รินรดาผู้ไม่ยอมแพ้

เสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริษัทดังสะท้อนก้อง ทัพพ์ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท แววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องมองหน้าจอระบบกระจายเสียงอัตโนมัติที่เพิ่งถูกตัดการเชื่อมต่อ ประโยคที่เขาเพิ่งเอ่ยผ่านไมโครโฟนเมื่อครู่ ยังคงลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในอากาศ สร้างความตื่นตะลึงให้แก่พนักงานทุกคนทั่วทั้งชั้น แต่คนที่ดูจะช็อกและสติหลุดมากที่สุดในเวลานี้... กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรินรดา เลขาฯ สาวหน้าตายผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู มือเรียวที่เคยถือแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจระคนขัดเคือง เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมระหว่างพวกเขานั้นช่างอึดอัดและหนักหน่วงเสียจนแทบหายใจไม่ออก "คุณ... เล่นบ้าอะไรของคุณ ทัพพ์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ ความเป็นมืออาชีพที่เธอรักษามาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา เมื่อเจ้านายจอมเผด็จการเล่นตลกอะไรพิเรนทร์ๆ ออกอากาศให้คนทั้งบริษัทได้ยินทั่วกันแบบนั้น ทัพพ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สีหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท เยชาชา และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ตามแบบฉบับของ 'คุณชายสายเย็นชา' ที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว ทว่าลึกๆ ในแววตานั้นกลับมีประกายความไหววูบที่แม้แต่เจ้าตัวก็พยายามซ่อนมันไว้อย่างสุดความสามารถ "ผมไม่ได้เล่นสนุก รินรดา" ทัพพ์ตอบเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "ผมแค่กำลังประกาศอาณาเขต... และเตือนสติพวกหมาป่าตาขาวแถวนี้ ให้รู้ว่าเลขาส่วนตัวของผม ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะ" "อาณาเขตงั้นเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่หดแคบลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกดดันรอบตัวยิ่งทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นไปอีก "คุณกำลังทำให้ฉันดูแย่ ทัพพ์!" รินรดาตอกกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความโกรธ "จู่ๆ ก็ประกาศกลางไมโครโฟนว่า *'พอดีผมบังเอิญผ่านมา... แล้วบังเอิญได้ยินบทสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่นี้ผ่านระบบกระจายเสียงอัตโนมัติพอดีเลยครับท่านประธาน'*... คุณคิดว่าคนอื่นเขาจะซุบซิกนินทาฉันลับหลังยังไง! คุณคิดว่าฉันเป็นตัวตลกในสายตาคุณเหรอถึงได้ทำแบบนี้!" ทัพพ์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกเธอย้อนเกล็ดด้วยประโยคที่เขาเพิ่งใช้พูดขัดจังหวะการสนทนาอันตรายระหว่างเขากับคีย์เมื่อครู่ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นสันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาไม่ได้ตั้งใจจะประจานเธอ แต่เพราะความหึงหวงและโทสะที่เห็นไอ้คีย์มันยืนส่งสายตาแทะโลมเธอใกล้ชิดเกินไปต่างหากที่ทำให้เขาขาดความยับยั้งชั่งใจ แต่มีหรือที่คนอย่างทัพพ์จะยอมรับความจริงง่ายๆ? "ถ้าคุณฉลาดพอก็ควรจะดีใจ ที่ผมช่วยตัดบทการสนทนากากๆ ระหว่างคุณกับไอ้คีย์นั่น" ทัพพ์ตอบเสียงแข็ง ปิดบังความรู้สึกคลั่งรักไว้ภายใต้หน้ากากปากร้าย "หรือว่าคุณติดใจคำหวานๆ ของมัน ถึงได้วิ่งแจ้นมาโวยวายใส่ผมถึงห้องทำงานแบบนี้" "คุณทัพพ์!" รินรดาหวีดร้องชื่อเขาเบาๆ ด้วยความเหลืออด มือเรียวยกขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "นี่คุณกำลังพูดจาไร้สาระอะไรอยู่! ฉันกำลังคุยงานเรื่องโปรเจกต์สำคัญกับคุณคีย์ต่างหากเล่า! อีกอย่าง... อยู่ๆ คุณก็เปลี่ยนไปจากเดิมโดยไม่มีสาเหตุ คุณทำตัวแปลกๆ หลบหน้าฉัน แถมยังมาทำตัวเผด็จการใส่ไม่เว้นแต่ละวัน คุณเป็นบ้าอะไรของคุณฮะ!" คำถามนั้นพุ่งตรงกระแทกใจทัพพ์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักค้าง แววตาคมกริบไหววูบลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเปลี่ยนไปงั้นเหรอ? ใช่... เขายอมรับว่าตัวเองเปลี่ยนไป ตั้งแต่รู้หัวใจตัวเองว่าผู้หญิงตรงหน้ามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากแค่ไหน เขาก็กลายเป็นผู้ชายงี่เง่า ขี้หวง และหวาดระแวงว่าจะสูญเสียเธอไปให้คนอื่นอยู่ตลอดเวลา แต่จะให้บอกออกไปตรงๆ ได้อย่างไร ว่าเขากำลังคลั่งรักเธอจนแทบคลั่งตายอยู่แล้ว? ศักดิ์ศรีและฟอร์มจัดๆ ของประธานหนุ่มค้ำคออยู่เต็มอก ทัพพ์แค่นยิ้มหยันออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "ผมเปลี่ยนไปตรงไหน? ผมก็เป็นประธานบริษัทที่คุณต้องเคารพเหมือนเดิม... หรือว่าที่คุณหงุดหงิดใส่ผมขนาดนี้ เป็นเพราะคุณเองต่างหากที่หวั่นไหวกับผม... จนกลัวว่าจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว?" คำพูดจี้จุดดำน้ำใต้สมุทรนั้นทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ใบหน้าที่เคยซีดเผือดเพราะความโกรธกลับค่อยๆ ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ สีแดงลามเลียจากลำคอระหงขึ้นมาถึงพวงแก้มใสอย่างห้ามไม่อยู่ เธอน่ะเหรอ... หวั่นไหว? "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะท่านประธาน" รินรดาเค้นเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "ฉันแค่เหนื่อย... เหนื่อยที่จะต้องมาตามเช็ดตามล้างปัญหาที่คุณก่อ เหนื่อยกับนิสัยประหลาดๆ ของคุณ และที่สำคัญที่สุด... ฉันอยากลาออก!" คำว่า 'ลาออก' พ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบราวกับมีดคมที่กรีดแทะหัวใจของทัพพ์ให้แหลกสลายในพริบตา รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของทัพพ์มลายหายวับไปในอากาศ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันและน่ากลัวขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินรดาต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบกายแทบจะหยุดนิ่ง "คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้น" ทัพพ์ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว น้ำเสียงของเขาต่ำทุบและแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ "ผมไม่อนุญาตให้คุณลาออก รินรดา" "คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน! ฉันเป็นลูกจ้าง ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณนะ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมแพ้ต่อแววตาดุดันคู่นั้น แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้เสียจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ทัพพ์ไม่ตอบคำถาม เธอถูกกักตัวไว้ระหว่างโต๊ะทำงานและอ้อมแขนแกร่งที่เขายกขึ้นมาทาบกับชั้นวางหนังสือทั้งสองข้าง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดผสมกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถ้าผมไม่มีสิทธิ์..." ทัพพ์กระซิบชิดริมหิมฝีปากของเธอ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นและเว้าวอนลึกๆ "แล้วใครจะมีสิทธิ์สั่งคุณได้... บอกผมหน่อยสิครับ รินรดา" ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างใน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงเคมีที่พุ่งพล่านและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ทั้งคู่ถอนสายตาออกจากกันไม่ได้ ทัพพ์ก้มหน้าลงต่ำอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มของเธออยู่รอมรอม หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างบ้าคลั่ง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวราวกับสายฟ้าแลบ ทว่าตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นก่อนที่คนข้างในจะอนุญาตเสียอีก! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งของทัพพ์ให้ออกห่าง ทว่าชายหนุ่มกลับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ปรายตามองไปยังประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างเสียมารยาท และก่อนที่ทัพพ์จะทันได้เอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบด้วยความเยาะเย้ย และประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทัพพ์เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะ 'เวลาส่วนตัว' ของท่านประธานกับเลขาฯ คนเก่งเข้าสินะครับเนี่ย... พอดีผมมีเรื่องสนุกๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกคุณมา 'แชร์' ให้ฟังพอดีเลยครับ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคุณชายทัพพ์กับรินรดานะครับ