เริ่มต้นใหม่ที่หวานกว่าเดิม

“ถ้าคุณทัพพ์ยังไม่ปล่อยมือ ผมจะถือว่านั่นคือการละเมิดสัญญาจ้างงานข้อที่หก... ว่าด้วยการรักษาขอบเขตความเป็นส่วนตัวของเลขานุการครับ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ได้แข็งกร้าวอย่างที่ปากพูด ทัพพ์ไม่สะทกสะท้าน เขายังคงกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือหนาส่งผ่านไปถึงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “สัญญาข้อไหนก็ช่างเถอะริน” ทัพพ์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอชิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน แรงกดดันจากกายแกร่งทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด “แต่มันมีกฎข้อหนึ่งที่ผมเพิ่งเพิ่มขึ้นมา... กฎที่ว่าเลขานุการส่วนตัวไม่มีสิทธิ์เดินออกจากชีวิตผมไปไหนทั้งนั้น” รินรดาแค่นยิ้ม แสร้งทำเป็นมองค้อน “มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึง คุณทัพพ์มั่นใจเกินไปหรือเปล่าครับ? คนที่ถือใบลาออกอยู่ในมืออย่างผม มีสิทธิ์ขาดมากกว่าคุณเยอะ” ทัพพ์ก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะแตะเข้ากับโหนกแก้มใส กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำเอาสติของรินรดาพร่าเลือนไปชั่วขณะ “งั้นก็ลองยื่นใบลาออกนั้นมาสิ ถ้ากล้า... ผมจะเซ็นอนุมัติให้ภายในหนึ่งวินาที” “จริงเหรอคะ?” รินรดาเลิกคิ้วท้าทาย “ใช่... อนุมัติให้ลาออกจากการเป็นเลขา แล้วเปลี่ยนมาเป็น ‘ผู้ถือครองทุกอย่างของผม’ แทน” คำพูดจู่โจมตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมทำเอารินรดาชะงัก เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ทัพพ์กลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอไว้บังคับให้สบตา ความเงียบโรยตัวลงในห้องทำงานหรูหรา บรรยากาศไม่ได้อึดอัดเหมือนทุกที แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่ตึงเปรี๊ยะราวกับเส้นด้ายที่ถูกขึงจนสุดแรง “ปากจัดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?” รินรดาถามเสียงสั่น “ตั้งแต่รู้ว่าถ้าไม่พูดให้ชัด... คนตรงหน้าผมคงจะหนีไปให้คีย์มันเชิดใส่” ทัพพ์เปลี่ยนน้ำเสียงจากกวนประสาทเป็นจริงจัง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความหวั่นเกรงที่เขามักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยิ่งผยอง “ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย ริน... ที่ผ่านมาผมอาจจะแย่ที่เอาแต่ใจ แต่ขอโอกาสให้ผมได้เริ่มใหม่ในแบบที่มันควรจะเป็น... ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง” รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธเคืองที่เคยสะสมไว้มลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น เธอรู้ดีว่าทัพพ์เป็นคนประเภทไหน—ปากร้าย ใจแข็ง แต่ถ้าได้รักแล้ว เขาก็พร้อมจะทุบกำแพงทุกอย่างเพื่อรักษาคนคนนั้นไว้ “คุณจะเริ่มใหม่ยังไงล่ะครับ?” เธอถามเชิงลองเชิง ทัพพ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่ทำเอาหัวใจคนมองแทบหยุดเต้น “เริ่มจากการที่ผมจะเลิกสั่งงานคุณในวันหยุด... แล้วเปลี่ยนเป็นการพาคุณไปในที่ที่อยากไป แทนที่จะนั่งจ้องหน้ากันแค่ในห้องทำงาน” รินรดาแสร้งถอนหายใจยาว “ฟังดูดี... แต่ผมยังไม่ตกลงหรอกนะ ความผิดเก่าที่เคยทำไว้ยังไม่ได้เคลียร์กันเลย” “งั้นค่อยๆ เคลียร์ไปทีละคืนดีไหมครับ?” น้ำเสียงแหบพร่าของเขาทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามจะดันตัวเขาออก แต่ทัพพ์กลับรวบเอวเธอเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน รินรดาแกล้งขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนจะถอย แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับโหยหาสัมผัสนี้มาโดยตลอด “คุณทัพพ์... ถ้าคีย์รู้ว่าคุณกำลังทำอะไรแบบนี้อยู่ เขาคงใช้โอกาสนี้ทำลายชื่อเสียงคุณไม่เหลือซากแน่” “ให้มันพยายามไปเถอะ” ทัพพ์เอ่ยอย่างไม่แยแส “ชื่อเสียงของผมมันไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าต้องแลกกับการที่ต้องเสียคุณไป” ทัพพ์โน้มใบหน้าลงมาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของรินรดาจนเธอเผลอกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะรัวเร็ว มือของเธอวางอยู่บนอกกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นหนักหน่วงไม่แพ้กัน วินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะทาบทับกันด้วยความโหยหา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คุณคีย์หลุดเข้าไปในห้องประชุมบอร์ดบริหาร พร้อมกับเอกสารลับที่อ้างว่าเป็นหลักฐานความสัมพันธ์ของคุณกับเลขา!” เสียงของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศแสนหวานลงทันที ทัพพ์ผละออกห่างอย่างหงุดหงิด แววตาเย็นชาที่หายไปเมื่อครู่กลับมาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว รินรดามองหน้าเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังแดงระเรื่อบัดนี้ซีดเผือดลง ทัพพ์คว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น “อย่าห่างจากผม...” เขาดึงเธอเดินตรงไปที่ประตูเปิดออกกว้างโดยไม่ลังเล แต่ทว่า ภาพที่เห็นหน้าห้องกลับไม่ใช่แค่พนักงานที่ตื่นตระหนก แต่เป็นคีย์ที่ยืนถือเอกสารปึกหนาอยู่ตรงหน้า โดยมีคณะกรรมการบริษัทห้อมล้อมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ดูเหมือนเกมนี้... จะจบเร็วกว่าที่คิดนะ ทัพพ์” คีย์แสยะยิ้มพลางชูเอกสารขึ้น “มาดูกันว่า ‘ความรัก’ ของพวกคุณ จะรอดไปจากห้องนี้ได้ยังไง” ทัพพ์กระชับมือรินรดาให้แน่นขึ้นจนเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่มีวันปล่อยเธอไป แม้โลกทั้งใบจะพังทลายลงตรงหน้าก็ตาม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ