คนขี้หวง

เสียงแฟลชจากกล้องดิจิทัลของสื่อมวลชนที่กะพริบถี่รัวรากับพายุฝนฟ้าคะนองในห้องรับรองวีไอพี สะท้อนเงาความตึงเครียดบนใบหน้าของคนทั้งสามได้อย่างชัดเจน รินรดาผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ เพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวอยู่ในอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความหงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นมาจนน่ารำคาญ เมื่อเธอกับทัพพ์เพิ่งรู้ตัวว่าตกเป็นเหยื่อในเกมสกปรกของคีย์อย่างเต็มเปี่ยม ภาพที่ปรากฏต่อหน้าต่อตาในตอนนี้คือ 'คีย์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจกำลังแย้มยิ้มอย่างเหนือกว่า พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้เลขารุ่นน้องคนสนิทของเขา—ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีที่เพิ่งย้ายเข้ามาทำงานในแผนกกลยุทธ์เมื่อเดือนก่อน—ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาด้วยข้ออ้างเรื่องเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์เร่งด่วน "เอกสารงบประมาณของไตรมาสนี้ ผมเกรงว่าคุณรินรดาอาจจะตรวจทานตัวเลขตรงหน้าตารางสุดท้ายพลาดนะครับ ให้ผมช่วยดูให้อีกรอบไหมครับ รุ่นพี่ริน..." น้ำเสียงของเลขารุ่นน้องคนนั้นทั้งนุ่มนวลและเจือแววสนิทสนมเกินกว่าเหตุ มือหนากำลังจะเอื้อมมาแตะลงบนข้อศอกของหญิงสาวเพื่อดึงเธอให้โน้มตัวลงไปดูแท็บเล็ตในมือเขา ทว่า... มือข้างนั้นไม่มีวันได้แตะต้องตัวรินรดา หมับ! ฝ่ามือหนาอันทรงพลังและคุ้นเคยคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเลขารุ่นน้องคนนั้นไว้กลางอากาศ แรงบีบที่หนักหน่วงจนข้อต่อลั่นเบาๆ ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองด้านข้างแล้วพบว่า ทัพพ์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเธอกับรุ่นน้องคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไอร้อนจากความโกรธกรุ่นแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ทัพพ์ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำในวินาทีแรก แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองมือเจ้าปัญหาที่ถือวิสาสะเข้าใกล้เลขานุการของเขาด้วยแววตาดุดันราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ "มือสกปรกแบบนี้... ควรเอาไว้ใช้ทำงานเอกสารให้ดีกว่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นนะครับ คุณ..." ทัพพ์กดเสียงต่ำ ลากเสียงยาวด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะรักษาหน้า ท่าทางเย็นชาจนน่ากลัวแต่แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตพุ่งตรงเข้ากดดันคู่กรณีจนหน้าซีดเผือด "ท่านประธานทัพพ์ครับ คือผมแค่..." เลขารุ่นน้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามจะดึงข้อมือกลับแต่สู้แรงบีบมหาศาลของอีกฝ่ายไม่ได้เลย "แค่... อะไรครับ?" ทัพพ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อย สันจมูกกระตุกด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย "หน้าที่การงานของคุณในบริษัทนี้คงจะว่างมากสินะ ถึงได้มีเวลามาเดินตามตื๊อเลขานุการของผม หรือว่าเงินเดือนที่ผมจ่ายให้มันยังไม่พอยาไส้ คุณถึงอยากลองเปลี่ยนไปรับเบี้ยเลี้ยงจากบริษัทคู่แข่งแทน?" ประโยคหลังไม่ได้พูดเปล่า ทัพพ์ปรายตามองไปยังคีย์ที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกลอย่างมีความสุขบนความพินาศของคนอื่น คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้กลุ่มของพวกเขาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้คนรอบข้างได้ยิน "โอ้ใจเย็นๆ สิครับท่านประธานทัพพ์ คนเขาก็แค่มนุษยสัมพันธ์ดีตามประสาคนรุ่นใหม่ คุณเล่นเกรี้ยวกราดใส่เด็กมันแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าคุณหวงเลขาส่วนตัวจนออกนอกหน้าเกินไป... หรือว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณมันมีอะไรลึกซึ้งมากกว่าแค่เจ้านายกับลูกน้องกันแน่ล่ะครับ?" สิ้นเสียงของคีย์ แสงแฟลชจากนักข่าวอิสระที่แอบซ่อนอยู่ตามมุมเสาก็สว่างวาบขึ้นอีกระลอก รินรดาหน้าชาหนึบ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้เกม หากปล่อยให้สถานการณ์ลากยาวไปมากกว่านี้ ภาพลักษณ์ของทัพพ์ที่สั่งสมมานานจะพังทลายลงเพราะข่าวฉาวเรื่องชู้สาวในที่ทำงานทันที และนั่นคือสิ่งที่คีย์ต้องการที่สุด แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้าและจัดการกับเกมสกปรกนี้ด้วยตัวเอง ทัพพ์กลับขยับตัวเร็วกว่า ร่างสูงก้าวเข้ามาบังร่างบางของรินรดาไว้จนมิดชิด เขายืนประจันหน้ากับคีย์ในระยะประชิด ความสูงและไหล่กว้างที่ผึ่งผายทำให้คีย์ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ทัพพ์เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเลขา... มันเป็นเรื่องภายในบริษัทครับ ไม่ทราบว่าคุณคีย์ว่างงานมากจนต้องมาสอดเรื่องของชาวบ้าน หรือเพราะโปรเจกต์ล่าสุดของบริษัทคุณมันกำลังจะเจ๊ง จนต้องมาพึ่งข่าวเต้าเรียกเรตติ้งกันแน่ครับ?" ทัพพ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา คีย์หุบยิ้มทันที กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะครับท่านประธาน... อีกไม่นานคุณจะไม่มีหน้ามาพูดแบบนี้แน่" "เชิญปั้นน้ำเป็นตัวตามสบายครับ เพราะผมเตรียมทีมทนายไว้ฟ้องหมิ่นประมาทเรียกค่าเสียหายหลักร้อยล้านรอไว้แล้วเหมือนกัน หวังว่าบริษัทของคุณจะมีงบจ่ายค่าปรับพอที่จะไม่ล้มละลายไปซะก่อนนะ" ทัพพ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นใจในทุกพยางค์ ก่อนจะหันขวับกลับมามองเลขารุ่นน้องที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ "ส่วนคุณ... พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องมาทำงานแล้ว เก็บของแล้วไปแผนกทรัพยากรบุคคลเพื่อเซ็นใบลาออกซะ" "ทะ... ท่านประธานครับ!" เลขารุ่นน้องหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ A4 "ผมไม่อนุญาตให้พูดคำว่า 'ครับ' ซ้ำเป็นรอบที่สอง ไสหัวไปซะ!" ทัพพ์สั่งเสียงเฉียบขาด เด็ดขาดและทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ เด็กหนุ่มรีบก้มหน้าหนีและเดินจ้ำอ้าวหายลับไปจากบริเวณนั้นทันที บรรยากาศในห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เหลือเพียงรินรดาที่ยืนเม้มปากแน่น มองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งจัดการปัญหาตรงหน้าให้เธออย่างเด็ดขาด ทัพพ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด เขายังคงยืนขวางทางรินรดาอยู่ไม่ยอมขยับไปไหน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าดื้ออยู่เบื้องหลัง ดวงตาคู่คมสำรวจสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าสวยคมของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดกลบเกลื่อนความห่วงใยตามเคย "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะครับ? หรือว่ายังอาลัยอาวรณ์เด็กนั่น ถึงได้ยอมให้มันมายืนเกาะแกะใกล้ชิดขนาดนั้น?" รินรดาตวัดสายตากลับไปทันควัน ความรู้สึกซาบซึ้งเมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตาเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของคนตรงหน้า เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นท้าทายตามนิสัยเดิมที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ฉันไม่ได้บื้อค่ะท่านประธาน แล้วก็ไม่ได้อาลัยอาวรณ์ใครด้วย... แต่ถ้าคุณรู้จักจัดการปัญหาให้มันรอบคอบกว่านี้ตั้งแต่แรก เราก็คงไม่ต้องมาตกเป็นเป้าให้คนอื่นเขาตามถ่ายรูปประจานหรอกนะคะ!" รินรดาตอกกลับเสียงใส ทันคน และไม่ยอมลดราวาศอกให้แม้แต่น้อย ทัพพ์ขบกรามแน่น สันจมูกกระตุกด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมโมโห เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ไอร้อนจากตัวของชายหนุ่มปะทะเข้ากับผิวแก้มของหญิงสาวจนเธอต้องผถอยหลังไปชนกับผนังห้องกระจกด้านหลังโดยอัตโนมัติ "นี่คุณกล้าเถียงผมเหรอครับ รินรดา..." ทัพพ์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่เพียงลมหายใจกั้น ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาร้อนผ่าวที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา รินรดากลืนน้ำลายลงคอเมื่อถูกต้อนจนมุม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัวท่าทางคุกคามของเขา แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ทำให้เธอเสียการทรงตัวทุกครั้งที่เข้าใกล้ "ฉันไม่ได้เถียงค่ะ ฉันพูดความจริง... ถอยออกไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว!" เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่ทัพพ์กลับยิ่งทิ้งน้ำหนักตัวเข้าหา ปิดกั้นทางหนีของเธอไว้ทั้งหมดด้วยวงแขนแข็งแรงที่ยันกระจกไว้ทั้งสองข้าง "ให้มองไปสิครับ ผมเป็นเจ้านาย... จะยืนใกล้เลขาส่วนตัวของตัวเองมันแปลกตรงไหน" ทัพพ์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อยอย่างจงใจแกล้ง "แล้วก็... เลิกทำหน้าดื้อสักที รู้ไหมครับว่าเวลาที่คุณทำหน้าแบบนี้ มันทำให้ผมอยากจะ..." ทัพพ์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ปลายจมูกโด่งคมเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียนของรินรดาอยู่รอมร่อ ดวงตาสีเข้มมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ความเงียบงันและแรงกดดันทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด จนแทบจะหลอมละลายความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีให้มลายหายไปในพริบตา ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของรินรดากำลังจะเต้นหลุดจากXร่า เพราะแรงดึงดูดอันตรายของคนตรงหน้า เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเสียมารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์นั้นทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะครับท่านประธานทัพพ์... แต่ผมคิดว่าคุณน่าจะอยากดูคลิปวิดีโอนี้ ก่อนที่มันจะถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวทุกสำนักในอีกสามนาทีข้างหน้า" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" มาโดยตลอดนะครับ!