ดินเนอร์ที่ไม่คาดคิด

"ผมคิดว่าตำแหน่ง 'คู่แข่งทางธุรกิจ' ของคุณคีย์ น่าจะรวมถึงงานแย่งชิงความสนใจจากเลขาคนเก่งของผมด้วยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไอความเย็นยะเยือกดังขึ้นในห้องรับรอง VIP ของโรงแรมหรู แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์สะท้อนกับกรอบแว่นสายตาและสันจاوโด่งคมเป็นสันของทัพพ์ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม มือข้างหนึ่งถือแก้วทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันกลิ้งไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมกรีดแทงศัตรูให้จมดิน รินรดายืนตัวตรงแน่วอยู่ข้างโซฟา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมาหลังจากที่ต้องช็อกค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้ากวนประสาทของ 'คีย์' ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูห้อง "ท่านประธานครับ อย่าพูดจาให้เข้าใจผิดสิครับ ผมแค่มาร่วมแสดงความยินดีในงานฉลองความสำเร็จของโครงการ Q3 ตามมารยาทของนักธุรกิจที่ดีต่างหาก" คีย์แย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นเคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทายอย่างไม่ปิดบัง เขาก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ สายตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองสำรวจร่างเพรียระระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มของรินรดาด้วยความชื่นชมระคนเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... ผมไม่คิดเลยว่าคุณทัพพ์จะใจป้ำขนาดพาเลขาคนสนิทมาร่วมโต๊ะวีไอพีระดับนี้ด้วย หรือว่ากลัวว่าถ้าปล่อยไว้ห่างสายตา ใครจะมาฉุดรั้งเธอไปจากเงื้อมมือคุณกันล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง ทัพพ์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวทางสีหน้าแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนฟ้องชัดว่าความอดทนของเขากำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด "ถ้าคุณมีเวลาว่างมาเดินสอดส่องโต๊ะคนอื่น เอาเวลาไปบริหารจัดการบริษัทตัวเองที่กำลังจะร่วงไม่เป็นท่าดีกว่านะครับคุณคีย์" ทัพพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกทุกคำพูด "ส่วนเลขาของผม... ผมดูแลดีพอ จนเธอไม่มีความจำเป็นต้องชายตาแลคนอวดดีที่ไร้มารยาทหรอกครับ" รินรดาแอบเหลือบมองเจ้านายหนุ่มเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมเต้นไม่เป็นจังหวะกับคำว่า 'ดูแลดีพอ' และน้ำเสียงที่ประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบกลายๆ นั้น แม้ปากเขาจะร้ายกาจและชอบออกคำสั่งสารพัด แต่เวลาที่ต้องยืนหยัดปกป้องเธอจากสายตาแทะโลมและคำพูดกวนประสาทของคนอื่น ทัพพ์มักจะแปลงร่างเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้ได้ง่ายๆ คีย์หัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห่าว "ปากแข็งเสียจริงนะครับ... หวังว่าคุณทัพพ์จะมั่นใจแบบนี้ไปตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" เขายักไหล่เบาๆ ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับรินรดาโดยตรง "ยินดีด้วยอีกครั้งนะครับคุณรินรดา หวังว่าค่ำคืนนี้คุณจะสนุกกับดินเนอร์... ก่อนที่อะไรๆ มันจะเปลี่ยนไป" พูดจบ คีย์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องปิดลงแล้ว แต่ความเงียบงันยังคงปกคลุม รินรดากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เธอกำมือเข้าหากันแน่นในความมืดสลัวของชายกระโปรง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ "ขอบคุณค่ะ... สำหรับการปกป้องเมื่อสักครู่" เธอยอมรับตามตรงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย ทัพพ์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาคมกริบเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเรียเฉยที่ยากจะคาดเดา เขาวางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง จนรินรดาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบเสียแล้ว "อย่าเข้าใจผิด" ทัพพ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ชวนให้ขนลุก "ผมไม่ได้ปกป้องคุณ... แต่ผมกำลังปกป้องศักดิ์ศรีของบริษัท และแสดงให้คนอื่นเห็นว่าของสำคัญของผม... ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องทั้งนั้น" "ท่านประธานคะ!" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธระคนเขินอาย เธอยื่นมือขึ้นหมายจะดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทัพพ์กลับรวดเร็วเกินกว่าจะคาดคิด มือหนาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือหัว ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วรั้งเข้าประชิดแนบกายอย่างแนบแน่น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน รินรดานิ่งค้างไป ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพเงาของเธอชัดเจนอยู่ในนั้น ทว่ามันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาเหมือนทุกที แต่มันคือความร้อนรุ่ม ความหวงแหน และความปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากอันเยือกเย็น "ปล่อยนะคะ..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยเสียเหลือเกิน แต่คางมนกลับถูกปลายนิ้วอุ่นของเขาเชยขึ้นบังคับให้หันกลับมาสบตาตรงๆ "มองหน้าผม รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהสั่ง ชิดริมฝีปากจนแทบจะสัมผัสกัน "เวลาผมพูดด้วย... ทำไมต้องไปสนใจไอ้บ้านั่นด้วย หืม?" "ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อยค่ะ..." เธอเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่กำลังกัดกินหัวใจ "ปล่อยมือฉันนะ คนอื่นอาจจะเข้ามาเห็นเข้า..." "ให้มันเห็นไปสิครับ" ทัพพ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมฉายแวววาวโรจน์ "ผมจะได้ประกาศให้คนทั้งงานรู้เสียทีว่า เลขาคนเก่งคนนี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของคนนั้นก็หวงเธอมากเสียด้วย" คำพูดนั้นทำเอารินรดาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าและลำตัว หัวใจเต้นรำทำเพลงจนแทบจะทะลุกอกจากอก เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างคนจนมุม เคมีระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้มักจะสร้างแรงดึงดูดที่รุนแรงจนน่ากลัวทุกครั้งที่เข้าใกล้ และในสถานการณ์ที่บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินเนอร์หรูและไวน์ชั้นดี มันยิ่งทำให้ความรู้สึกที่พยายามเก็บซ้ำซ้อนไว้ระเบิดออกมาได้ง่ายดาย ทัพพ์ก้มหน้าลงต่ำลงอีก จนปลายจมูกโด่งเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียน นัยน์ตาสีเข้มทอประกายอ่อนลงอย่างที่หาดูได้ยากยิ่ง เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างที่ทำให้คนฟังต้องใจสลายหรือใจละลายไปพร้อมกัน... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนความตึงเครียดทันที ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "คุณทัพพ์ครับ แขกผู้ใหญ่ทางโต๊ะใหญ่กำลังตามหา..." เสียงของกรรมการบริหารคนสำคัญดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ก้าวเข้ามาในห้องรับรอง ทัพพ์ผละตัวออกจากรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่โหมดเยือกเย็นและเรียบเฉยภายในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับรินรดาที่รีบจัดเสื้อผ้าและปรับสีหน้าให้เป็นปรกติอย่างลนลาน ทว่าดวงตาทั้งคู่ยังคงประสานกันค้างไว้ด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาอยู่กลางอากาศ ทัพพ์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันทีที่กล้าเข้ามาขัดจังหวะสำคัญในขณะที่รินรดากำลังกวาดสายตามองไปที่ประตู และที่ตรงนั้น... ท่ามกลางแสงไฟสลัวของทางเดิน เงามืดของใครบางคนกำลังยืนจ้องมองเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ