ความจริงที่เริ่มกระจ่าง

รอยยิ้มพายัพของคีย์ที่เคลือบยาพิษยังคงค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าคมคาย บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานพลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ ทัพพ์ขยับตัวบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ "เชิญออกไปจากห้องของผมครับ คุณคีย์ ก่อนที่ผมจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาโยนคุณออกไป" น้ำเสียงของทัพพ์ราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่าขนลุก แต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ "ใจร้อนเสียจริงครับท่านประธาน... ผมแค่นำ 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณพยายามปกปิดมาให้ดูต่างหาก เผื่อว่าคุณเลขาฯ คนเก่งของท่าน จะได้รู้ว่าเบื้องหลังความสุขสบายที่ได้รับเนี่ย มันแลกมาด้วยอะไรบ้าง" คีย์โยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระดาษกระทบผิวโต๊ะดังปึก ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดากวาดสายตามองซองเอกสารนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ด้วยแววตานิ่งสงบ แต่กรามเรียวกลับขบเข้าหากันแน่น เธอก้าวเท้าพ้นจากเงาของทัพพ์ ยืนหยัดเต็มความสูงโดยไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันนั้นแม้แต่น้อย "ถ้ามันเป็นเรื่องไร้สาระของคุณ ฉันคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาเปิดดูหรอกค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคม "หึ ปากเก่งเสียจริงนะรินรดา... งั้นลองเปิดดูเองสิครับ แล้วจะรู้ว่าผู้ชายที่คุณภักดีนักหนา เขากำลังเอาชื่อเสียงของคุณไปเดิมพันกับเรื่องบ้าๆ อะไรอยู่" คีย์ท้าทายด้วยรอยยิ้มเยาะ รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยตวัดกลับไปมองทัพพ์ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบที่โรยตัวลงมาทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดออก ภาพถ่ายและเอกสารข้อความขู่กรรโชกนับสิบใบแผ่หลาอยู่ตรงหน้า ข้อความเหล่านั้นระบุชัดเจนถึงการขู่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ลับระหว่างเธอกับทัพพ์ หากเขาไม่ยอมถอนตัวจากโปรเจกต์ประมูลใหญ่ที่กำลังจะมาถึง และที่สำคัญที่สุด... วันที่ในเอกสารระบุว่ามันถูกส่งมานานนับสัปดาห์แล้ว มือบางที่ถือเอกสารสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความโกรธ ความน้อยใจ และความผิดหวัง รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหน้าทัพพ์ ช้าๆ สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันเหมือนทุกที แต่เต็มไปด้วยคำถามที่แทบจะกรีดแทงหัวใจคนถูกมอง "คุณ... รู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่สั่นเครือจนน่าใจหาย ทัพพ์เม้มปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมหลบเลี่ยงการสบตาเธอเป็นครั้งแรกในชีวิต "ริน... ฟังผมก่อน" "ฉันถามว่าคุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะท่านประธาน!" รินรดาตวาดลั่น ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ ทัพพ์ชะงักไปกับสรรพนามที่เปลี่ยนไปและความแข็งกร้าวในน้ำเสียงนั้น "ผมไม่อยากให้คุณต้องมาพะวงกับเรื่องสกปรกพวกนี้..." ทัพพ์พยายามอธิบาย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเจือความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด "ผมจัดการเองได้ ริน คุณไม่ต้อง..." "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาเซรามิกนะทัพพ์!" น้ำตาหยดใสเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวย แต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลลงมา รินรดายิ้มหยันให้กับตัวเอง "ฉันเป็นเลขาของคุณ เป็นคนที่ทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่คุณ แต่คุณกลับเลือกที่จะเก็บเรื่องที่มีคนเอาชีวิตและชื่อเสียงฉันมาขู่ไว้คนเดียว... คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่คะ? ตัวภาระเหรอ?" "ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นภาระ!" ทัพพ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความร้อนใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเธอมาจับไว้ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบ ปิดกั้นระยะห่างทันที ภาพความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวของรินรดาในยามนี้ กลับเจือไปด้วยรอยร้าวลึกที่ทัพพ์ไม่เคยอยากให้เกิดขึ้นเลยสักครั้ง หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบเมื่อเห็นร่องรอยความเสียใจในดวงตาของเธอ คีย์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดกระตุกยิ้มอย่างพอใจ "โอ้... ช่างเป็นฉากดราม่าที่น่าประทับใจเสียจริงครับ น่าเสียดายนะรินรดา ที่ผู้ชายคนนี้รักการปกป้องคุณ จนลืมไปว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองเหมือนกัน" ทัพพ์หันขวับไปมองคีย์ด้วยแววตาดุดั่งพญามาร รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอีกครั้ง "แกออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ คีย์ ก่อนที่ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนในวงการธุรกิจนี้อีกเลย" คีย์หัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หี้ "เชิญตามสบายครับท่านประธาน... แต่ความจริงที่ว่าคุณปกปิดเรื่องนี้จากเลขาฯ คนเก่ง มันก็เปลี่ยนไปไม่ได้หรอกนะ" พูดจบ คีย์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้บรรยากาศที่หนักอึ้งค้างคาไว้เบื้องหลัง ประตูปิดลงแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ รินรดาก้มมองเอกสารในมืออีกครั้ง ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรง เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือเวลาพูดกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ขอบคุณที่หวังดีนะคะท่านประธาน... แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันคิดว่าเราควรเว้นระยะห่างให้มากกว่านี้ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง" รินรดาพูดจบก็หันหลังเตรียมเดินเลี่ยงไปที่ประตูห้องทำงานส่วนตัว ทัพพ์พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความดื้อรั้น รินรดาชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมามอง "ปล่อยค่ะ ฉันจะไปเคลียร์งาน" เธอเอ่ยเสียงแข็ง "ผมไม่ปล่อย" ทัพพ์พูดลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเว้าวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "โกรธผมได้ ด่าผมได้... แต่ห้ามพูดเรื่องเว้นระยะห่างเด็ดขาด รินรดา หันมามองหน้าผมเดี๋ยวนี้!" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ทัพพ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักและหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปซ่อนอยู่เต็มเปี่ยม "ถ้าคุณยังทำตัวเป็น 'พ่อพระ' แอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวแบบนี้อีก..." รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เสียงของเธอเบาหวิวแต่เด็ดเดี่ยว "ต่อให้ฉันจะรักคุณมากแค่ไหน... ฉันก็จะไม่ทนอยู่ตรงนี้เหมือนกัน" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของรินรดา ทำให้ทัพพ์ชะงักงัน ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ประโยคต่อมาที่เธอกำลังจะเอ่ยเพื่อตอกย้ำจุดยืนของตัวเองยังไม่ทันได้หลุดพ้นจากริมฝีปาก... *ก๊อกๆ ๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ทำลายบรรยากาศที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นให้พังทลายลงในพริบตา "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านประธาน... พอดีผมมี 'ข่าวใหญ่อีกเรื่อง' ที่คุณน่าจะสนใจ ยิ่งกว่าเรื่องขู่กรรโชกเมื่อกี้เสียอีก..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ