ความจริงเปิดเผย

เสียงปรบมือแปะๆ สองสามครั้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ คีย์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มมุมปากของเขายียวนเกินกว่าจะเรียกว่าแขกผู้มาเยือน ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองที่ยังยืนประชิดกันในระยะอันตราย รินรดาขยับตัวถอยหลังทันทีครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณของการระแวดระวัง แม้แผ่นหลังของเธอจะเกือบชิดติดกับแผงอกกว้างของทัพพ์ที่ยังคงยืนนิ่งสนิท "หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวอะไรหรอกนะครับ" คีย์เอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะเย้ยอย่างปิดไม่มิด "แต่เรื่องสำคัญข้างล่าง มันรอไม่ได้จริงๆ" ทัพพ์ไม่ได้ขยับเขยื้อn ร่างสูงใหญ่ยังคงแผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาอย่างดุดัน นัยน์ตาคู่คมกริบมองลอดผ่านไหล่บางของรินรดาไปยังผู้บุกรุก ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ร่องรอยของความตกใจ มีเพียงประกายความรำคาญใจที่ฉายชัดราวกับกำลังมองแมลงน่ารำคาญตัวหนึ่ง "นายคิดว่าแผนตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันสะเทือนได้งั้นเหรอ คีย์" ทัพพ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ลดฮวบลงไปหลายองศา รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเจ้านายหนุ่ม ความนิ่งสงบของเขาทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้ช่องโหว่ สมองอันปราดเปรื่องของเลขาสาวเริ่มประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว บัญชีลับอย่างนั้นหรือ... ถ้านั่นคือไม้ตายของคีย์ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ตำรวจและสื่อมวลชนจะมาพร้อมกันในเวลาไล่เลี่ยกันขนาดนี้ แปลว่าต้องมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัท หรือไม่เอกสารฉบับนั้นก็ถูกปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ "ปากดีไปเถอะครับ คุณทัพพ์" คีย์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละน้อย สายตาคมกริบเหลือบมองรินรดาก่อนจะกลับมาสบตากับคู่ปรับตลอดกาล "หลักฐานการโยกย้ายเงินสดเข้าบัญชีบริษัทย่อยในต่างประเทศ พร้อมรายชื่อผู้มีอำนาจลงนาม... ซึ่งก็คือคุณเอง ถูกส่งต่อไปยังโต๊ะพนักงานสอบสวนเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับสำเนาที่อยู่ในมือของนักข่าวอีกไม่ต่ำกว่าสิบสำนักพิมพ์ คุณคิดว่าคุณจะเอาตัวรอดจากข้อหาฟอกเงินและทุจริตยังไงล่ะครับ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอก้าวออกมาบังหน้าทัพพ์เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แม้จะรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องให้ใครปกป้อง แต่ในฐานะเลขานุการส่วนตัวและ... คนที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาในยามวิกฤต เธอไม่มีวันยอมยืนดูเฉยๆ แน่นอน "ถ้าหลักฐานมันแน่นหนาขนาดนั้นจริง คุณคีย์คงไม่ต้องเสียเวลามาเดินเกมกดดันพวกเราถึงที่นี่หรอกมั้งคะ" รินรดาโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบ ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายกลับอย่างไม่เกรงกลัว "คนที่มั่นใจในชัยชนะจริงๆ เขาจะรอรับคำชมจากความสำเร็จ ไม่ใช่มายืนประกาศชัยชนะล่วงหน้าให้เสียมารยาทสังคมแบบนี้" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกเกร็งขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ปากกล้าดีนี่ครับสมกับเป็นเลขาคนสนิท... น่าเสียดายแทนคุณจริงๆ ที่ต้องมาพลอยหมดอนาคตไปด้วย เพราะคนๆ นี้" คีย์พยักเพยิดไปทางทัพพ์ "เลิกพูดมากแล้วไสหัวไปซะ" ทัพพ์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ดวงตาสสีนิลคมปลาบฉายแววอันตราย "ถ้านายอยากลงไปดูละครสัตว์ที่นายเป็นคนจัดฉากนัก ก็เชิญ... แต่อย่าลืมล่ะ ว่าคนที่เล่นตลกเป็นตัวสุดท้าย มักจะไม่ค่อยมีเสียงหัวเราะ" คำพูดนั่นไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งสะเทือน ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มกริ่ม ควักโทรศัพท์มือถือออกมาหมุนเล่นในมือ "เชิญลงไปพิสูจน์ด้วยตัวเองเถอะครับ... ก่อนที่เก้าอี้ประธานบริหารของคุณจะถูกคนอื่นแย่งไป" คีย์หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยไว้เบื้องหลัง ประห้องปิดสนิทลง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของความกังวลใจแม้แต่น้อย มีเพียงรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมา "คุณทัพพ์... เอกสารนั่นของจริงหรือคะ" รินรดาเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวเขา แต่สถานการณ์ข้างล่างมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ทัพพ์ก้มลงมองเลขาวยสาวที่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเป็นห่วง ความอ่อนโยนสายหนึ่งพาดผ่านนัยน์ตาคู่คมชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์อย่างประหลาด มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "เป็นห่วงฉันเหรอ หืม?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามแกมหยอกล้อ ทั้งที่สถานการณ์คับขัน "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะคะคุณทัพพ์!" รินรดาถลึงตาใส่ ขยับตัวหลบมือใหญ่นั้นเบาๆ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะกับสัมผัสอุ่นร้อนเมื่อครู่นี้ก็ตาม "ถ้าตำรวจบุกขึ้นมาจริงๆ เราจะ..." "ใครบอกว่าฉันจะรอให้พวกเขาบุกขึ้นมาล่ะ" ทัพพ์สวนขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือราคาแพง "ได้เวลาเปิดฉากของจริงแล้วเหมือนกัน" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไงคะ?" ทัพพ์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานขึ้นมา ปัดหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะยื่นมันให้เธอรับไปถือไว้ รินรดาก้มลงมองหน้าจอด้วยความงุนงง แต่พออ่านข้อความและกราฟิกที่ปรากฏบนนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้าสวย "นี่มัน..." "บัญชีลับที่คีย์เอามาอ้าง... แท้จริงแล้วเป็นบัญชีบริษัทเปลือกนอกที่ฉันตั้งใจเปิดขึ้นเพื่อล่อให้หนอนบ่อนไส้ในบริษัทคายข้อมูลออกมา" ทัพพ์อธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "และคนที่เซ็นชื่ออนุมัติการโยกย้ายเงินก้อนนั้น ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นมือขวาคนสนิทของคีย์ที่แอบส่งคนเข้ามาแทรกซึมในแผนกการเงินของเราต่างหาก" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่ชาญฉลาดเริ่มต่อจิ๊กซอว์ทุกอย่างเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว "คุณรู้มาตลอด... และปล่อยให้เขาเดินเกมนี้ตั้งแต่แรก เพื่อรอให้หลักฐานมัดตัวแน่นที่สุดในคราวเดียว?" "ฉันไม่ใช่คนใจดีพอที่จะเลี้ยงงูพิษไว้ข้างกายโดยไม่หาทางถอนพิษมันหรอกนะรินรดา" ทัพพ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาจนปลายจมูกเกือบชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม จนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ส่วนเรื่องนักข่าวและตำรวจข้างล่าง... ฉันก็แค่นัดพวกเขามา ‘ฟังคำชี้แจง’ เหมือนกัน แต่เปลี่ยนจากผู้ต้องหา เป็น ‘โจทก์ยื่นฟ้อง’ ข้อหาหมิ่นประมาทและพยายามทำลายชื่อเสียงบริษัทแทน" รินรดาจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และมั่นใจ ผู้ชายคนนี้อันตรายจริงๆ... อันตรายจนหัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกทึ่งและหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะคะ" รินรดาพึมพำเสียงเบา พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ "ปากเก่งแบบนี้ ค่อยน่ารางวัลหน่อย..." ทัพพ์กระซิบชิดริมหูด้านซ้าย น้ำเสียงทุ้มพร่าชวนสั่นสะท้าน "จัดการเรื่องข้างล่างให้เรียบร้อย แล้วค่อยมาเคลียร์เรื่องของเรา... เข้าใจไหม เลขาคนเก่ง" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียง เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างของหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจจนตัวโยน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางด้านล่าง..." ทัพพ์ผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นนักธุรกิจผู้เยือกเย็นและดุดันดังเดิมอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้วยแววตานิ่งสนิท "มีอะไร" ทัพพ์เอ่ยเสียงเรียบ "คุณคีย์... ถูกตำรวจจับกุมตัวคาล็อบบี้บริษัทแล้วครับ!" หัวหน้าฝ่ายรปภ.ละล่ำละลักรายงาน "พร้อมกับหลักฐานการติดสินบนเจ้าหน้าที่และปลอมแปลงเอกสารที่ทางเราเพิ่งส่งมอบให้ตำรวจเมื่อหนาที่แล้ว... ตอนนี้นักข่าวรุมถ่ายรูปกันให้วุ่นเลยครับ!" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเจ้านายหนุ่มทันที ทัพพ์เพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างรินรดาอย่างสง่างาม เอื้อมมือมาคว้ามือเรียวของเธอขึ้นมากุมไว้หลวมๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะลงบนหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงบอกให้มั่นใจ "ไปกันเถอะรินรดา..." ทัพพ์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้ใจสั่นระทัว "ไปดูจุดจบของคนโง่ที่บังaอาจมาเล่นกับไฟ..." ...และก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวพ้นประตูห้องเพื่อเผชิญหน้ากับแสงแฟลชและพายุข่าวสารด้านล่าง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของทัพพ์ก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ เผยให้เห็นข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามาขัดจังหวะชีวิตของพวกเขา: *"เกมยังไม่จบหريกคุณทัพพ์... ระวังคนใกล้ตัวคุณให้ดี"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอนะครับ