ท่ามกลางพายุฝน

เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องจนกระจกใสบานหนาของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดสั่นสะเทือน แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากแค่สายฟ้าภายนอก แต่มันมาจากบรรยากาศคุกกรุ่นที่อัดแน่นอยู่ระหว่างคนสองคนในพื้นที่จำกัด "ดูท่าทาง... คืนนี้เราคงไม่ได้นอนคุยกันเรื่องงานธรรมดาๆ แล้วล่ะครับท่านกรรมการผู้จัดการร่วม..." รินรดาเอ่ยทวนประโยคที่ทิ้งค้างไว้เมื่อครู่ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อยเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกสนิทจากด้านนอกโดยฝีมือของคีย์—คู่แข่งทางธุรกิจตัวแสบที่จงใจขังพวกเขาไว้ด้วยกันในคืนพายุถล่ม ทัพพ์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบคั้นตรงหน้า แต่เป็นเพราะไอ้ท่าทีไม่สะทกสะท้านของเลขาสาวที่กำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเขาตีรวน "รู้ตัวไหมรินรดา ว่าคุณกำลังเล่นกับไฟ" ทัพพ์ก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยรัศมีอันตรายที่มักใช้ข่มคู่แข่งในห้องประชุม แต่กับผู้หญิงคนนี้... มันกลับใช้ไม่ได้ผล "ไฟเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปากอิ่ม "ดิฉันนึกว่าท่านประธานคือคนที่กำลังจะไหม้เกรียมเสียเองซะอีก หน้าแดงใหญ่เลยนะครับ... อากาศในห้องมันร้อน หรือว่าความอดทนของคุณมันหมดลงแล้วกันแน่" "ปากเก่ง" ทัพพ์พ่นลมหายใจลอดไรฟัน มือหนายื่นไปทาบกับบานประตูเหนือหัวของเธอ กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยปะทะจมูกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวแข็งกระด้าง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ทันใดนั้นเอง... ทั่วทั้งตึกก็มืดสนิท พรึบ! ไฟสำรองและระบบไฟฟ้าหลักตัดขาดพร้อมกันในเสี้ยววินาที ความมืดมิดกลืนกินทัศนียภาพรอบกาย เหลือเพียงแสงวาบจากสายฟ้าด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ เงาสะท้อนจากฟ้าแลบทำให้เห็นใบหน้าคมคายของทัพพ์อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่เหนือปลายจมูกทำให้บรรยากาศเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความวาบหวามที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "กรี๊ด..." รินรดาเผลอุทานออกมาเบาๆ เมื่อความมืดเข้ามาจู่โจมกะทันหัน สัญชาตญาณทำให้มือบางต้องคว้าหมัดเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว ทัพพ์ชะงักไปชั่วขณะ ความนุ่มนวลที่ฉายชัดในแววตาภายใต้ความมืดคือสิ่งที่เจ้าตัวไม่เคยคิดจะแสดงออกมาให้ใครเห็น มือใหญ่ที่เคยตั้งใจจะกักขัง กลับเปลี่ยนเป็นฝ่ายโอบประคองเอวบางของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปบนพื้นพรม "กลัวความมืดหรือไงครับ... คุณคนเก่ง" น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ กลับทุ้มนุ่มและเจือความอ่อนโยนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ใคร... ใครกลัวกันคะ ปล่อยเลยนะ" รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงต้านของเธอกลับน้อยลงอย่างน่าใจหายเมื่อฝ่ามือสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "ปากแข็งไม่เปลี่ยน" ทัพพ์ถอนหายใจยาวในความมืด เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาต่อปากต่อคำ สถานการณ์ข้างนอกตึกพายุโหมกระหน่ำ ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และพวกเขากำลังติดอยู่ในรังของศัตรูอย่างคีย์ แต่สัมผัสอุ่นจากร่างในอ้อมแขนกลับทำให้เขารู้สึกว่า... โลกทั้งใบต่อให้มืดดับลงตรงนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง แสงสีขาวสว่างวาบเผยให้เห็นแววตาไหววาระหว่างกัน ทัพพ์มองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่าของเลขาหน้าตาย เขารู้ว่าเธอเก่ง เธอสู้คน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในมุมที่เปราะบางเช่นนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เห็น มือหนายกขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อและละอองฝนออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกสะกดจิต สมองที่เคยแล่นฉิววางแผนรับมือทุกสถานการณ์ตอนนี้กลับขาวโพลนไปหมด "คุณทัพพ์..." เสียงเรียกของเธอกลั้วไปด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อย "เงียบก่อนริน..." ทัพพ์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน "อยู่เฉยๆ แบบนี้ก่อน... ผมไม่ได้ใจดีกับใครง่ายๆ นะครับ เพราะฉะนั้น ช่วยทำตัวให้มันน่ารักเหมือนตอนนี้ นานหน่อยได้ไหม" รินรดานิ่งงัง หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึน ปากร้าย และท่าทีเย่อหยิ่งหายวับไปกับตา เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังใช้ความอบอุ่นของร่างกายปกป้องเธอจากความหนาวเหน็บของพายุภายนอก ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงไขกุญแจประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก! แกร็ก... แอดดด... แสงไฟจากไฟฉายสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทของท่านประธานกับเลขาฯ คนเก่งสินะครับ?" เสียงกวนประสาทของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องตรงมายังร่างของทั้งคู่ที่ยังคงกอดกันกลมอยู่หน้าประตู! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุฝนนี้ด้วยนะครับ