ยอมสยบให้เธอคนเดียว

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดกระทบใบหน้าจนพร่ามาย ทว่ารินรดากลับไม่ได้รู้สึกแสบตาเท่ากับความจริงที่กำลังประจักษ์อยู่ตรงหน้า คีย์ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหรา เอกสารในมือของคู่แข่งทางธุรกิจรายนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญ—สัญญาจ้างงานลับและภาพถ่ายความสัมพันธ์ที่ถูกบันทึกไว้ในมุมอับสายตา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เกมถูกเซ็ตอัพมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อทำลายชื่อเสียงของทัพพ์ และบีบให้เลขาสาวอย่างเธอต้องเป็นแพะรับบาปในฐานะ "ผู้หญิงที่ใช้เต้าไต่" "เกมพลิกแล้วครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคีย์กระซิบเย้ยหยันขณะก้าวเข้ามาใกล้ "ดูท่าคุณชายผู้สูงส่งของคุณ จะปกป้องคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะนะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำมือภายใต้ชายเสื้อสูทจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ ความสงบสุขชั่วคราวกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า เธอเตรียมใจไว้แล้วสำหรับแรงกระแทกที่จะตามมา เธอกำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้าและลาออกด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี ทว่า... มือใหญ่คู่หนึ่งกลับคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน แรงบิดนั้นหนักแน่นและอบอุ่นอย่างประหลาด ทัพพ์ก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวของเธอไว้ทั้งหมด สายตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่ค้าทางธุรกิจด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับตวัดมองคีย์ด้วยแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อให้แหลกคราบ "ใครบอกคุณว่าเธอต้องรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่แขกเหรื่อต่างหยุดหายใจ คีย์หัวเราะในลำคอ "คุณทัพพ์ครับ อย่าบอกนะว่าคุณจะเอาชื่อเสียงของบริษัทวงศ์วานิชย์มาแลกกับผู้หญิงคนนี้? หลักฐานมันชัดเจน..." "หลักฐานบ้าอะไร?" ทัพพ์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เขากวาดสายตามองสื่อมวลชนรอบทิศทางด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน "ข่าวลือที่พวกคุณพยายามเสพติดกันอยู่ มันผิดตั้งแต่ต้นจนจบ" รินรดาเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างแรง ทัพพ์ไม่เคยแก้ตัวให้ใคร ไม่เคยใส่ใจเสียงนินทา และที่สำคัญ... เขาเกลียดการตกเป็นเป้าสายตาของสังคมที่สุด แต่วันนี้ ผู้ชายที่รักอีโก้เหนือสิ่งอื่นใดคนนี้ กลับกำลังทิ้งมันลงพื้นเพื่อเธอ "คุณทัพพ์ หมายความว่ายังไงครับ?" นักข่าวคนหนึ่งละล่ำละลักถาม ทัพพ์สูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาที่จับข้อมือรินรดาเปลี่ยนเป็นสอดประสานนิ้วเรียวเข้าหากันแน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความมั่นคง ท่าทางนั้นทำให้รินรดาถึงกับชะงัก เธอมองมือของเขาก่อนจะเงยขึ้นสบตาคมที่ไหวระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับมาตลอด "ผมไม่เคยซ่อนเธอไว้ในฐานะเลขา" ทัพพ์ประกาศกร้าว เสียงของเขาดังสะท้อนก้องผ่านไมโครโฟน "เพราะตั้งแต่แรก... เธอคือคนที่ผมจีบเข้ามาทำงานต่างหาก" เฮือก! เสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันของคนทั้งห้องดังขึ้นราวกับนัดกันไว้ คีย์หน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะบนใบหน้านั้นแข็งค้างในทันที รินรดาลืมหายใจ สมองขาวโพลน ปากเก่งๆ ที่เคยมีมารับประทานไม่หมดในเวลาแบบนี้ กลับอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออก นี่เขา... สารภาพกลางดงสื่อมวลชนและศัตรูตัวฉกาจเนี่ยนะ! "คุณทัพพ์... คุณบ้าไปแล้วหรือไง" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน หน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แม้เธอจะเคยด่าเขาว่าปากเสียมานักต่อนัก แต่ไม่คิดว่าเขาจะมาไม้ตายนี้ในสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุด "ผมไม่ได้บ้า ริน" ทัพพ์หันกลับมามองเธอ สายตาที่ทอดมองอ่อนลงจนคนอ่านใจไม่ถูก "ผมแค่อดทนเห็นคนอื่นพยายามจะเขี่ยคุณออกไปจากชีวิตผมไม่ไหวแล้วต่างหาก" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มันหนักแน่นเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ทัพพ์หันกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงชนอีกครั้ง ร่างสูงสง่าแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ "สัญญาจ้างงานอะไรนั่น เป็นผมเองที่เป็นคนตื๊อให้เธอมาเซ็น ส่วนความสัมพันธ์ที่เรามี..." ทัพพ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองคีย์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาอีกฝ่ายสันหลังวาบ "มันคือความสัมพันธ์ที่จริงจังและถูกต้องตามกฎหมายในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน ถ้าใครยังกล้าเอาชื่อเสียงของเธอไปพูดเสียๆ หายๆ อีก ผมจะฟ้องให้หมดตัว ไม่เว้นแม้แต่คนเดียวในห้องนี้" ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชนิดที่ว่าต่อให้เข็มตกสักเล่มก็คงได้ยิน คีย์กัดฟันกรอด กำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ก่อนจะต้องจำยอมถอยร่นออกไปเมื่อเจอสายตาพิฆาตของทัพพ์เข้าเต็มรัก เมื่ออุปสรรคตรงหน้าถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ความสนใจทั้งหมดจึงกลับมาอยู่ที่คนทั้งคู่ ทัพพ์ไม่สนใจแฟลชกล้องที่ยังคงรัวชัตเตอร์ไม่หยุด เขาหันกลับมาหารินรดาอย่างเต็มตัว ดวงตาคมคายคู่นั้นฉายแววความคลั่งรักแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "พอใจหรือยังครับ คุณเลขาหน้าตาย" ทัพพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจตามสไตล์คนปากแข็ง "ผมทิ้งอีโก้ทั้งหมดให้คุณดูแล้วนะ ทีนี้... จะยอมเลิกคิดเรื่องลาออกแล้วมาเป็นแฟนผมดีๆ ได้หรือยัง" รินรดากัดริมฝีปาก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธ ความเขินอาย และความซาบซึ้งตีรวนกันจนพูดไม่ออก มือที่ถูกกอบกุมไว้ร้อนผ่าว เธอมองหน้าผู้ชายที่ยืนอวดดีอยู่ตรงหน้าแล้วหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจเธอมันพ่ายแพ้ให้กับความจริงใจที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาของเขาไปหมดแล้ว "ใครบอกว่าฉันจะยอมตกลงง่ายๆ ล่ะคะ คุณทัพพ์..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่วาดขึ้นที่มุมปาก แม้แก้มจะแดงแจ๋ก็ตาม "คุณเพิ่งประกาศกลางดงสื่อไปหมาดๆ เองนะ ว่าตามจีบฉัน... งั้นก็แสดงว่าสถานะตอนนี้ ฉันยังเป็นฝ่ายเลือกได้ไม่ใช่เหรอคะ?" ทัพพ์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นอย่างนึกสนุก เขาก้มตัวลงมาประชิดใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ตามสบายครับ... อยากเล่นตัวนานแค่ไหนก็ได้ เพราะต่อจากนี้ ต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก ผมก็ตามกลับมาจับคุณขังไว้ในใจอยู่ดี" รินรดายังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของทัพพ์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานอมเปรี้ยว ทัพพ์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากดรับสายด้วยมือข้างเดียวโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของหญิงสาว "มีอะไร?" ทัพพ์กรอกเสียงถามด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่เพียงแค่ประโยคเดียวจากปลายสายที่ลอดออกมาผ่านลำโพง รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจบนใบหน้าของทัพพ์ก็พลันแข็งค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ "คุณทัพพ์ครับ... แย่แล้วครับ! ตอนนี้หุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดร่วงกราวรูด พร้อมกับมีหมายศาลด่วนที่สุดส่งตรงมาที่บริษัท ระบุชื่อ... คุณพ่อของคุณเองครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ