ความหึงหวงที่ซ่อนไม่ได้

"ถ้าคุณคิดว่าการตัดไฟจะทำให้ผมยอมแพ้ ก็บอกได้คำเดียวว่าคุณประเมินค่าความโง่ของตัวเองต่ำเกินไป" เสียงทุ้มต่ำของทัพพ์ดังกังวานในความมืดสลัวของห้องทำงานชั้นบนสุด กลิ่นอายคุกรุ่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณแม้ไฟสำรองจะดับวูบไปแล้ว รินรดากระชับแฟ้มเอกสารในมือแน่น เธอยืนนิ่งอยู่ในความมืด สัญชาตญาณบอกให้เธอถอยห่าง แต่ความรับผิดชอบในฐานะเลขาฯ กลับรั้งเท้าเธอไว้ "คุณทัพพ์คะ ระบบไม่ได้ดับแค่ไฟ แต่เซิร์ฟเวอร์สำรองกำลังถูกรุกล้ำ คาดว่ามาจากวงใน" รินรดารายงานด้วยน้ำเสียงมั่นคงแม้หัวใจจะเต้นระรัว "รู้แล้ว" ทัพพ์ตอบสั้นๆ ก่อนเสียงฝีเท้าหนักๆ จะก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขา "ออกไปซะ ไปอยู่ตรงโถงลิฟต์ที่มีรปภ.เฝ้าอยู่ อย่าให้ผมต้องเสียเวลามาลากคุณออกไปจากตรงนี้" "ฉันเป็นเลขาฯ คุณนะคะ ไม่ใช่ตุ๊กตาประดับโต๊ะ ถ้างานมีปัญหา ฉันก็ต้องอยู่แก้ไข" "รินรดา!" ทัพพ์กดเสียงต่ำลง บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พุ่งสูง "อย่าดื้อให้มันมากนัก ผมบอกให้ไปก็คือไป!" ยังไม่ทันที่การโต้เถียงจะจบลง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ ‘คีย์’ ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งจนน่ารำคาญ "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาสินะครับ คุณทัพพ์?" คีย์กวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะมาหยุดที่รินรดา สายตาของเขาวาววับอย่างเปิดเผย "คุณรินรดา ดูท่าว่าที่นี่จะอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงเก่งๆ อย่างคุณนะครับ ถ้าเบื่อจะรับใช้เจ้านายที่ชอบทำตัวเป็นเผด็จการแบบนี้... มาอยู่กับผมไหมครับ ผมมีตำแหน่งที่สมน้ำสมเนื้อกับความสามารถของคุณรออยู่" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอกำลังจะเปิดปากปฏิเสธอย่างเผ็ดร้อน แต่แล้วแรงดึงมหาศาลจากมือหนาก็กระชากแขนเธอไปอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของทัพพ์ทันที ทัพพ์ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว รัศมีอำนาจกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคีย์ชะงัก "แกกล้าดียังไงถึงได้เสนอหน้าเข้ามาในเขตของฉัน แล้วกล้าดียังไงถึงได้เสนอหน้ามาแตะต้อง... ของๆ ฉัน" "ของๆ คุณ?" คีย์หัวเราะร่า "เธอก็แค่เลขาฯ ที่คุณใช้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ หรือว่าคุณกำลังหลงเธอจริงๆ?" ทัพพ์ไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดของเขาจ้องมองคีย์ราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือรินรดาไว้แน่นจนรู้สึกได้ถึงความร้อนจากอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาไม่ได้หวงแค่ในฐานะหัวหน้า แต่แรงบีบที่ข้อมือเธอบอกชัดเจนว่าเขากำลังโกรธจัดที่เห็นชายอื่นกล้ามาตีสนิทเธอ "กลับไปซะคีย์ ก่อนที่ฉันจะลืมมารยาทของผู้ดีแล้วส่งคนไปลากแกออกไปเอง" ทัพพ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความนัยที่ทุกคนรู้ดีว่าเขาทำจริง คีย์เหยียดยิ้มก่อนจะหันหลังกลับ แต่ก่อนจะพ้นประตู เขาหันมาทิ้งท้ายไว้ว่า "คิดให้ดีนะคุณรินรดา เรื่องที่ระบบไฟพัง... ไม่ใช่ฝีมือคนนอกหรอกนะ ความลับที่อยู่ในไฟล์เซิร์ฟเวอร์นั่นน่ะ ถ้ามันหลุดไป ต่อให้คุณเก่งแค่ไหน ก็ช่วยเจ้านายคุณไม่ได้หรอก" เมื่อคีย์ลับตาไป ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ทัพพ์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ารินรดา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ขมวดมุ่นเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ใครอนุญาตให้คุณคุยกับมัน?" ทัพพ์ถามเสียงกร้าว "เขาเป็นแขก และเขาก็พูดเรื่องงาน ฉันไม่ได้เต็มใจจะคุยด้วยเสียหน่อย" รินรดาเชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้ "แล้วคุณจะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไมคะ? แทนที่จะมาลงที่ฉัน ไปจัดการเรื่องเซิร์ฟเวอร์เถอะ" "ผมจะลงที่ใครก็ได้ เพราะคุณคือเลขาของผม!" ทัพพ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของรินรดาติดกับขอบโต๊ะทำงาน เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ กลิ่นอายความหึงหวงคละคลุ้งไปหมด "อย่าให้ผมเห็นว่าคุณไปยุ่งกับมันอีก ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ถ้ามันเข้ามาใกล้คุณอีกก้าวเดียว... ผมไม่รับประกันนะว่าผมจะทำอะไรกับมันบ้าง" รินรดาสบตากับคนตรงหน้า หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความเป็นเจ้าของที่แสดงออกมาอย่างดิบเถื่อน "คุณกำลัง... หึงฉันเหรอคะ?" เธอถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง ทัพพ์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่ชอบให้ใครมาเสนอหน้าในพื้นที่ของผม... โดยเฉพาะคนที่เป็นศัตรูกับบริษัท" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดาความรู้สึกสั่นไหวที่พยายามกดไว้ให้มิด แต่ทว่า เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วตึกก็ขัดจังหวะห้วงอารมณ์นั้นเสียก่อน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อหน้าจอมอนิเตอร์บนโต๊ะทำงานของทัพพ์ปรากฏภาพบางอย่างขึ้นมา มันเป็นภาพถ่ายของรินรดาที่กำลังรับเอกสารจากคีย์เมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับข้อความที่กระพริบอยู่ด้านล่างว่า: *‘เลขาฯ ของคุณกำลังทรยศคุณอยู่หรือเปล่านะ?’* ทัพพ์หันไปมองหน้าจอ ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและเย็นชาในเวลาเดียวกัน เขาหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ "รินรดา... อธิบายมา" ทัพพ์เอ่ยเสียงพร่า แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าจนน่ากลัว "เอกสารชุดนี้... คุณเอาไปให้มันตั้งแต่เมื่อไหร่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครในบทนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับครับ