กลายเป็นหมาโบ้

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นสัมภเวสีเฝ้าหน้าบ้านผม ผมจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล” เสียงของรินรดาเย็นเยียบ เธอไม่ได้เงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่หลังรั้วเหล็กดัด มือเรียวเลื่อนคีย์การ์ดแตะกับเซนเซอร์ประตูอย่างคล่องแคล่ว ทว่าวินาทีที่บานประตูสไลด์ออก ทัพพ์กลับก้าวเท้าเข้ามาขวางไว้อย่างหน้าตาเฉย “ที่นี่พื้นที่สาธารณะ ฟุตบาทเป็นของหลวง ผมจะยืนตรงไหนก็ได้” ทัพพ์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นไม่มีวี่แววของความล้อเล่น เขาสวมสูทแบรนด์เนมตัวเก่งที่ตอนนี้ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการนั่งรอมานานนับชั่วโมง บนตักของเขามีกล่องขนมร้านโปรดของรินรดาวางอยู่ รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในดวงตาไหววูบแต่ก็ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด “คุณชายทัพพ์ผู้สูงส่งลดตัวลงมาเป็นหมาเฝ้าบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ? หรือว่าธุรกิจล้มละลายจนไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว?” “ริน” เสียงเข้มขึ้น “อย่าปากดีให้มากนัก ผมมาที่นี่เพื่อบอกให้คุณเลิกทำตัวเป็นคนแปลกหน้า เราไม่ได้มีเรื่องต้องทะเลาะกันถึงขั้นตัดขาด” “เราไม่ได้ทะเลาะกันครับทัพพ์” เธอเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน “เราแค่จบกันแล้ว การที่คุณมานั่งรออยู่ทุกวันแบบนี้... มันน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสาร” ทัพพ์นิ่งไป นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวราวกับถูกเข็มแทงลึกเข้าไปในใจ เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง ไม่ใช่คนโรแมนติก แต่ความหยิ่งยโสที่เคยมีมาตลอดชีวิตกลับละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ในความรู้สึกผิด “ผมแค่รอให้คุณใจเย็นลง” เขาเค้นเสียง “คีย์มันกำลังวางแผนเล่นงานเรา ถ้าคุณไม่อยู่ใกล้ผม คุณจะตกเป็นเป้า” “ห่วงตัวเองเถอะครับ” รินรดาเบี่ยงตัวหลบ ก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวแต่ก็ยังไม่วายหยุดฝีเท้า “คนอย่างคุณชอบเอาความหวังดีที่ไม่ได้ร้องขอมาอ้าง เพื่อให้ตัวเองดูเป็นพระเอก... แต่น่าเสียดายนะทัพพ์ ในละครเรื่องนี้ คุณได้รับบทเป็นแค่ตัวร้ายที่ผมไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า” ทัพพ์คว้าข้อมือเธอไว้ ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงัด แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นและสั่นไหว รินรดาชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากมือของชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองที่สุดคนนี้ “ถ้าผมไม่ใช่พระเอก แล้วผมต้องทำยังไง... ถึงจะกลับไปอยู่ในสถานะที่ทำให้คุณมองผมเหมือนเดิมได้” ทัพพ์พึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความเผด็จการหลงเหลืออยู่เลย “ต้องให้ผมคุกเข่าตรงนี้ไหม? หรือต้องให้ผมประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเลขาฯ ที่ลาออกไป คือคนที่ผมขาดไม่ได้มากที่สุดในชีวิต” รินรดาแค่นหัวเราะ แต่ดวงตากลับร้อนผ่าว “คำพูดคนโกหกมันก็แค่ลมปากทัพพ์ คุณเก่งเรื่องการคุมเกม แต่คุณไม่เคยรู้วิธีการดูแลหัวใจใครเลย” “ผมจะเรียนรู้” เขาตอบสวนทันควัน “ผมจะเรียนรู้ทุกอย่างที่ผมพลาดไป ขอแค่คุณให้โอกาส...” ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบสิ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ รินรดาและทัพพ์ผละออกจากกันตามสัญชาตญาณ ก่อนจะพบกับเงาร่างของชายคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาจากหัวมุมถนน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของ ‘คีย์’ เขาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มือถือในมือเปิดหน้าจอที่โชว์รูปถ่ายของทัพพ์และรินรดาในมุมที่ดูสนิทสนมเกินกว่านายจ้างกับลูกน้อง “ภาพนี้ขายได้ราคาสูงน่าดูเลยนะคุณทัพพ์” คีย์แสยะยิ้ม “โดยเฉพาะถ้าสื่อรู้ว่า ‘คุณชายผู้เย็นชา’ กำลังมานั่งพะเน้าพะนออดีตเลขาฯ หน้าบ้านแบบนี้... หุ้นบริษัทคุณคงดิ่งลงเหวไม่เป็นท่าแน่” ทัพพ์ก้าวขึ้นหน้าบังรินรดาไว้ทันที รัศมีความกดดันที่คุ้นเคยแผ่ออกมาจากร่างสูง ทว่ารินรดากลับก้าวออกมาข้างหน้าเธอประสานสายตากับคีย์อย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าอยากได้เงิน ก็เชิญเอาไปลงข่าวเลยครับคีย์” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “เพราะต่อให้ข่าวออกมา... มันก็ไม่มีค่าพอที่จะทำลายคนอย่างทัพพ์ได้หรอก... เพราะผมเองนี่แหละ ที่จะเป็นคนเฉลยว่าภาพทั้งหมดที่นายมี มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของหายนะที่นายกำลังจะได้รับคืน” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแววตาที่มั่นใจเกินคาดของรินรดา ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเปิดปากพูด ทัพพ์กลับคว้ามือรินรดาแล้วดึงเธอเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังแนบกับอกแกร่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอเบาๆ แต่ชัดเจนจนคนฟังขนลุกซู่ “คุณพูดเองนะว่าจะเป็นคนเฉลย... งั้นคืนนี้ ช่วยอยู่รับผิดชอบความรู้สึกผมจนกว่าจะเช้าด้วยนะครับ” ทัพพ์หันกลับไปจ้องหน้าคีย์ด้วยแววตาดุจสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม ก่อนจะหมุนตัวพาตัวรินรดาเดินเข้าบ้านแล้วปิดประตูเหล็กดัดเสียงดังสนั่น ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านด้วยความคาดไม่ถึง ในความเงียบสงัดของตัวบ้าน รินรดากำลังจะสะบัดมือออก แต่ทัพพ์กลับล็อกตัวเธอไว้แน่นขึ้น พร้อมกับกดจูบลงบนไหล่บางอย่างถือสิทธิ์ “จะไปไหนครับ? ในเมื่อเปิดทางให้ผมเข้าบ้านแล้ว อย่าหวังว่าจะไล่ผมไปไหนได้ง่ายๆ อีกเลย” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับสัญญาว่าจะพาไปถึงบทสรุปที่ลุ้นระทึกที่สุดในตอนหน้าครับ