ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

เสียงหัวpsหึในลำคอของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว รินรดายืนนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวตรงแน่วราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ส่วนทัพพ์... ท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับกำลังขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ “มีอะไรก็พูดมา อย่าลีลา” เสียงทัพพ์ตวัดห้วนจัด เจือความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาเกลียดไอ้ท่าทางมีลับลมคมนัยของคีย์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และยิ่งมันเข้ามาขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัวระหว่างเขากับเลขาฯ สาว ยิ่งทำให้ความอดทนของเขาหมดลงในพริบตา คีย์ยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ดวงตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์เหลือบมองรินรดาก่อนจะหันกลับมาสบตากับคู่แข่งทางธุรกิจ “เรื่องใหญ่น่ะสิครับ... เกี่ยวกับการควบรวมกิจการครั้งล่าสุด ที่ดูเหมือนว่า 'ข้อมูลภายใน' จะรั่วไหลออกไปก่อนที่บอร์ดบริหารจะเคาะโต๊ะเสียอีก” รินรดายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีแต่นิ่งสงบได้อย่างรวดเร็ว สมองของเลขาฯ สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอคือคนดูแลเอกสารชุดนั้นทั้งหมด หากข้อมูลรั่วไหล คนแรกที่จะตกเป็นจำเลยสังคมก็คือเธอ “คุณคีย์กำลังจะกล่าวหาว่าเลขาฯ ของผมทำหน้าที่บกพร่อง หรือกำลังจะบอกว่าบริษัทผมมีหนอนบ่อนไส้กันแน่ครับ” ทัพพ์ก้าวขึ้นมาบังร่างโปร่งของรินรดากึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเยียบเย็นกดต่ำลงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “ผมยังไม่ได้ระบุชื่อใครเลยนี่ครับ ท่านประธาน... แต่ก็นั่นแหละนะ คนเรามักจะมองข้าม 'ความสนิทสนม' ที่เกินเลยไประหว่างเจ้านายกับลูกน้อง จนลืมมองไปว่าผลประโยชน์มันหอมหวานแค่ไหน” คีย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ สายตาคมปลาบกวาดมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ “ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปสำนักข่าวเศรษฐกิจ... ไม่รู้ว่าภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เพียบพร้อม กับเลขาสาวคนเก่ง จะเหลือความน่าเชื่อถือสักแค่ไหนกันเชียว” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มือตัดได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีก่อนจะก้าวออกมาจากเงาของร่างสูง เผชิญหน้ากับคีย์ด้วยรอยยิ้มเรียบเฉยตามวิสัยมืออาชีพ “ขอบคุณสำหรับคำเตือนเรื่องข่าวลือนะคะ—เอ๊ย ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะครับคุณคีย์” รินรดารีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำคุ้นเคยออกไป เธอกลืนน้ำลายลงคออึ้งหนึ่งก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น “แต่ทางเรามีระบบตรวจสอบภายในที่รัดกุมพอครับ และถ้าคุณคีย์มีหลักฐานชัดเจนว่ามีการรั่วไหลจริง เชิญนำไปยื่นให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบได้เลย ทางเรายินดีให้ความร่วมมือเต็มที่... หวังว่าจะไม่ใช่แค่ข่าวโคมลอยเพื่อดิสเครดิตกันนะครับ” คีย์หรี่ตามองเธออย่างประเมิน ไม่คิดว่าเลขาฯ หน้าตายคนนี้จะใจนิ่งขนาดนี้ “ปากเก่งไม่เบานี่ครับ สมแล้วที่เป็นมือขวาคนสนิท... หวังว่าจะปากแข็งแบบนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ” พูดจบ คีย์ก็หมุนตัวเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเยาะ ทิ้งความอึดอัดไว้เบื้องหลัง ประทับเสียงปิดประตูเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ ทัพพ์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังของคู่แข่งก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า เขารู้ดีว่าคีย์ไม่ได้แค่มาขู่เล่นๆ แต่มันกำลังเริ่มเกมสกปรกเพื่อเล่นงานเขาผ่านรินรดา “คุณไม่ควรออกตัวแรงเมื่อกี้” ทัพพ์เปิดปากขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตามนิสัย กลប់เกลื่อนความกังวลที่ตีรวนอยู่ในอก รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าแววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความสนิทสนมหรือรอยยิ้มมุมปากเช่นเคย มันคือสายตาของ 'เลขาธิการ' ที่มีต่อ 'ประธานบริษัท' อย่างแท้จริง... ห่างเหิน สุภาพ และเว้นระยะห่าง “ดิฉัน—กระผมทำตามหน้าที่ที่เหมาะสมแล้วครับท่านประธาน เรื่องข่าวลือเมื่อครู่ เดี๋ยวผมจะให้ฝ่ายไอทีตรวจสอบการเข้าถึงไฟล์ลับทันทีครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง” รินรดาผงกหัวให้อย่างนอบน้อมเกินความจำเป็น หมุนตัวเตรียมเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ทัพพ์รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ มาจุกอยู่ที่คอ คำว่า 'กระผม' และสรรพนามทางการที่เธอจงใจใช้เพื่อตีเส้นแบ่งเขต ทำให้หัวใจของคนปากแข็งกระตุกวูบ เขาไม่ชอบ... เขาไม่ชอบระยะห่างที่จู่ๆ ก็ถูกสร้างขึ้นมานี้เลย “เดี๋ยวก่อน รินรดา” ทัพพ์เอ่ยเรียกเสียงเข้ม ก้าวเท้าเข้าไปขวางทางเดินของเธอไว้ รินรดาหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง “มีอะไรให้กระผมรับใช้เพิ่มเติมอีกไหมครับ ท่านประธาน” คำว่า 'ท่านประธาน' ที่เน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทัพพ์ เขาจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีรอยยิ้มล้อเลียนเหมือนทุกที ปราศจากแววตารู้ทัน ปราศจากความอบอุ่นยามที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง มีเพียงความเยียบเย็นที่เธอจงใจสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง... และปกป้องเขา “คุณเป็นอะไร” ทัพพ์ถามเสียงต่ำ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ผสมผสานกับความร้อนรนแปลกประหลาด “ทำไมต้องพูดจาห่างเหินแบบนั้น” รินรดาเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายแววเย้ยหยันจางๆ ที่ส่งไม่ถึงดวงตา “ห่างเหินเหรอครับ? กระผมก็แค่ทำตัวให้เหมาะสมกับสถานะของเรา... อย่างที่คุณคีย์เตือนเมื่อกี้แหละครับ ความสนิทสนมที่เกินเลย อาจจะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่โตในอนาคต กระผมแค่อยู่ในที่ที่ควรอยู่ เพื่อความปลอดภัยของท่านประธานเอง” “ผมไม่สนคำพูดของไอ้คีย์!” ทัพพ์เผลอตะคอกออกมาด้วยความลืมตัว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้ว “คุณก็รู้ว่ามันจงใจปั่นหัวเราทำไมคุณต้องทำตามเกมมันด้วยวะ!” “เพราะมันคือความจริงครับ” รินรดาย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก “เราก้าวข้ามเส้นคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้ว... แต่ในสถานการณ์ที่คนจ้องจะเล่นงานเราแบบนี้ การดึงตัวเองกลับมาอยู่ในจุดที่ถูกต้อง คือทางเลือกเดียวที่จะทำให้เราไม่ตกลงไปในเหวครับท่านประธาน” เธอเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสบตาเขานิ่งด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว “จากนี้ไป... เราทำงานกันในฐานะเจ้านายกับลูกน้องตามเดิมเถอะครับ จะได้ไม่มีใครเอาเรื่องนี้มาเป็นจุดอ่อนโจมตีคุณได้อีก” พูดจบ รินรดาก็หลบสายตา เดินเลี่ยงผ่านร่างสูงไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ทัพพ์ยืนแข็งค้างอยู่กลางห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าความอบอุ่นที่เคยมีกลับมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหนתเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจของชายหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ทัพพ์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นพุ่งเป้าไปที่คีย์อย่างรุนแรง แต่สิ่งที่น่าเจ็บปวดมากกว่ากลับเป็นการตัดสินใจเด็ดขาดของหญิงสาวที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่า... ขาดเธอไม่ได้เสียแล้ว ผ่านไปเนิ่นนาน ทัพพ์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองความวุ่นวายของเมืองเบื้องล่าง ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเบาๆ สחดขัดความเงียบ ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” ทัพพ์กรอกเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นเลขาฯ สาวที่อาจจะเปลี่ยนใจกลับมารายงานเรื่องงาน ประตูห้องเปิดออกช้าๆ ทว่าร่างที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่รินรดาอย่างที่คาดคิด แต่เป็นบุคคลที่ทัพพ์ไม่คาดฝันว่าจะกล้าโผล่มาเหยียบที่นี่ในเวลานี้—รอยยิ้มเยือกเย็นของคีย์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ “ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนอีกรอบนะครับ ท่านประธาน...” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่น หูตาเป็นประกายวิบวับ “พอดีผมลืมบอกไป... ว่า 'หลักฐาน' ที่ผมมี ไม่ได้มีแค่เรื่องข้อมูลรั่วไหลหรอกนะ แต่มันคือคลิปเสียงและรูปถ่ายลับ ระหว่างคุณกับเลขาฯ คนเก่ง ในห้องนี้... เมื่อคืนนี้เองครับ” หัวใจของทัพพ์กระตุกวูบ ดำดิ่งลงสู่เหวลึกในเสี้ยววินาที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยดีเสมอมานะครับ