คำสารภาพที่พูดไม่จบ

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศภายในห้องรับแขกแทบจะถูกแผดเผาให้มลายหายไปด้วยอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นจากสายตาของคนทั้งคู่ ทัพพ์ยังคงยืนขวางทางกั้นระหว่างรินรดากับประตูห้องราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย ประโยคท้าทายจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในมโนสำนึก สร้างแรงกระเพื่อมในหัวใจของหญิงสาวจนเธอต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความไหวหวั่น "คุณนี่มัน... เหลือทนจริงๆ นะครับคุณทัพพ์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวทั้งหมดในฐานะเลขานุการมือหนึ่งกลับมาต้านทานแรงโน้มถ่วงประหลาดที่กำลังดึงดูดเธอเข้าหาเขา แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอกลับมาสบตากันตรงๆ "ผมก็ทนตัวเองไม่ได้เหมือนกัน..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยเปลวไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและจริงจังจนน่ากลัว "ทนเห็นคุณทำท่าอยากจะเดินหนี ทนเห็นคุณตีตัวออกห่าง ทั้งๆ ที่..." ทัพพ์กลืนคำพูดประโยคหลังลงคอ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นด้วยความอึดอัดที่ไม่อาจหาคำบรรยาย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กลายเป็นว่าเวลานี้เธอกำลังถูกกักขังไว้อย่างสมบูรณ์แบบในอ้อมแขนของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจ "ทั้งๆ ที่อะไรล่ะคะ... อ๊ะ! หมายถึง ทั้งๆ ที่คุณชอบหาเรื่องหักเงินเดือนฉันเล่นใช่ไหมล่ะคะ" รินรดาแสร้งสวนกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังราวกับกลองศึก "คุณริน..." ทัพพ์ถอนหายใจยาวด้วยความระора "นี่ไม่ใช่เวลามาประชดนะ" "แล้วเวลาไหนล่ะคะ? ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มก่อน..." "ผมเริ่มเพราะผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครต่างหากเล่า!" เสียงที่หลุดออกมาจากปากของทัพพ์ดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย เจือความหงุดหงิดระคนจนมุมอย่างเห็นได้ชัด เขาสบตากับเธอด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นมานานนับเดือน ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ผสานกันอย่างใกล้ชิด ทัพพ์หลบสายตาไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตนักธุรกิจร้อยล้านของเขา มือใหญ่ที่วางทาบอยู่บนผนังเลื่อนลงมาจับมือบางของรินรดากุมไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านความจริงจังบางอย่างที่ทำให้เลขาสาวถึงกับลืมคำพูดจิกกัดทั้งหมดสิ้น "ริน... คือผม..." ทัพพ์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกกับความจริงจังที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เขาไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติก ไม่เคยบอกรักใคร และคำว่า 'รัก' สำหรับเขาเป็นเรื่องสิ้นเปลืองพลังงาน แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกว่า หากไม่ได้พูดมันออกไปตอนนี้ เขาก็อาจจะไม่มีโอกาสนั้นอีกเลย รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อตั้งรับสิ่งที่กำลังจะได้ยิน หัวใจของเธอพองโตขึ้นทีละน้อยจนแทบจะทานทนไม่ไหว ความรู้สึกน้อยใจ ความดื้อรั้น และความระแวงที่มีต่อความสัมพันธ์ครั้งนี้ราวกับถูกละลายหายไปจนหมดสิ้นด้วยสายตาคู่นั้น "ผม... อยากจะบอกว่า..." ทัพพ์ขยับริมฝีปาก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นแทรกกลางอากาศยานราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังสุกงอมจนแหลกละเอียดในเสี้ยววินาที ทัพพ์ชะงักกึก ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดสุดขีดจนแทบจะกลายร่างเป็นยักษ์มาร ดวงตาคมตวัดมองไปทางประตูหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิต ส่วนรินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้สองมือดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความลิบลับ ขณะที่ทัพพ์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย "ใครมันบังجาญมาตอนนี้วะ..." ทัพพ์พึมพำด้วยน้ำเสียงคาดโทษ แต่ก่อนที่ประธานหนุ่มจะได้เดินไปจัดการกับผู้มาเยือนที่ไม่รู้เวลาน้ำท่วมปาก ประตูห้องรับแขกที่ไม่ได้ล็อกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'คีย์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาดุกร้าวคู่นั้นกวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งคู่ทันที "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาคนเก่งเข้าสินะครับเนี่ย" คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทว่าแฝงความร้ายกาจไว้เต็มพิกัด "พอดีผมมีเรื่อง 'สำคัญ' เกี่ยวกับความลับของบริษัท... ที่คุณรินรดาน่าจะอยากฟังด้วยเหมือนกันครับ" ทัพพ์หันขวับกลับมามองหน้าคีย์ด้วยแววตาวาวโรจน์ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกครั้งในพริบตาเดียว รินรดารู้สึกได้ทันทีว่าเกมกำลังเปลี่ยน และความสงบสุขชั่วคราวกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ