ความวิกฤตของหัวใจ

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา” น้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ รอดไรฟันของทัพพ์ออกมาพร้อมกับแรงบีบที่ข้อแขน ซึ่งไม่ได้หนักหน่วงจนถึงขั้นทำร้าย แต่หนักแน่นพอจะตรึงร่างของหญิงสาวให้หยุดนิ่งอยู่ตรงมุมอับของห้องทำงานลับ หลังฉากกั้นกระจกฝ้าที่มองไม่เห็นความเคลื่อนไหวจากภายนอก ทว่าสถานการณ์ในห้องนี้กลับร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอม รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันที แม้หัวใจในอกจะเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพลจนเผลอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว สมศักดิ์ศรีเลขาหน้าตายที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชน “เกมที่ฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่ามั้งคะ คุณทัพพ์” เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘เหนือกว่า’ พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างยียวน “หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าความลับที่คุณอุตส่าห์ซ่อนไว้ใต้พรม จะถูกคนอย่างฉันดึงขึ้นมาเขย่าให้โลกเห็นกันแน่ล่ะคะ” “ปากดี” ทัพพ์เค้นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอุอุ่นในอกที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ สัญชาตญาณดิบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกระตุ้นให้เขาอยากจะ ‘จัดการ’ คนตรงหน้าให้หลาบจำ แต่ติดตรงที่ว่า... ยิ่งเธอดื้อรั้นและเชิดใส่ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชาของตัวเองมันเต้นแรงจนควบคุมยากขึ้นทุกที เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เมื่อรินรดาตระหนักได้ว่าสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดกำลังจะเกิดขึ้น — คีย์ คู่แข่งตัวฉกาจกำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้เล่นงานทัพพ์ และตอนนี้ เธอกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายที่ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว “ถ้าคิดว่าฉันมาเล่นๆ คุณก็คงประเมินเลขาคนนี้ต่ำไปค่ะ” รินรดาหุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง “คีย์ไม่ได้แค่ขู่ เขามีเอกสารการเงินชุดนั้นจริงๆ และถ้าคุณยังมัวแต่ฟอร์มจัด ทำเป็นไม่รู้ไม่ช้าอย่างทุกที พรุ่งนี้เช้าชื่อของคุณบนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจคงไม่ใช่ ‘นักบริหารยอดเยี่ยม’ อีกต่อไปแน่” ทัพพ์ช็อกไปชั่วขณะ ดวงตาคมเขาสั่นไหวด้วยความตกใจที่ฉายชัดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่กลไกการป้องกันตัวอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ชายหนุ่มสายซึน’ จะทำงานอย่างรวดเร็ว เขาตีสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และไร้ความรู้สึกดังเดิม ราวกับสิ่งที่เธอพูดเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ “ห่วงตัวเองก่อนเถอะ รินรดา” ทัพพ์แค่นเสียงเยาะ ปล่อยมือจากข้อแขนเรียวแล้วยกมือขึ้นกอดอก ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย “ถ้าฉันล้ม คนที่จะตกงานคนแรกและไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าคอนโดหรูๆ ก็คือคุณ ไม่ใช่ฉัน” “อุ๊ย! ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องปากท้องนะคะ แต่บอกไว้ก่อนว่าเรูซูเม่ฉันส่งออกไปสามที่แล้ว มีบริษัทคู่แข่งรอรับตัวเพียบค่ะ!” รินรดาโต้กลับทันควันอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความถือดี แม้ในใจจะแอบนึกด่าความปากเสียของอีกฝ่ายเป็นรอบที่ร้อยของวัน ทัพพ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขารู้ดีว่าเธอกำลังบลัฟ เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เก่งและทระนงแค่ไหน แต่ไอ้ความคิดที่ว่าเธออาจจะ ‘ลาออก’ ไปอยู่บริษัทอื่นจริงๆ โดยเฉพาะบริษัทของไอ้คีย์... มันทำให้เลือดในกายของเขาพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ให้ตายสิ ผู้หญิงอะไร... ปากเก่งเป็นกรด ทันคนไปเสียหมด แถมยังชอบทำ0ให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กผู้ชายงี่เง่าที่กำลังพยายามเรียกร้องความสนใจอยู่เรื่อย! “อยากไปนักใช่ไหม ใบลาออกน่ะ เซ็นมาสิ ฉันจะอนุมัติให้ภายในห้าวินาทีนี้เลย!” ทัพพ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง บีบพื้นที่แคบๆ หลังฉากกั้นให้แคบลงไปอีก จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนสติสัมปชัญญะของเธอ รินรดาผับตาลงวูบหนึ่งเพื่อตั้งสติ หัวใจที่พยายามบอกให้แข็งใจกลับทรยศด้วยการเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่ดุดันแต่แฝงประกายความร้อนรุ่มบางอย่างที่เธอไม่อาจละสายตา “ถ้าฉันเซ็น... คนที่จะนอนไม่หลับจนต้องมานั่งกินยาแก้ปวดหัวก็คือคุณต่างหากล่ะค่ะ คุณทัพพ์” เธอพยายามดัดเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องจะจิกเข้าหากันจนเจ็บ ทัพพ์ชะงักไป ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยน เขาเกลียดนักเวลาที่เธอมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความรู้สึกข้างในที่เขาพยายามปกปิดไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หลงใหลความกล้าหาญนี้จนแทบคลั่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ไออุ่นจากร่างกายแผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงาน ทัพพ์โน้มใบหน้าลงต่ำอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเกือบจะเฉียดเข้ากับใบหูขาวสะอาด ขณะที่เขากำลังจะเอื้อnเอ่ยคำพูดบางอย่างที่รcกเร้าหัวใจคนฟังให้หลุดพ้นจากกำแพงความเยือกเย็น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรกกรากทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต “คุณทัพพ์ครับ! เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย!” เสียงของเลขานุการหน้าห้องร้องอุทานเสียงหลง เมื่อผลักประตูเข้ามาแล้วพบว่าเจ้านายหนุ่มผู้ทรงอำนาจกำลังยืนคร่อมร่างของเลขาวยสาวคนเก่งไว้ชิดผนังกระจกในท่าทางที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมอันดีงามและจรรยาบรรณในที่ทำงานอย่างสิ้นเชิง ทัพพ์ผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าดวงตากลับฉายแววหงุดหงิดระAิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ขณะที่รินรดารemซบใบหน้าลงกับฝ่ามือเพื่อซ่อนรอยแดงเรื่อที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็น ‘เลขาหน้าตาย’ ได้อย่างรวดเร็วราวกับเล่นกล แต่ทว่า... ปลายทางของวิกฤตครั้งนี้ไม่ได้จบลงแค่การขัดจังหวะธรรมดา เพราะในวินาทีต่อมา บุคคลที่ไม่คาดฝันอีกคนก็ก้าวตามหลังเลขาหน้าห้องเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก คีย์ยืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับชูแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือขึ้นสูงให้ทั้งคู่เห็นชัดๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งลงติดลบในพริบตา “ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทนะครับ... แต่ผมคิดว่าพวกคุณคงไม่มีเวลามาเล่นเกมรักๆ ใคร่ๆ กันอีกแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ ตำรวจและสื่อมวลชนกำลังรอฟังคำชี้แจงเรื่อง ‘บัญชีลับ’ ของคุณอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างนี้แล้วครับ คุณทัพพ์” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!