ทัพพ์ผู้เย็นชาอีกครั้ง

"เกมงفส์ของคุณมันจบลงตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของผมแล้วครับ คุณคีย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเจือความหงุดหงิด บัดนี้กลับราบเรียบจนน่ากลัว รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังแผ่นหลังกว้างของทัพพ์ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัวผู้บุกรุกอย่างคีย์ แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง นี่คือทัพพ์ในโหมดนักธุรกิจผู้ไร้ความปรานี ทัพพ์ผู้ที่คู่แข่งในวงการต่างพากันหวาดกลัว และเป็นคนเดียวกับคนที่เคยใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นมาสบตาในห้องทำงานเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ทัพพ์" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเลยผ่านไหล่หนาของทัพพ์มาหยุดอยู่ที่เลขาหน้าตาย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากของศัตรูตัวฉกาจ "แต่ไม่รู้ว่า... ถ้าภาพหลุดระหว่าง 'ท่านประธานผู้สูงส่ง' กับ 'เลขาสาวคนสนิท' ถูกส่งไปถึงโต๊ะของสื่อใหญ่พรุ่งนี้เช้า นายยังจะยิ้มออกอยู่แบบนี้ไหม" แฟลชไดรฟ์สีดำสนิทถูกชูขึ้นในมือของคีย์ มันคือหลักฐานที่สามารถทำลายอาณาจักรธุรกิจและชื่อเสียงที่ทัพพ์สร้างมาหยาดเหงื่อแรงกาย รินรดากัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอขยับตัวจะก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง เพราะเธอไม่มีวันยอมให้ชื่อเสียงของทัพพ์ต้องมาแปดเปื้อนเพราะผู้หญิงอย่างเธอเด็ดขาด แต่ทว่า... ปลายแขนแกร่งกลับยกขึ้นกั้นขวางเธอไว้ทันที ไม่ใช่การสัมผัสที่อ่อนโยน แต่มันคือการผลักเธอกลับไปด้านหลังด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อย แต่เด็ดขาดพอที่จะสั่งให้เธอ 'ยืนอยู่ข้างหลัง' "ถอยไป รินรดา" คำพูดนั้นเอ่ยออกมาสั้นๆ ห้วนๆ และไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น น้ำเสียงของทัพพ์เย็นชา ราวกับว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเมื่อครู่เป็นเพียงแค่อากาศธาตุ เป็นเพียงลูกน้องไร้ค่าคนหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอพยายามจะเถียง "แต่ว่าท่านประธานคะ—" "ผมบอกให้เงียบ แล้วถอยไป!" ทัพพ์หันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง แววตานั้น... มันว่างเปล่า ไร้ประกายความอบอุ่นที่เคยมี มีเพียงความห่างเหินและรisร.ที่เคลือบด้วยความรำคาญใจอย่างชัดเจน "อย่าทำให้ผมต้องหมดความอดทนกับคุณมากกว่านี้เลย เลขารินรดา หน้าที่ของคุณคือยืนดูเงียบๆ ไม่ใช่มาจุ้นจ้านเรื่องที่ใหญ่เกินตัว" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับใบมีด รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธและความน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอก ปากเก่งๆ ที่เคยโต้เถียงกับเขาอย่างไม่ยอมคนบัดนี้เม้มสนิทเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังของคนที่เธอเพิ่งจะมอบหัวใจให้ด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนเจ็บปวด *ผู้ชายคนนี้... กลับมาเป็นไอ้บ้าไร้หัวใจคนเดิมอีกแล้วสินะ* ในขณะที่รินรดากำลังจมดิ่ง2อยู่ในความรู้สึกน้อยใจ คีย์กลับปรบมือช้าๆ ด้วยความสะใจ "โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจจังเลยครับ รักกันไม่เท่าไหร่ ก็เริ่มรำคาญกันเองเสียแล้ว แบบนี้ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย" "นายอยากได้อะไร คีย์" ทัพพ์หันกลับไปหาคู่ปรับ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "เงิน อำนาจ หรือหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ในโปรเจกต์ใหม่ ว่ามา" "วะๆๆ ใจร้อนเสียจริง ทัพพ์" คีย์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ดวงตาเจ้าเล่ห์จ้องมองแฟลชไดรฟ์ในมือสลับกับร่างของรินรดาที่ยืนหลบมุมอยู่ "ของมันเห็นๆ อยู่... ฉันไม่ได้อยากได้เงิน ฉันแค่อยากเห็นแกคุกเข่าลงต่อหน้าฉัน แล้วก็ประกาศถอนตัวจากการประมูลครั้งนี้ แค่นั้นเอง ง่ายนิดเดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมเสียงสั่นของตัวเอง เธอก้าวเท้าออกไปด้านข้างเตรียมจะสวนกลับไอ้สารเลวตรงหน้าสักประโยคสองประโยคให้สมกับความปากเก่งของเธอ แต่ทว่า ทัพพ์กลับยกมือขึ้นโบกปัดเป็นเชิงสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ "ตกลง" คำเดียวก้องกังวาน ทัพพ์ตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ท่านประธาน!" รินรดาอุทานออกมาลืมตัว เธอพุ่งเข้าไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น "คุณบ้าไปแล้วหรือไง! โปรเจกต์นั้นคุณทุ่มเทมาตั้งนาน จะยกให้มันง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!" ทัพพ์หันกลับมามองเธอ ชั่วขณะหนึ่ง... แววตาไหววับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาฉายชัดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรำคาญที่แสดงออกอย่างจงใจ "ปล่อย" ทัพพ์สะบัดแขนออกจากการจับกุมของเธออย่างไม่ใยดี แรงสะบัดนั้นไม่ได้รุนแรงจนทำร้ายเธอ แต่รุนแรงพอที่จะสร้างระยะห่างระหว่างเขากับเธอให้กลับมาเท่าเดิม ระยะห่างของเจ้านายและลูกน้องที่ไม่มีวันข้ามเส้น "อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ รินรดา" ทัพพ์พ่นคำพูดตัดเยื่อใยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไร้เยื่อใยที่สุด "เรื่องทางธุรกิจและการตัดสินใจของบริษัท มันไม่ใช่หน้าที่ของเลขาอย่างเธอที่จะมาออกความเห็น ถอยไปซะ... แล้วกลับไปนั่งเงียบๆ ที่มุมห้อง ถ้ายังไม่อยากโดนไล่ออกในวินาทีนี้" คำพูดนั้นเฉียบคมและเลือดเย็น จนรินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน ความรู้สึกชาดิ่งลามเลียไปทั่วร่าง ความหวingดีที่เธอมีให้เขากลายเป็นเรื่องไร้ค่าในสายตาของเขาไปเสียแล้ว เธอยิ้มหยันให้กับตัวเองที่เผลอใจไปรักคนใจร้ายแบบนี้ รินรดาถอยหลังออกไปสองก้าว เชิดหน้าขึ้นด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาให้คนพวกนี้ได้เห็น "ค่ะ ท่านประธาน... ฉันคง 'เจียมตัว' มากพอแล้ว เชิญคุณจัดการตามสบายเถอะค่ะ" ทัพพ์หลุบตาลงมองพื้นชั่วพริบตาเดียวเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่ซ่อนอยู่หลังความหยิ่งผยองของเธอ หัวใจของเขาร้าวรานราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น *อดทนอีกนิดนะรินรดา... ใกล้จะจบแล้ว* เขากัดฟันกรอด ข่มความรู้สึกเจ็บปวดในอกแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับคีย์ที่กำลังยืนยิ้มระรื่น "เอาแฟลชไดรฟ์มา แล้วไสหัวไปจากบริษัทของผมซะ" ทัพพ์ยื่นมือออกไปรอรับ คีย์หัวเราะชอบใจ โยนแฟลชไดรฟ์ในมือขึ้นลงอย่างสนุกสนาน ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ทัพพ์เพื่อส่งมอบของสิ่งนั้นตามสัญญา "นึกไม่ถึงเลยนะว่าคนอย่างทัพพ์จะยอมก้มหัวให้ผู้หญิงคนเดียว... หึ เสียดายแทนคุณเลขาจริงๆ ที่เจ้านายใจร้ายแบบนี้" ทัพพ์รับแฟลชไดรฟ์มาด้วยมือข้างหนึ่ง นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่อัดอั้นมานาน เขากำวัตถุชิ้นเล็กในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ตอนนี้ของก็อยู่กับแกแล้ว จะไสหัวไปได้หรือยัง" ทัพพ์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ใจร้อนจริงนะ..." คีย์ยิ้มเยาะ หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัว แต่ทว่า... ก่อนที่เท้าก้าวแรกจะพ้นประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูก็พังผึ่งเข้ามาเสียก่อน รินรดาและทัพพ์หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ชวนให้บรรยากาศในห้องพลิกผันไปในพริบตา ใบหน้านั้น... เป็นคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ "อ้าว ทุกคนดูเครียดกันจังเลยนะครับ..." บุคคลมาใหม่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นสูง หน้าจอของเครื่องกำลังแสดงภาพการถ่ายทอดสดหน้าห้องทำงานของทัพพ์ พร้อมกับยอดผู้ชมที่พุ่งทะยานหลักแสนคนในเวลาไม่กี่นาที "พอดีผมบังเอิญผ่านมา... แล้วบังเอิญได้ยิน 'บทสนทนาทั้งหมด' เมื่อครู่นี้ผ่านระบบกระจายเสียงอัตโนมัติพอดีเลยครับท่านประธาน" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่เสมอนะครับ