ความลับในลิฟต์

รอยยิ้มพราวเสน่ห์ของคีย์เปรียบเสมือนใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท ทว่ารินรดาไม่มีเวลาแม้แต่จะกะพริบตาเพื่อประเมินพิษสงของมัน เธอก้าวข้ามผ่านหน้าโต๊ะทำงานด้วยสัญชาตญาณของการเป็นเลขาฯ มือโปร มือเรียวเอื้อมไปกดปุ่มปิดประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมต่อตรงจากชั้นใต้ดินทันทีก่อนที่แขกไม่เชิญจะก้าวล้ำเข้ามามากกว่านี้ "ขอโทษด้วยนะครับคุณคีย์ แต่ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปไกล" เสียงทุบต่ำของทัพพ์ดังขึ้นเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง หากแต่แววตาคมกริบกลับไหววูบด้วยประกายไฟแห่งความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัว "เข้าใจผิดงั้นเหรอครับ?" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาระยิบระยับด้วยความสนุกสนานยามมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างพร้อมเพรียง "ภาพเมื่อกี้มันฟ้องชัดเจนซะยิ่งกว่าคำแก้ตัว... หรือคุณประธานจะบอกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ ยุคนี้เขาตัวติดกันจนต้องกระซิบกระซาบแนบชิดขนาดนั้นบนโต๊ะทำงานกันล่ะครับ" ปึ้ง! เสียงฝ่ามือของทัพพ์กระทบลงบนขอบประตูกระจกนิรภัยที่กำลังเลื่อนปิดสนิทพอดี ช่องว่างระหว่างพวกเขากับโลกภายนอกถูกตัดขาดลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มขยับตัวบังร่างบางของเลขาฯ เอาไว้ครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณปกป้องที่เจ้าตัวมักจะปฏิเสธหัวชนฝาทำงานเร็วกว่าความคิด รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ห่างจากปลายจมูกเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับความตึงเครียดในอากาศรอบตัวทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ "คุณทำอะไรลงไปรินรดา" ทัพพ์หันมาเอ่ยเสียงกระซิบลอดไรฟัน ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองเธอเขม็ง "เราควรปล่อยให้มันเข้ามาเคลียร์ให้จบตรงนั้น จะได้รู้ว่ามันถือไพ่เหนือกว่าเราแค่ไหน" "แล้วคุณอยากให้เขาเอาเรื่องที่เรา... เอ่อ เรื่องความสัมพันธ์ของเราไปตีแผ่กลางที่ประชุมบอร์ดบริหารพรุ่งนี้หรือไงคะคุณทัพพ์" รินรดาย้อนถามทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดื้อรั้นที่พร้อมจะปะทะ "ฉันรักงานของฉัน และฉันก็เกลียดการตกเป็นขี้ปากของคนพวกนั้น เพราะฉะนั้น... การตัดไฟตั้งแต่ต้นลมคือทางเลือกที่ดีที่สุดค่ะ" ทัพพ์แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ปากเก่ง ทันคน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร... นี่แหละคือรินรดาที่เขาทั้งหมั่นไส้และพยายามจะรักษาให้อยู่ใกล้ตัวตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัว ครืด... ตึ้ง! แรงสะเทือนเบาๆ พร้อมกับไฟในห้องโดยสารที่กะพริบวูบวาบทำให้บทสนทนาหยุดชะงักลงทันที รินรดาขมวดคิ้วมุ่น เธอยื่นมือไปกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ซ้ำๆ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าจอแสดงผลดิจิทัลเหนือประตูมืดสนิท ความเย็นยะเยือกจากระบบปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่กระทบผิวเนื้อจนต้องยกมือขึ้นกอดอกโดยสัญชาตญาณ "เกิดอะไรขึ้น..." เสียงพึมพำหลุดจากริมฝีปากบาง ทัพพ์ก้าวเข้าไปชิดแผงควบคุมหลัก เขากดปุ่มฉุกเฉินค้างไว้สามวินาที แต่ไร้ซึ่งเสียงสัญญาณตอบรับใดๆ นอกจากความเงียบงันที่น่าอึดอัด "ไฟดับ... หรือไม่ระบบควบคุมส่วนกลางของตึกคงโดนรบกวนจากข้างนอก" ทัพพ์วิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้ภายในใจจะเริ่มประเมินสถานการณ์ในแง่ร้ายแล้วก็ตาม นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ คีย์เพิ่งปรากฏตัวพร้อมกับท่าทีมีพิรุธ และตอนนี้ลิฟต์ส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสความปลอดภัยสูงสุดกลับมาค้างเติ่งอยู่ระหว่างชั้น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธยขยับถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง แต่พื้นที่ในห้องโดยสารลิฟต์ขนาดกะทัดรัดกลับทำให้การถอยหลังนั้นพาแผ่นหลังของเธอไปชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ ทัพพ์ใช้มือข้างหนึ่งยันกับผนังกระจกด้านข้างของเธอไว้ ขวางกั้นไม่ให้เธอขยับไปไหน ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน "คุณ... ถอยไปหน่อยสิคะ พื้นที่มีตั้งเยอะทำไมต้องมาเบียดกันตรงนี้ด้วย" รินรดาเบี่ยงหน้าหนีสายตาคุกคามคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองชุดจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "พื้นที่เยอะเหรอ?" ทัพพ์ทวนคำ เสียงทุบต่ำพร่าพร่าอย่างจงใจ "แต่ผมรู้สึกว่าอากาศในนี้มันน้อยลงเรื่อยๆ นะรินรดา... หรือคุณไม่ได้รู้สึกแบบนั้น?" คำพูดกำกวมพร้อมกับแววตาพราวระยับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหันขวับกลับมาสบตาเขา ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "ถ้าคุณขาดอากาศหายใจ แนะนำให้นั่งลงแล้วสูดหายใจลึกๆ ครับคุณประธาน ฉันไม่ใช่ถังออกซิเจนส่วนตัวของคุณนะ" "ปากเก่งจริงนะ" ทัพพ์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอันตรายต่อหัวใจคนมองยิ่งกว่าเดิม "เวลาคับขันแบบนี้ แทนที่คุณจะกลัวจนร้องไห้ กลับมายืนเถียงฉอดๆ ใส่ผมเนี่ยนะ... เป็นเลขาฯ ที่น่าตีให้ก้นลายจริงๆ" "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนั้นกับฉันค่ะ!" รินรดาแหวใส่ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "แล้วก็กรุณาถอยออกไปห่างๆ ด้วยค่ะ บรรยากาศมันชวนอึดอัดเกินไปแล้ว" "อึดอัดเพราะลิฟต์แคบ... หรืออึดอัดเพราะอยู่ใกล้ผมกันแน่?" คำถามทิ่มแทงใจดำทำเอารินรดาชะงัก เธอกลืนคำพูดโต้เถียงทั้งหมดลงคอเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของทัพพ์เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ปากร้ายของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีส้มจากระบบสำรองฉุกเฉิน เงาของคนทั้งสองสะท้อนบนผนังกระจกราวกับภาพวาดในกรอบเวลาที่ถูกหยุดนิ่ง ความใกล้ชิดที่ไม่มีกำแพงของสถานะเจ้านายและลูกน้องมากั้นขวาง ทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่ต่างฝ่ายต่างพยายามซ่อนเร้นไว้เริ่มเอ่อล้นทะลัก ทัพพ์ก้มหน้าลงมาอีกนิด ปลายจมูกโด่งเกือบจะแตะเข้ากับปลายจมูกรั้นของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนริมฝีปากบาง "รินรดา..." เสียงเรียกชื่อเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง จนหัวใจของเลขาฯ สาวกระตุกวูบ กริ๊ก! เสียงกลไกบางอย่างเหนือเพดานลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาทางช่องเปิดด้านบน ทว่าก่อนที่คนทั้งคู่จะได้ผละออกจากกันตามสัญชาตญาณ แรงกระชากจากภายนอกก็ทำให้ตัวลิฟต์โคลงเคลงอย่างแรง "เฮ้ย! ข้างในมีคนติดอยู่รึเปล่า!" เสียงตะโกนหอบแฮกดังมาจากด้านบน พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่โผล่หน้าลงมามองผ่านช่องเพดานลิฟต์ที่ถูกงัดออก รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอผลักอกทัพพ์ให้ออกจากพื้นที่ส่วน2ตัวทันทีด้วยแรงทั้งหมดที่มี ขณะที่ทัพพ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบวัน เขาดึงตัวเธอกลับมาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว ก่อนจะแหงนหน้ามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นเยียบ แสงไฟจากไฟฉายสาดส่องลงมาสะท้อนใบหน้าของคนที่อยู่ด้านบน ทัพพ์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อจำได้แม่นว่านั่นคือลูกน้องคนสนิทของคีย์ที่พยายามจะเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวชั้นประธานเมื่อครู่ "ลงมาทำอะไรตรงนี้" ทัพพ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดดัน คนด้านบนชะงักไปนิดเมื่อเจอสายตาดุจพญาเหยี่ยวของประธานหนุ่ม แต่ก็ยังฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที "อ๋อ... พอดีคุณคีย์เป็นห่วงกลัวว่าท่านประธานกับคุณเลขาฯ จะติดอยู่ในนี้จนขาดอากาศหายใจน่ะครับ... แต่ดูจากสภาพแล้ว... ผมคงเข้ามาขัดจังหวะ 'แผนลับ' ของพวกคุณอีกรอบสินะครับเนี่ย" ทัพพ์ขบกรามแน่น สันจมูกกระตุกด้วยความโกรธกรุ่น ขณะที่รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เมื่อตระหนักได้ทันทีว่าเกมนี้... พวกเขาเพิ่งพลาดท่าตกหลุมพรางของคีย์เข้าอย่างจังแล้ว!