ออกงานต่างจังหวัด

"ถ้าคุณยังไม่อยากให้รูปในโทรศัพท์มือถือของผมหลุดไปถึงมือนักข่าวพรุ่งนี้เช้า กรุณาถอยห่างจากคุณรินรดาในระยะสามเมตรครับ คุณคีย์" น้ำเสียงของทัพพ์ไม่ได้ดัง แต่มันราบเรียบและเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิในโถงทางเดินของโรงแรมรีสอร์ตหรูดูจะลดฮวบลงไปหลายองศา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังร่างบางของรินรดาไว้มิดชิด สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มาใหม่ซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีพิจารณาสภาพของเจ้านายและเลขาสาวที่ยืนประชิดกันในระยะอันตราย ก่อนจะยักไหล่ด้วยความไม่ยี่หสอ "ใจร้อนเสียจริงครับท่านประธานทัพพ์ ผมแค่บังเอิญเดินผ่านมาแล้วเห็นคุณรินรดายืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้องพัก ก็เลยว่าจะเข้ามาแสดงความห่วงใยตามประสาเพื่อนร่วมวงการธุรกิจ... ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าคู่ค้าคนสำคัญของผมจะมาแอบปฏิบัติภารกิจส่วนตัวลับเฉพาะกิจในยามวิกาลแบบนี้" "เรื่องนั้นไม่ใช่กงการอะไรของคุณ" ทัพพ์สวนกลับทันควันโดยไม่มีจังหวะให้หายใจ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "ไสหัวไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วทำให้คุณไม่ได้ใช้มือถือเครื่องนั้นอีกตลอดชีวิต" รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลัง ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือเรียวไปแตะที่ชายเสื้อสูทของคนตัวโตเบาๆ เป็นเชิงปราม เธอไม่ได้หวาดกลัวรอยยิ้มเยาะเย้ยของคีย์เลยแม้แต่น้อย เลขาสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกใดๆ ก่อนจะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคู่แข่งทางธุรกิจของเจ้านายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ขอบكرในความกรุณาของคุณคีย์ที่เป็นห่วงดิฉันครับ" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เพื่อตอกย้ำสถานะและกวนประสาทอีกฝ่ายกลับ "แต่ดิฉันคิดว่าเรื่องงานสัมมนาในวันพรุ่งนี้ น่าจะสำคัญกับบริษัทของคุณคีย์มากกว่าที่จะมาเดินตรวจตราห้องพักของคนอื่นในเวลานี้... หรือว่าโปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังแข่งกันอยู่ มันทำให้คุณนอนไม่หลับจนต้องออกมาเดินเร่ร่อนหาข่าวกันแน่ครับ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์กระตุกวูบไปเล็กน้อยเมื่อโดนย้อนกลับด้วยประโยคที่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน เขากวาดสายตามองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยแววตากรุ้มกริมที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม "ฝีปากคมคายสมกับที่เป็นมือขวาคนสนิทของคุณทัพพ์จริงๆ ครับ... งั้นผมก็ไม่รบกวนเวลา 'พักผ่อน' อันแสนมีค่าของท่านประธานกับเลขาฯ แล้วก็แล้วกัน หวังว่าเตียงนอนในคืนนี้จะกว้างพอให้พวกคุณเคลียร์งานกันได้จนถึงเช้านะครับ" พูดจบ คีย์ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปตามทางเดิน ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ทัพพ์ยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องตามหลังร่างของคีย์จนลับตา ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมามองรินรดาที่กำลังถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ทว่าทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำถามและอารมณ์คุกรุ่น รินรดาก็ต้องรีบถอยหลังกรูดเว้นระยะห่าง "มองอะไรคะท่านประธาน... ฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้วนี่" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ใครอนุญาตให้เธอเรียกชื่อไอนั่นสนิทสนมขนาดนั้น" ทัพพ์ถามเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่มันเล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจนจนน่าขัน "แล้วนี่เธอเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงได้เดินตามมันออกมาคุยตามลำพังในที่มืดๆ แบบนี้ฮะรินรดา!" "ฉันไม่ได้เดินตามใครทั้งนั้นค่ะ ฉันแค่... โอ๊ย!" รินรดาอ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันได้จบประโยค ทัพพ์ก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินตามเขากลับมาที่หน้าห้องพักของตัวเองทันที ชายหนุ่มล้วงหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าเสื้อสูทออกมารูดเปิดประตูเสียงดัง *ติ๊ด* ก่อนจะผลักบานประตูให้เปิดกว้างแล้วดันร่างบางเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้าวตามเข้าไปแล้วปิดล็อกกลอนลงกลไกแน่นหนา ห้องพักของรีสอร์ตหรูแห่งนี้ถูกจองไว้เป็นห้องสวีทเดี่ยวตามคำสั่งเร่งด่วนของท่านประธานในวินาทีสุดท้าย เนื่องจากโรงแรมประสบปัญหาโอเวอร์บุ๊กกิ้งจากกรุ๊ปทัวร์ขนาดใหญ่ ทำให้ห้องพักแบบแยกเตียงคู่เต็มหมดทุกห้องอย่างไร้ทางเลือก และในตอนนี้... ทั้งคู่ต้องติดแหง็กอยู่ภายใต้พื้นที่สี่เหลี่ยมเดียวกันโดยไม่มีทางหนี รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีขนาดกว้างขวางและหรูหราสมราคา แต่ทว่า... สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ นั่นคือเตียงนอนขนาดคิงไซส์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องนอนเพียงเตียงเดียว ไม่มีโซฟา ไม่มีเตียงเสริม และไม่มีทางเลือกอื่นใดทั้งสิ้น "ท่านประธานคะ..." รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าคนที่ยืนกอดอกพิงประตูด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? ทำไมห้องถึงมีเตียงเดียว?" ทัพพ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอกออกโยนไว้บนโซฟาตัวยาว ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ชิดเรื่อยๆ จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ก็อย่างที่เห็นครับ... เลขารดา" ทัพพ์โน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "ทางโรงแรมบอกว่าห้องเต็มหมดแล้ว และนี่คือห้องสุดท้ายที่เหลืออยู่... หรือเธออยากจะออกไปนอนเคาะประตูขอแชร์ห้องนอนกับไอนักธุรกิจหน้าห้องเมื่อกี้ดีล่ะครับ?" "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!" รินรดาเงยหน้าขึ้นเถียง ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกต้อนจนมุม "ทำไมคุณไม่จัดการจองให้ดีตั้งแต่แรกคะ? ปกติคุณรอบคอบเรื่องงานจะตายไป" "เพราะฉันอยากรู้เหมือนกันว่า... เลขาคนเก่งของฉัน จะมีวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์เฉพาะหน้ายังไง" ทัพพ์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำเอาสติของรินรดาเตลิดเปิดเปิงไปไกล "อีกอย่าง... การที่เราต้องมาติดอยู่ในห้องเดียวกันแบบนี้ มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีก็ได้นะครับ" "โอกาสอะไรของคุณคะ? ถอยออกไปเลยนะ!" รินรดาพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงของเธอกลับไม่ได้ทำให้คนตัวโตขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ทัพพ์กลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายความเย้ายวนเฉพาะตัวของทัพพ์ กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของรินรดาลงที1ละน้อย หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "โอกาสที่จะได้พิสูจน์ไงครับ..." ทัพพ์กระซิบแผ่วเบa ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ว่าระหว่างสัญญาจ้างงานในฐานะเลขา... กับสถานะอื่นที่ผมกำลังพยายามเรียกร้องจากเธอ... อันไหนมันสำคัญกว่ากันแน่" รินรดานิ่งงัดสายตาสู้กับคนตรงหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก แต่ความถือดีก็ยังคงค้ำคอทำให้เธอไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นง่ายๆ "ถ้าพูดเรื่องงาน ฉันลาออกตั้งแต่ก้าวขาเข้าห้องนี้แล้วค่ะท่านประธาน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ทัพพ์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับความปากเก่งที่ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนและนุ่มนวลจนขัดกับแววตาที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา "ปากเก่งแบบนี้... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ รินรดา" ทัพพ์กระซิบเสียงพร่าริมฝีปากอยู่ห่างจากริมฝีปากอิ่มเพียงคืบเดียว "เพราะคืนนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหันในความเงียบสงบ ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ทัพพ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในคืนเดียว รินรดารีบใช้จังหวะนี้ดันอกเขาออกแล้วก้าวถอยหลังตั้งหลัก ทัพพ์ส่งสายตาไม่พอใจไปยังประตูห้อง ก่อนจะก้าวเดินไปกระชากบานประตูเปิดออกด้วยความรำคาญใจ ทว่าใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงกลับต้องชะงักค้าง เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าห้องในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "ขอประทานอภัยด้วยครับท่านประธาน... พอดีมีพัสดุด่วนที่สุดส่งตรงถึงคุณรินรดาจากสำนักงานใหญ่ แจ้งว่าต้องให้เซ็นรับภายในคืนนี้เท่านั้นครับ" ทัพพ์รับซองเอกสารนั้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าพนักงานแล้วหันกลับมามองรินรดาที่ยืนขมวดคิ้วรออยู่กลางห้อง ชายหนุ่มแกะซองเอกสารออกหยิบกระดาษแผ่นเดียวข้างในขึ้นมาอ่าน กวาดสายตาเพียงชั่วครู่ ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเลขาสาวนิ่ง "มีอะไรคะเอกสารอะไรด่วนขนาดนั้น?" รินรดาถามด้วยความสงสัย ทัพพ์ไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เธอดูด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา รินรดารับมาอ่านด้วยความงุนงง แต่พอไล่สายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ *เอกสารคำสั่งย้ายด่วน... ให้ปลดรินรดาพ้นจากตำแหน่งเลขาหน้าห้องท่านประธานทัพพ์ และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งใหม่เป็น 'กรรมการผู้จัดการร่วม' ประจำสาขาต่างจังหวัด มีผลบังคับใช้ ณ บัดนี้* รินรดาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเจ้านายสลับกับกระดาษในมือด้วยความสับสนขั้นสุด ขณะที่ทัพพ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ดูท่าทาง... คืนนี้เราคงไม่ได้นอนคุยกันเรื่องงานธรรมดาๆ แล้วล่ะครับท่านกรรมการผู้จัดการร่วม..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความสัมพันธ์อันแสนอลวนนี้ด้วยกันนะครับ!