ข้าวหน้าปลาไหลในความทรงจำ

“ตอบมาสิคะเซน... ที่ผ่านมาทั้งหมด นายหลอกฉันมาตลอดเลยใช่ไหม?” มือของรินสั่นเทาขณะถือกระดาษแผ่นนั้น ใบรับรองแพทย์ที่ระบุรายละเอียดความผิดปกติของสภาวะจิตใจอันเนื่องมาจากความบอบช้ำในอดีต (PTSD) รุนแรง มันไม่ใช่แค่เรื่องเศร้า แต่มันคือคำสารภาพที่ไม่มีใครอยากรับรู้ ความเงียบในห้องครัวเล็กๆ ของร้านอาหารเริ่มบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เซนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ไม้ไม่ได้หลบตา แววตาของเขาที่เคยนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำในฤดูหนาว บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่ใกล้ดับ แผ่นหลังกว้างของช่างปั้นดินเผาดูหนักอึ้งราวกับแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอก...” เสียงของเซนแหบพร่า “ฉันแค่... ไม่อยากให้รินมองเห็นปีศาจที่อยู่ในตัวฉัน” รินวางกระดาษลงบนโต๊ะด้วยแรงที่ไม่เบานัก เสียงกระดาษกระทบไม้ดังแผ่วเบา แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนทั้งคู่ “ถ้าการที่นายไม่ยอมบอกความจริงคือการปกป้องฉัน นายก็ทำพลาดอย่างมหันต์เลยค่ะ” เซนไม่ตอบ เขาหันหลังกลับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ความเปราะบางของคนตรงหน้าทำให้รินใจอ่อนยวบ ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน รินถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้าหาเตาไฟ เขาตัดสินใจทำสิ่งที่คิดไว้ในหัวมาตลอดทั้งคืน กลิ่นหอมของซอสคาบายากิเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมหวานของซีอิ๊วญี่ปุ่นที่เคี่ยวกับมิรินจนข้นเหนียว ปลุกความทรงจำที่เซนพยายามฝังกลบเอาไว้ ปลาไหลสดตัวโตที่รินบรรจงย่างบนเตาถ่านอย่างใจเย็น เสียงเนื้อปลาที่กระทบความร้อนจนส่งเสียง ‘ฉ่า’ เบาๆ เป็นดนตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ทำลายความตึงเครียดลงได้ รินใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการย่างปลา พลิกกลับไปมาอย่างชำนาญตามสูตรที่เขาเคยจดจำได้ดีจากวันแรกที่พบเซน... วันที่ชายคนนี้ยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกขณะได้รับประทานข้าวหน้าปลาไหลจานนี้ “ทานนี่ก่อนนะคะ” รินวางชามกระเบื้องเคลือบสีครามลงตรงหน้าเซน กลิ่นหอมละมุนของข้าวญี่ปุ่นเม็ดสวยที่ถูกเคลือบด้วยซอสรสเข้มข้นจนเป็นเงาวับชวนให้น้ำลายสอ เซนเงยหน้ามองชามข้าว สลับกับใบหน้าของริน แววตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง “ริน... ทำไมต้องเป็นเมนูนี้?” “เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของความทรงจำที่คุณลืมไม่ลงไงคะ” รินนั่งลงฝั่งตรงข้าม มองดูอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยน “คุณเคยบอกว่า รสชาติของปลาไหลย่างร้านนี้ คือรสชาติของ ‘บ้าน’ ที่คุณสูญเสียไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้... ฉันแค่อยากให้คุณลองทานดูอีกครั้ง ในฐานะที่เป็น ‘บ้าน’ ของคุณในวันนี้” เซนหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย เขาคีบเนื้อปลาชิ้นหนานุ่มเข้าปาก ความหวานเค็มที่คุ้นเคยละลายไปบนลิ้น สัมผัสที่ปลอบประโลมหัวใจจนน้ำตาใสๆ ร่วงหล่นลงบนชามข้าวอย่างห้ามไม่อยู่ “อร่อย... อร่อยมากครับ” “ถ้าอร่อย ก็ทานให้หมดนะคะ” รินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆ “แล้วหลังจากนั้น เรามาคุยกันถึงเรื่องเอกสารนั่นให้จบ... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เซนพยักหน้าช้าๆ แต่ในขณะที่เขากำลังจะคีบคำต่อไป สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่รินวางทิ้งไว้ข้างซองเอกสาร เมื่อกี้เขามัวแต่ตกใจกับใบรับรองแพทย์จนไม่ได้สังเกตว่ามีรูปถ่ายเก่าๆ อีกใบหลุดออกมาจากซองนั้น มันเป็นภาพถ่ายของคนสองคนที่ยืนกอดกันอยู่หน้าอาคารที่คุ้นตา สถานที่ที่เซนไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกในชีวิตนี้ “นี่มัน...” เซนตัวแข็งทื่อ ตะเกียบในมือร่วงหล่นลงพื้น “ริน... คุณไปเอารูปนี้มาจากไหน? คนในรูปนี้... เขาเสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” รินขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ได้เปิดดูรูปถ่ายนั้นเลยด้วยซ้ำ “รูปอะไรคะ? ฉันไม่ได้ถ่ายรูปนั้น...” แต่ก่อนที่รินจะได้ขยับตัวไปหยิบรูปถ่าย เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นถี่และหนักหน่วง เหมือนคนกำลังรีบร้อน รินมองเซนที่หน้าซีดเผือดไปจนแทบไร้สีเลือด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ร่างของหญิงสาวในชุดดำยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอคมกริบและเย็นชาจนน่าขนลุก เธอส่งยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของพวกเขาหยุดหมุน “เซน... ไม่เจอกันนานเลยนะ ส่วนเธอ... ริน ใช่ไหม? ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยล่ะ เกี่ยวกับ ‘ความลับ’ ที่เซนพยายามซ่อนไว้ในจานข้าวหน้าปลาไหลจานนี้น่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุน "หิมะแรกในโตเกียว" มาโดยตลอดนะคะ