ยอมรับเถอะว่าหวง

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเสียงดังสนั่น สะท้อนแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของประธานหนุ่ม ทัพพ์ยืนค้ำโต๊ะโน้มตัวลงมาหาเธอ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันคุกคามจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา ทว่าคนถูกคาดคั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน รินรดาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายคางมนเชิดขึ้นอย่างถือดี นัยน์ตากลมโตมองสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย "รินรดา... อธิบายมา" ทัพพ์เอ่ยเสียงพร่า แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าจนน่ากลัว "เอกสารชุดนี้... คุณเอาไปให้มันตั้งแต่เมื่อไหร่?" คำว่า 'มัน' ที่เจ้าตัวจงใจเน้นเสียงหนักหน่วง คงหนีไม่พ้นคีย์ ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้บริษัทของเขาอยู่ตลอดเวลา รินรดาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญ เธอนั่งไขว่ห้าง กอดอกมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตารู้ทัน "คุณทัพพ์คะ... อ้อ, ขออภัยค่ะ ติดปากไปหน่อย... คุณทัพพ์ครับ" เธอยิ้มเยาะที่มุมปากเมื่อแก้คำพูดทัน "เลิกทำตัวเป็นเด็กหวงของเล่นที่ถูกแย่งไปเสียที เอกสารนั่นไม่ใช่ความลับทางราชการ และมันก็ไม่ใช่เอกสารลับสุดยอดที่ฉันต้องเอาชีวิตเข้าแลก มันเป็นแค่รายงานวิเคราะห์ตลาดไตรมาสล่าสุดที่จำเป็นต้องใช้ในการเจรจากลุ่มทุนร่วม ซึ่งถ้าคุณฉลาดพอที่จะมองภาพรวม คุณควรรู้ว่าการแชร์ข้อมูลนี้กับทางคีย์ จะทำให้เราดึงเขามาร่วมวงลงทุนได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่มานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ฉันแบบนี้" "คุณกล้าดียังไงไปพบมันสองต่อสอง!" ทัพพ์กัดฟันกรวด เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนสันมือขาวซีด "ผมสั่งคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาตัวไปข้องแวะกับไอ้คีย์ มันไว้ใจไม่ได้!" "แล้วใครบอกว่าฉันไปคนเดียวล่ะคะ?" รินรดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือน "ฉันไปกับทีมผู้บริหารฝ่ายกลยุทธ์ตั้งสี่คนค่ะ หรือว่าสายตาอันแหลมคมของคุณทัพพ์ จะมองเห็นแค่ภาพที่อยากจะเห็น... หรือว่าลึกๆ แล้ว คุณกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเลขาฯ คนนี้มีความสำคัญกับคุณมากเกินกว่าแค่เรื่องงานกันแน่ล่ะครับ?" ประโยคย้อนถามที่จงใจหยิบยกสรรพนามและน้ำเสียงของเขามาใช้เล่นงาน ทำให้ทัพพ์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาทางจมูกโด่งเป็นสัน ร่างสูงผละตัวออกจากการค้ำโต๊ะ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม รินรดาที่เมื่อครู่ยังนั่งหลังตรงเริ่มรู้สึกถึงพื้นที่รอบตัวที่แคบลงทุกที เมื่อทัพพ์เดินมาหยุดยืนชิดขอบโต๊ะทำงานของเธอ จนขาเรียวถูกกักไว้ระหว่างเก้าอี้และลำตัวหนา "ปากเก่งนักนะ" ทัพพ์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความโกรธกรุ่นแผ่ซ่านอยู่รอบตัว "คิดว่าผมไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมคุณหรือไง คุณจงใจไปพบมันเพื่อยั่วโมโหผมใช่ไหมรินรดา?" "หลงตัวเองไปหน่อยไหมคะ คุณทัพพ์" รินรดาเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่ามือหนาข้างหนึ่งกลับเอื้อมมาตรึงปลายคางของเธอไว้บังคับให้หันกลับมาสบตา ปลายนิ้วอุ่นจัดกดลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างถือวิสาสะ "ฉันมีงานล้นมือจนไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมประสาทเสียแบบที่คุณคิดหรอกค่ะ ปล่อยฉันนะ" "ไม่ปล่อย" ทัพพ์เอ่ยเสียงต่ำพรح ใกล้ชิดเสียจนรินรดาได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายเต้นรำถี่กระชั้น "ในเมื่อคุณเก่งนัก กล้าหาเรื่องผมไม่เว้นแต่ละวัน ทำไมเวลาอยู่ใกล้แค่นี้... เสียงหัวใจคุณถึงได้เต้นดังขนาดนี้ล่ะหึ?" รินรดานิ่งค้างไป ดวงตากลมโตไหววับชั่วพริบตา เมื่อปลายนิ้วที่ตรึงคางเธออยู่เปลี่ยนเป็นไล้เบาๆ ที่กรอบหน้า ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างใบหูให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ทำให้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของเธอลั่นเปรี๊ยะ "ฉันไม่ได้กลัวคุณ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ปล่อยฉันเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็น..." "ให้เห็นสิ จะได้รู้กันไปเลยว่าเลขากับเจ้านายเขามีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งแค่ไหน" ทัพพ์กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นระริกเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะควบคุม แขนแกร่งอีกข้างยกขึ้นโอบรอบเอวบางรั้งร่างเธอให้ลุกขึ้นยืนประชิดติดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง "ปากบอกว่าอยากลาออก อยากไปให้พ้นหน้าผม... แต่ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้ ทำไมคุณถึงไม่เคยผลักผมออกสักทีล่ะรินรดา?" คำถามนั้นทิ่มแทงเข้าไปในความรู้สึก จนรินรดาพูดไม่ออก เธอยกมือขึ้นยันแผงอกกว้างไว้เพื่อรักษาระยะห่าง แต่ฝ่ามือกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นอันบ้าคลั่งของหัวใจใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม ซึงสะท้อนความจริงที่ว่า เขาก็ไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่พยายามแสดงออกเช่นกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานกว้าง รังสีความโกรธเมื่อครู่วันนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายความโหยหาและแรงดึงดูดอันตรายที่ต่างฝ่ายต่างปฏิเสธไม่ได้ ทัพพ์ก้มมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขามาตลอดทั้งวัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววคลั่ง and ดุร้ายดั่งนักล่าที่อดทนมานานเกินพอแล้ว "ยอมรับเถอะว่าหวง..." ทัพพ์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ รอมชอมแต่เด็ดขาด "ยอมรับมาว่าที่คุณทำทั้งหมด... เพราะหึงที่เห็นผมมีข่าวกับคนอื่น" "คนหลงตัวเอง..." รินรดาเค้นเสียงตอบโต้แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด "ฉันจะไปหึงอะไรคุณ... อื้อ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อทัพพ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เถียงอีกต่อไป ริมฝีปากหยักกดทับลงมาปิดเรียวปากนุ่มทันที ความดุดันในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเรียกร้อง สัมผัสที่ทั้งคาดคั้นและโหยหาทำให้สมองของรินรดาขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวที่เคยยันอกเขาไว้เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายทรยศต่อความคิด เผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสวาบหวามที่ถูกมอบให้อย่างเอาแต่ใจ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความร้อนรุ่มและเคมีที่ระอุจนแทบละลาย ทุกจังหวะการสัมผัสเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ถูกปลดปล่อยออกมาในคราวเดียว ทัพพ์รวบเอวเธอแน่นขึ้นจนร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ราวกับต้องการหลอมรวมเธอเข้าไปในตัวเขา ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงัน ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกะทันหัน! ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... อุ๊ย! ผมขอโทษครับ!" เสียงเลขาหน้าห้องดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับเสียงปิดประตูกลับอย่างรวดเร็วราวกับรู้ตัวว่าเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตายของใครเข้า ทัพพ์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจเบาๆ ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากการจูบเมื่อครู่ รินรดารีบผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังไปสองก้าว จัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลิบลับความมั่นใจ ทัพพ์ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้งในขณะที่รินรดากำลังจะถอยหนีไปชิดผนังห้อง "เรายังคุยกันไม่จบ..." ทัพพ์โน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดของเธอ "แต่คืนนี้... คุณหนีผมไม่พ้นแน่ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะครับ