ปากบอกไม่ชอบ แต่ใจเต้นผิดจังหวะ

ความเงียบในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู ณ เวลานี้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุขสักนิดค่ะ แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกับจังหวะแอร์รถเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเครื่องเล่นรถไฟเหาะที่กำลังจะพุ่งดิ่งลงจากยอดสูงสุด ภาพนิ้วเรียวยาวของธันวาที่ละล่ำละลักกดปุ่ม *"ยกเลิกข้อความ"* จนแทบจะทะลุกระจกหน้าจอมือถือเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในเรตินาของเธอนะคะ ใบหน้าที่ปกติมักจะเรียบนิ่งราวกับหุ่นยนต์ AI ตั้งโปรแกรมความเย็นชาไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์ บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามเลียไปจนถึงใบหูและต้นคออย่างปิดไม่มิด ให้ตายสิ... ผู้ชายปากแข็งสายดุคนนั้น เกือบจะพิมพ์สารภาพความในใจออกมาอยู่รำไรแล้วเชียว! รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาแอบชำเลืองมองคนข้างกายที่ตอนนี้กำลังพยายามทำตัวปกติด้วยการเสมองออกไปนอกกระจกฝั่งคนขับ มือหนากำพวงมาลัยแน่นเสียจนข้อต่อขึ้นสีขาว บ่งบอกถึงความปั่นป่วนภายในใจที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างเต็มที่ "เอ่อ..." รินรดาตัดสินใจทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ด้วยการกระแอมเบาๆ "คุณธันวาคะ... คือว่า..." "เงียบไปเลยน่า รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดขึ้นทันที น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุเหมือนทุกที แต่กลับมีความสั่นพร่าเจืออยู่จางๆ ชนิดที่คนหูไวอย่างเธอน่ะจับสังเกตได้ทันทีค่ะ "ไม่ได้ยินเหรอว่าผมบอกให้เงียบ... ขืนพูดอะไรออกมาอีก ผมจะโยนคุณลงไปเดินกลับคอนโดเองจริงๆ ด้วย" "โห ขู่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณนักรีวิว" รินรดาแอบเบะปากใส่เบาๆ แต่ก็ยอมหันกลับมาสนใจหน้าจอมือถือของตัวเองบ้าง หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วเรียวเปิดเข้าหน้าต่างแชตสีเขียวที่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหัวของเธอมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมดค่ะ *เขาจะพิมพ์อะไรนะ?* *ประโยคยาวเหยียดที่ถูกลบไปเมื่อกี้... มันคือคำว่าอะไรกันแน่?* *หรือว่า... เขาจะพิมพ์ว่า 'รำคาญแต่ก็เป็นห่วง'? หรือจะพิมพ์ว่า 'เริ่มรู้สึกแปลกๆ เวลาไม่มีเธอกวนใจ'?* โอ๊ย! ยิ่งคิด สมองน้อยๆ ของอินฟลูเอนเซอร์สาวก็ยิ่งรวนไปหมด ธันวานะธันวา... ทำไมต้องมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นเด็กสาวมัธยมปลายที่เพิ่งเคยมีความรักครั้งแรกด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่ผ่านมาเธอก็ผ่านโลกมาพอสมควร รอยยิ้มสดใสที่มักจะใช้ตกแฟนคลับในโลกออนไลน์ ตอนนี้กลับกลายเป็นการอมยิ้มคนเดียวเงียบๆ จนแก้มแทบแตก รถยนต์เคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าที่ใต้คอนโดมิเนียมของรินรดาอย่างนิ่มนวล ธันวาดับเครื่องยนต์ทันทีโดยที่ยังไม่ยอมหันมามองหน้าเธอ เขายังคงนั่งกอดอกพิงพนักเบาะ สายตาหลุบมองลงที่ตักราวกับกำลังพิจารณาคดีฆาตกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ "ถึงแล้วค่ะ... เอ้ย! ฉันต้องเป็นคนบอกคุณต่างหากล่ะ" รินรดาหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน "ขอบคุณที่มาส่งนะคะคุณธันวา พรุ่งนี้ถ้าจะไปตรวจงานที่บูธสินค้าไอที อย่าลืมกินพารามาก่อนล่ะ เดี๋ยวจะปวดหัวกับความสดใสเกินเบอร์ของฉันซะก่อน" เธอเอื้อมมือไปบิดกลอนประตูเตรียมจะก้าวลงจากรถ แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนสิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นรั้งไว้ รินรดาชะงักมือ หันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ ธันวาในตอนนี้ยอมหันมาสบตาเธอนแล้วค่ะ ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองจับผิดอุปกรณ์ไอทีราคาแพง บัดนี้กำลังฉายแววความลังเล สับสน และ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด "มีอะไรเหรอคะ? หรือลืมของไว้บนรถฉัน... เอ้ย รถคุณ?" "เปล่า..." ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต "เรื่องข้อความเมื่อกี้... ที่ผมกดลบไป..." รินรดาแทบจะกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมกระโดดขึ้นมาเต้นตุบๆ อยู่ที่คอหอย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น "อ...อ๋อ เรื่องนั้นเหรอคะ" เธอแกล้งทำเป็นไขสแดงออกเสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้ติดใจอะไรหรอก คนเรามันก็ต้องมีพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกกันบ้างแหละเนอะ ลืมๆ มันไปเถอะค่ะ" "มันไม่ได้พิมพ์ผิด..." ธันวากลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอตรงๆ ชนิดที่ไม่ยอมให้เธอเบนสายตาหนีไปไหนได้เลย "แล้วผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะลบมันเพราะพิมพ์ผิดด้วย..." ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโดยสารอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ค่ะ มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลอารมณ์ความรู้สึกอันหนักอึ้งและหวานล้ำในเวลาเดียวกัน รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลงทุกที "แล้ว... คุณลบทำไมล่ะคะ?" รินรดาถามเสียงเบาหวิว ราวกับกระซิบ ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองลวกๆ อย่างคนทำตัวไม่ถูก ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา นิ้วเรียวกดหน้าจออยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางสายตาที่ลุ้นระทึกจนแทบหยุดหายใจของหญิงสาว ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์ในมือของรินรดาก็ดังขึ้น *“ติ๊ง!”* เธอก้มลงมองหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ข้อความใหม่ล่าสุดปรากฏเด่นหร่าอยู่ตรงหน้า โดยที่ยังไม่ได้ถูกกดยกเลิกเหมือนเมื่อครีก **[Thanwa]: "ปากบอกไม่ชอบ แต่ใจเต้นผิดจังหวะ"** **[Thanwa]: "แล้วรู้ตัวไหม... ว่าคุณกำลังทำให้ผู้ชายที่เกลียดความวุ่นวายที่สุดในโลกอย่างผม คลั่งตายอยู่แล้ว รินรดา"** รินรดาเบิกตากว้างจนแทบถลน เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ข้อความนั้น... ข้อความที่เขาอุตส่าห์พิมพ์แล้วลบหนีไปเมื่อกี่ ถูกส่งตรงมาหาเธอแบบไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว! เธอยังไม่ทันจะได้เรียบร้อยสติกลับคืนมา ธันวาก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฝั่งที่เธอนั่งช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ทีนี้..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากผู้ชายสายดุคนนี้ "จะรับผิดชอบความรู้สึกของผมยังไงดีล่ะครับ... คุณนักรีวิวสายป่วน" _______________ *(ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาเติมความอบอุ่นให้ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" เล่มนี้เสมอนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!)*