สายตาจากคนภายนอก

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทนิรนามเด้งขึ้นมาพร้อมกับไฟล์แนบสกุลรูปภาพ ทัพพ์ไม่แม้แต่จะชายตามองเครื่องมือสื่อสารนั้นด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยยังคงจดจ่ออยู่กับกราฟตัวเลขผลประกอบการไตรมาสล่าสุดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนต่างหากที่กำลังฟ้องว่าความอดทนของเขากำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด "คุณทัพพ์จะไม่เปิดดูหน่อยเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ผ่านทางโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสายค้างไว้ดังแทรกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว "ภาพความสนิทสนมระหว่างท่านประธานกับเลขาสาวคนเก่ง ในมุมที่คนนอกเห็นแล้วจินตนาการไปไกลได้หลายโยชน์... ผมว่ามันค่อนข้างคมชัดและเร้าใจดีนะ" ทัพพ์แค่นเสียงในลำคอ เป็นการหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลังจนรินรดาที่ยืนอยู่ไม่ห่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันรอบตัวที่ลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าแกคิดว่าภาพถ่ายมุมกล้องกากๆ นั่นจะใช้พังบริษัทฉันได้ คีย์... แกคงประเมินสมองตัวเองสูงเกินไปหน่อย" ทัพพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบจนน่าขนลุก "อยากปล่อยก็ปล่อยไปสิ อยากให้สื่อไหนตีข่าวก็เชิญ... แต่จำคำฉันไว้ให้ดี คนที่จะพังยับเยินที่สุดหลังจากนี้จะไม่ใช่ฉัน" สายถูกตัดไปดื้อๆ พร้อมกับความเงียบสงบที่กลับมาเยือนห้องทำงานกว้างอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน แม้เขาจะแสดงออกว่าไม่แยแสต่อคำขู่ แต่มือหนาที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนนั้นกำลังบอกความจริงอีกด้าน "คุณทัพพ์..." รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง ไม่มีแววความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย "ถ้าเรื่องนี้มันทำให้ชื่อเสียงของคุณเสียหาย ฉันพร้อมจะยื่นใบลาออกตอนนี้ เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม" ทัพพ์หันขวับกลับมามองทันที ดวงตาคมดุคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยอัตโนมัติ "ลาออกอีกแล้วเหรอ?" ทัพพ์ก้มลงมองหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "ปากเธอนี่มันพูดคำนี้ได้คล่องปากดีแท็ะ รินรดา... คิดว่าการหนีปัญหาแล้วโบ้ยความผิดให้ตัวเองมันเท่มากหรือไง" "ฉันไม่ได้หนีปัญหาค่ะ... เอ่อ, ฉันไม่ได้หนีปัญหาค่ะ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชินแต่รีบแก้คำอย่างรวดเร็ว "ฉันแค่กำลังใช้เหตุผลแก้ปัญหาต่างหาก ในเมื่อจุดอ่อนของเรื่องนี้คือตัวฉัน การที่ฉันถอยออกไป..." "ใครบอกว่าเธอคือจุดอ่อน?" ทัพพ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเข้มจัดจนก้องกังวานไปทั่วห้อง "หยุดคิดแทนฉันสักทีรินรดา... ภาพพวกนั้นมันเป็นแค่เกมสกปรกของไอ้คีย์ที่พยายามจะเขย่าขวัญเรา และฉันไม่มีวันยอมให้เกมงี่เง่าของมันมาบงการชีวิตฉัน... หรือบงการคนของฉันเด็ดขาด" คำว่า 'คนของฉัน' หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกด้วยโทนเสียงที่จริงจังจนรินรดาชะงัก หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วจนควบคุมไม่ได้ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น พยายามค้นหาความหมายซ่อนเร้นภายใต้ความดุดันและท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่าสิ่งที่สะท้อนออกมาจากแววตาของทัพพ์ในตอนนี้ มีเพียงความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดื้อรั้นอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณทัพพ์ปากแข็งแบบนี้ตลอดเลยสินะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกก็ตาม "ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่พอมีคนมารังแกฉันทีไร คุณก็ทำตัวเหมือนหมาป่าหวงก้างทุกที" "ฉันไม่ได้หวง..." ทัพพ์เสียงแข็ง รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ที่ใบหู "ฉันแค่เกลียดการถูกเอาเปรียบ และไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้นในอาณาเขตของฉันก็เท่านั้น อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยรินรดา" "ค่ะๆ ไม่หลงตัวเองเลยสักนิด" เลขาสาวเออออตามด้วยน้ำเสียงลากยาวกวนประสาท ก่อนจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ซึ่งมีข้อความแจ้งเตือนจากสำนักข่าวบันเทิงชื่อดังเด้งขึ้นมาพร้อมพาดหัวข่าวตัวโต *ฮือฮา! ภาพหลุดทายาทหมื่นล้านควงเลขาสาวคนสนิทเข้าโรงแรมหรูยามวิกาล* รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นรูปภาพประกอบ แม้จะเป็นมุมมืดและเบลอ แต่โครงหน้าของทั้งคู่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ ทัพพ์ที่เดินตามมามองข้ามไหล่บางมาเห็นข้อความนั้นพอดี รัศมีรอบตัวของประธานหนุ่มเย็นเยียบลงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอีกหลายองศา "ดูเหมือนว่ามันจะรีบเล่นบทพระเอกลิเกเร็วกว่าที่คิดสินะ" ทัพพ์แค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาสีเข้มทอประกายอันตราย "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมเปิดหน้าชกนัก ฉันก็พร้อมจะจัดชุดใหญ่ให้มันหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนกัน" มือหนาเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมากดโทรหาเลขานุการส่วนตัวอีกคนเพื่อสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทว่าในจังหวะที่ทัพพ์กำลังออกคำสั่งอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอรับอนุญาต ร่างสูงโปรดของคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทบนใบหน้า ในมือถือแท็บเล็ตเปิดหน้าจอข่าวฉาวค้างไว้ ชายหนุ่มกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด "หวังว่าท่านประธานจะชอบของขวัญชิ้นโบว์แดงที่ผมส่งให้นะครับ" คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยัน "ข่าวนี้เพิ่งถูกปล่อยออกไปไม่ถึงสาที แต่ยอดแชร์ทะลุหลักแสนแล้วล่ะครับ... เกรงว่าหลังจากนี้ คุณทัพพ์กับคุณรินรดาคงต้องออกไปชี้แจงกับนักข่าวที่ล็อบบี้ด้านล่างด้วยกันซะแล้วสิครับว่า... ความสัมพันธ์ *ลึกซึ้ง* ระหว่างเจ้านายกับเลขาเนี่ย มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนไหน?" ทัพพ์วางสายโทรศัพท์ในมือช้าๆ ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!