเขาไฟที่พร้อมระเบิดได้ทุกวินาที รินรดาที่เพิ่งก้าวขาเข้ามาในออฟฟิศชะงักกึก เธอเห็นธันวานั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ มือหนาสั่นเทาขณะรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสง ข้อมูลสำรองของโปรเจกต์ LYNX ที่ควรจะอยู่ครบกลับค่อยๆ หายไปทีละโฟลเดอร์เหมือนโดนไวรัสตัวร้ายกัดกิน "ธันวา! เกิดอะไรขึ้น!" รินรดารีบวิ่งเข้าไปใกล้ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูง "อย่าเพิ่งถาม... ริน ออกไปก่อน" เขาตอบโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงแหบพร่าและเย็นเยียบจนคนฟังใจหาย "ถ้าไม่อยากให้ของที่มีค่าที่สุดของโปรเจกต์นี้เหลือแค่ความว่างเปล่า ก็อย่าเพิ่งมายุ่งตอนนี้" "แต่เราช่วยกันได้นะ! นายจะนั่งแบกมันไว้คนเดียวทำไม!" รินรดาพยายามจะวางมือลงบนไหล่เขา แต่มือของธันวากลับปัดออกอย่างแรงโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่เขาจะชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งทำอะไรลงไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงแอร์ที่ดังหึ่งๆ เหมือนกำลังหัวเราะเยาะสถานการณ์อันแสนตึงเครียดนี้ ลูกน้องในทีมต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างลนลาน บ้างแกล้งพิมพ์งาน บ้างแกล้งโทรศัพท์ แต่ทุกคนรู้ดีว่าสงครามเงียบครั้งนี้กำลังจะทำลายทุกอย่างที่สร้างมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท รินรดาหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา เป็นข้อความจากธันวาที่ส่งเข้ามา ทั้งที่เขานั่งอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงเมตร **ธันวา (IT สายดุ):** "ออกไปจากห้องนี้ รินดา... นายทำพังแล้ว นายกำลังจะทำให้ทุกคนเดือดร้อน เพราะฉะนั้นออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะคุมสติไม่อยู่มากกว่านี้" รินรดาเม้มปากแน่น ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่เห็นเพื่อนร่วมงานพังทลายแล้วจะเดินหนีไปเฉยๆ แต่ท่าทีของธันวาในตอนนี้มันชัดเจนว่าเขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ เขาต้องการพื้นที่ให้ความผิดพลาดของตัวเอง "ถ้าฉันออกไป แล้วใครจะช่วยนายกู้คืนไฟล์พวกนั้นล่ะ ธันวา" รินรดากระซิบถามเบาๆ แต่มันดังก้องในความรู้สึกของคนฟัง ธันวาหยุดพิมพ์ เขาหันมามองเธอ สายตาที่เคยดุดันและเย็นชาบัดนี้สั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ในแววตาคู่นั้นมีความเจ็บปวดบางอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่จะไม่ไว้ใจใครอีกเลย "ฉันบอกให้ไปไง!" เขาตะคอกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเบากว่าเดิม มันเป็นความโกรธที่เจือไปด้วยความตัดพ้อ รินรดาตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น เธอวางไดอารี่สีน้ำตาลเล่มโปรดของเธอลงบนโต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะมองตรงเข้าไปในตาคมคู่นั้น "เราเริ่มต้นงานนี้มาด้วยกัน นายเคยบอกว่าเซฟโซนของนายคือความถูกต้อง แต่นายลืมไปหรือเปล่าว่าเซฟโซนที่แท้จริงคือ 'คนที่พร้อมจะพังไปกับนาย' ไม่ใช่คนที่ทิ้งให้นายจมกองไฟล์ที่หายไปเพียงลำพัง" ธันวานิ่งค้างไป คำพูดของรินรดาเหมือนกุญแจที่ไขล็อกกำแพงอันสูงชันของเขาออกเบาๆ เขาชะงักมือที่กำลังรัวคีย์บอร์ด ก่อนจะเหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างกว่าเดิม ไฟล์ที่กำลังหายไป ไม่ใช่เพราะไวรัส... แต่มันกำลังถูกย้ายไปที่ไดรฟ์ลับส่วนตัว ซึ่งมีเพียงคนเดียวที่เข้าถึงได้นอกจากเขา... นั่นคือ 'หัวหน้าฝ่ายไอทีอาวุโส' ที่เพิ่งลาออกไปเมื่อวาน! ความเงียบในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้น เมื่อธันวาพบว่าสิ่งที่หายไปไม่ใช่แค่ไฟล์งาน แต่เป็นบันทึกข้อความลับที่เขาเคยแอบเขียนถึงใครบางคน... ข้อความสารภาพความรู้สึกที่มีต่อรินรดาที่เขาไม่เคยกล้ากดส่ง "ริน... ออกไปจากห้องนี้ เดี๋ยวนี้!" ธันวาหน้าซีดเผือด เขาคว้าข้อมือเธอแล้วพยายามจะดันตัวออกไปให้พ้นประตู แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ "ตกใจอะไรกันขนาดนั้นล่ะครับ คุณธันวา... ลืมไปแล้วหรือไงว่าไฟล์พวกนั้นน่ะ ผมเป็นคนตั้งค่าพาสเวิร์ดให้คุณเองกับมือ" ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความร้ายกาจ รินรดามองไปที่ธันวาที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น รอยยิ้มของคนมาใหม่ทำให้เธอรู้ทันทีว่า... เรื่องนี้มันใหญ่กว่าแค่โปรเจกต์ LYNX พังอย่างแน่นอน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ สมุดบันทึกสีน้ำตาลสัญญาว่าจะไม่ทิ้งให้รี้ดเดอร์ต้องรอนานในตอนต่อไปค่ะ