สถานะที่คลุมเครือ

"เฮ้ย! มีใครติดอยู่ตรงนั้นหรือเปล่าครับ!" เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังฝ่าความเงียบของโกดังสินค้าส่วนท้ายบริษัทเข้ามา พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดสาดส่องผ่านรอยแยกของลังไม้ยักษ์ที่ตั้งซ้อนกันระเกะระกะ เงาร่างของทัพพ์และรินรดากำลังแนบชิดติดกันอยู่หลังกำลังบังตาชั่วคราวนี้ หัวใจของเลขาสาวเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าแอบมาสืบเรื่องเอกสารลับกับเจ้านายหนุ่มสองต่อสอง แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ได้ขยับถอยหนีทันที ทว่ากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของทัพพ์ที่ตอนนี้ฉายแววหงุดหงิดปนความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนาของประธานหนุ่มยังคงโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปในความมืด บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "หลบไปสครับคุณทัพพ์ ถ้า รปภ. เดินมาเจอสภาพนี้ เราได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งสมใจบริษัทคู่แข่งแน่" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน มือเล็กข้างหนึ่งดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่นอกจากร่างสูงจะไม่ขยับ เขากลับยิ่งรวบเอวเธอเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทัพพ์แค่น a sound ในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ ปากหนายกยิ้มเยาะหยันตามสไตล์คนปากไม่ตรงกับใจ "กลัวเป็นข่าวหรือกลัวคนอื่นรู้ว่าคุณแอบมาซุกอยู่ในมุมมืดกับผมกันแน่ครับ คุณเลขารินรดา... หรือจริงๆ แล้วคุณตั้งใจล่อให้ผมตามมาตรงนี้ตั้งแต่แรก?" รินรดาสะดุดกึกกับคำกล่าวหาแกมหยอกล้อแต่เจ็บแสบนั้น เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาด้วยความโกรธปนความน้อยใจ ปากเก่งๆ ของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวบารมีของเจ้านายหนุ่มแม้แต่น้อย "ทุเรศที่สุด! ฉันไม่ได้ว่างงานพอจะมาวางแผนล่อลวงคุณหรอกนะคะ... เอ๊ย... นะครับ!" รินรดาเผลอหลุดคำคุ้นชินออกมาจนต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามแก้เกี้ยว "ฉันแค่จะมาหาแฟ้มบัญชีที่หายไป แต่คุณต่างหากที่เดินตามตูดฉันแจแถมยังหาเรื่องด่าฉันไม่หยุด!" "ผมตามตูดคุณ?" ทัพพ์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความฉุนเฉียว มือที่โอบเอวเธออยู่กระชับแน่นขึ้นจนรินรดาต้องนิหน้า "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยรินรดา ผมแค่ตรวจความเรียบร้อยรอบโกดังแล้วบังเอิญเห็นคุณเดินลับๆ ล่อๆ ทำตัวน่าสงสัยเหมือนโจรต่างหาก ถ้าผมไม่ตามมา ป่านนี้คุณอาจจะโดนลังไม้พวกนี้ทับตายไปแล้วก็ได้" "ตายยากตายเย็นแบบฉัน ไม่มีทางตายง่ายๆ หรอกค่ะ... เอ่อ... ครับ!" รินรดาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของ รปภ. ก็ใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังลอดเข้ามาใกล้ "เอ๊ะ เสียงแถวนี้หรือเปล่า ลองส่องไฟไปทางซองลังนั้นดูซิ!" ทัพพ์ขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่อยากมีเรื่องอธิบายยืดยาวกับพนักงานรักษาความปลอดภัยในยามวิกาลแบบนี้ให้เป็นขี้ปากคนในบริษัท และที่สำคัญที่สุด... เขารู้ดีว่าหากมีใครมาเห็นเขากำลังยืนกอดกับเลขาฯ หน้าตายในมุมอับสายตาเช่นนี้ ข่าวลือเสียหายคงแพร่สะพัดไปถึงหูของคีย์ คู่แข่งตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานเขาอย่างแน่นอน ชั่วพริบตานั้นเอง ทัพพ์ไม่รอให้รินรดาได้ทันตั้งตัว มือหนาคว้าหมับที่ต้นแขนเรียวแล้วออกแรงดึงร่างบางให้พุ่งตามเข้าไปหลบหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ที่ถูกบังด้วยกองลังสินค้าสูงทึบ ร่างของทั้งคู่เบียดชิดติดกันจนแทบจะหลอมละลายเป็นร่างเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากริมฝีปากของทัพพ์แค่คืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาทำเอาเธอสมองตื้อตันไปหมด แสงไฟฉายกราดผ่านช่องว่างของลังไม้เข้ามาสาดกระทบพื้นคอนกรีตไม่ไกลนัก เสียง รปภ. เดินตรวจตราผ่านไปช้าๆ ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างระมัดระวังในความมืด รินรดารอจนกระทั่งมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว จึงพยายามดันอกแว่นหนาของทัพพ์ออกเบาๆ ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวหนี แถมยังก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและอ่านไม่ออก "ปลอดภัยแล้วค่ะ... ปลอดภัยแล้วครับ ปล่อยฉันได้แล้วมั้งคะ... เอ๊ย! ปล่อยได้แล้วครับคุณทัพพ์" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ ร่างกายเริ่มเกร็งขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ยังคงแนบอยู่บริเวณเอว ทัพพ์ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวในความสลัว ปากหยักสวยเม้มเข้าหากันชั่วครู่ ก่อนที่ความอดทนบางอย่างของเขาจะขาดผึ่งลงเมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอ "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "เรื่องอะไรล่ะคะ... ครับ ฉันพูดตั้งหลายประโยค" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะหวั่นไหวกับแววตาคู่นั้นแค่ไหนก็ตาม "ถ้าหมายถึงเรื่องที่คุณชอบหาเรื่องฉัน มันก็เป็นเรื่องจริงร้อยเปอร์เซ็นต์" "ไม่ใช่เรื่องนั้น" ทัพพ์เสียงเข้มขึ้น ดวงตาคมวับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเธอ "เรื่องที่คุณถามผมต่างหาก... เรื่องสถานะของเรา" รินรดาชะงักกึก ประโยคที่เธอเคยถามเขาไปก่อนหน้านี้ในห้องทำงาน หวนกลับมาตอกย้ำความอึดอัดในใจอีกครั้ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจงัดความกล้าทั้งหมดที่มีออกมาพูดตรงๆ โดยไม่หลบสายตา "ใช่ค่ะ... ฉันอยากรู้" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแฝงความจริงจังไว้เต็มเปี่ยม "เราทำงานร่วมกัน ความสัมพันธ์ของเรามันก้ำกึ่งอยู่ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง... แต่การกระทำของคุณหลายๆ อย่างมันไม่ใช่แค่นั้น คุณก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว คุณแสดงความหึงหวงอย่างไร้เหตุผล และบางครั้ง... คุณก็ทำเหมือนฉันเป็นคนสำคัญของคุณ ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันเป็นแค่เลขาฯ ที่คุณจ้างมาเซ็นใบลาออกได้ทุกเมื่อ" ทัพพ์ฟังจบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับตึงเครียดขึ้นในทันที กรามคมขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนน่าหงุดหงิด ผู้ชายปากแข็งอย่างเขาเกลียดการถูกต้อนจนมุมที่สุด ยิ่งเป็นเรื่องความรู้สึกที่อยู่ลึกก้นบึ้งหัวใจด้วยแล้ว เขายิ่งไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไร "หึงหวง?" ทัพพ์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยдяยันถูกงัดมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นข้างใน "คุณกำลังเพ้อเจ้ออะไรอยู่รินรดา ผมเนี่ยนะหึงคุณ? อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย เลขาก็คือเลขา... หน้าที่ของคุณคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์พฤติกรรมส่วนตัวของผม" คำพูดเย็นชาและบาดหูนั้นพ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี ทว่าหากรินรดาสังเกตให้ดี เธอจะเห็นกล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขาที่เกร็งกระตุก และประกายไฟในดวงตาที่วับวามด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด รินรดาเม้มปากแน่น ความน้อยใจพุ่งทะยานขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่เผลอมีความหวังลมๆ แล้งๆ กับผู้ชายใจร้ายคนนี้ "ค่ะ... เข้าใจแล้วค่ะ" รินรดากระแทกเสียงตอบกลับอย่างประชดประชัน ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้ออย่างไม่ปิดบัง "ถ้าฉันเป็นแค่เลขา... ถ้าสถานะระหว่างเรามันไม่มีความหมายอะไรเลย งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันจะยื่นใบลาออกฉบับจริงให้คุณเซ็นอนุมัติทันที! จะได้ไม่ต้องมารำคาญตาเวลเห็นหน้าฉันอีก!" พูดจบรินรดาเบี่ยงตัวหมายจะผลักเขาออกแล้วเดินหนีจากมุมมืดนี้ทันที ทว่าทัพพ์กลับไว,กว่า มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงทั้งหมดที่มี กระชากร่างบางให้กลับเข้ามาปะทะแผงอกกว้างอีกครั้งอย่างแรง จนรินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงคะ...!" "ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณลาออก!" ทัพพ์ตวาดเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรูออกมาจนควบคุมไม่อยู่ ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธและ... ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปจริงๆ รินรดาชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคลั่ง รักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชามาตลอด บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามประสานกันในความมืด ทัพพ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากของพวกเขาชิดติดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนริมฝีปากของกันและกัน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าใจหายเมื่อเขาเอמהประโยคที่ทำเอาหัวใจของเลขาสาวกระตุกวูบ "อย่าท้าทายผมนะรินรดา... เพราะถ้าคุณยังพูดเรื่องลาออกอีกคำเดียว ผมอาจจะทำมากกว่าแค่กอดคุณไว้ตรงนี้" รินรดากลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อริมฝีปากของทัพพ์ขยับเข้าใกล้จนเกือบจะแนบชิด ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แตะสัมผัสกันตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน กริ๊งงงง!— เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของทัพพ์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบและบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทัพพ์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียด้วยความหงุดหงิดสุดขีด มือหนาผละออกจากเอวบางอย่างไม่เต็มใจนัก ควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะกดตัดสายทิ้ง ทว่าทันทีที่หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า และแสงไฟจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าของทัพพ์จนทำให้รินรดามองเห็นชัดเจน... ดวงตาคมของทัพพ์ก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด ชื่อบนหน้าจอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น... **คีย์** คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ที่โทรเข้ามาพร้อมกับข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับจงใจเยาะเย้ย *[ผมยืนอยู่หน้าห้องทำงานของคุณทัพพ์แล้วนะครับ... สงสัยจังว่าดึกดื่นแบบนี้ ท่านประธานหายไปไหนกับเลขาคนเก่งกันแน่นะ?]* ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 11 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ