การเดินทางไปโตเกียว

“ถ้าเธอไม่ทิ้งมันไว้ตรงนั้น ริน... เราก็คงไม่ต้องมาเสียเวลาหาความจริงกันท่ามกลางผู้คนแบบนี้หรอกนะ” เซนไม่ได้หันมามอง แต่ประโยคที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังอย่างรินถึงกับชะงักฝีเท้าท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดปลาซึกิจิในเช้ามืดวันนี้ รินกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาเข้าหาตัว ความลับที่เขากลืนหายลงคอไปเมื่อคืนยังคงจุกแน่นอยู่ในอก มันไม่ใช่เรื่องของวัตถุดิบอาหารที่พวกเขาตั้งใจมาหา แต่เป็นความทรงจำที่เขาทิ้งไว้ในสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เพิ่งถูกเปิดอ่านเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน “เซน... ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องที่บ้าน” รินพึมพำ สายตามองแผ่นหลังกว้างของคนรักที่กำลังเดินนำไปข้างหน้า เซนหยุดเดินกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับมา สายตาที่มักจะเยือกเย็นดุจผืนน้ำในอ่างเซรามิกบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความสับสน “ความลับไม่ได้ทำให้เราห่างกันหรอกนะริน แต่ความกลัวที่เธอจะมองว่าผมไม่คู่ควรกับครอบครัวของเธอนั่นต่างหาก... ที่มันกัดกินความเชื่อใจของเรา” บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะคึกคักไปด้วยเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเสนอราคาปลาทูน่าสดใหม่กลับดูห่างไกลออกไป รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนพื้นที่เปราะบางที่สุด ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปรียบเสมือนเครื่องปั้นดินเผาที่เซนบรรจงสร้างขึ้นมาใหม่หลังจากที่ใจของเขาเคยแตกสลายไปครั้งหนึ่ง และรินก็เพิ่งจะทำรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ “ผมแค่... อยากให้มือคู่นี้สร้างสรรค์สิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดเหมือนที่พวกเขาต้องการ เพื่อที่จะได้พิสูจน์ว่าผมไม่ใช่ความผิดพลาดของตระกูล” รินก้มหน้าลง แสงไฟนีออนสลัวเหนือแผงขายอาหารทะเลสะท้อนกับหยดน้ำบนพื้นปูนที่เฉอะแฉะ “ผมขอโทษที่ต้องให้คุณมาเจอเรื่องแบบนี้ในวันเดินทางมาโตเกียว” เซนถอนหายใจยาว แววตาที่แข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที มือหนาที่เปื้อนฝุ่นดินจากสตูดิโอเอื้อมมาจับมือรินเบาๆ เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงเสมอมา “ไปกันเถอะ เชฟ... เรามาที่นี่เพื่อวัตถุดิบ ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นอดีตที่แก้ไขไม่ได้ ถ้าคืนนี้วัตถุดิบไม่ดีพอ ผมจะปรับโทษเธอด้วยการให้ทำเมนูที่ยากที่สุดจนไม่ได้นอน” รินหลุดขำออกมาเบาๆ ความตึงเครียดในใจคลายลงเล็กน้อย ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางกลิ่นคาวทะเลที่ผสมปนเปกับกลิ่นไอเย็นของโตเกียว รินเริ่มจดจ่ออยู่กับการเลือกปลาฮามาจิเนื้อแน่น ตาที่สดใสราวกับกระจกบ่งบอกถึงความสดใหม่ เขาใช้นิ้วกดลงบนเนื้อปลาเบาๆ สัมผัสถึงความยืดหยุ่นที่น่าพอใจ ในฐานะเชฟ ความหลงใหลในวัตถุดิบคือเกราะป้องกันเพียงอย่างเดียวที่ทำให้เขาหลุดพ้นจากความฟุ้งซ่าน “ตัวนี้ดีไหมครับเซน?” รินถามพลางชี้ไปที่ปลาตัวสวย “ตาใสเป็นประกาย เนื้อแน่น... เหมือนคนเลือกไม่มีผิด” เซนตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น ระหว่างที่พวกเขาต่อรองราคากับคุณลุงเจ้าของร้าน รินสังเกตเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนหลบมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่ สายตาของชายคนนั้นจ้องมองมาที่รินด้วยความเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง เขาคนนั้นไม่ใช่พ่อค้า และไม่ใช่ลูกค้านักท่องเที่ยวทั่วไป “ริน... เป็นอะไรไป?” เซนถามเมื่อเห็นรินชะงักไป “คนนั้น...” รินบุ้ยปากไปทางเสาต้นเดิม แต่เมื่อเซนหันไปมอง พื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า เหลือเพียงรอยเท้าเปียกชื้นที่ทิ้งไว้บนพื้น “ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยนะ” เซนขมวดคิ้ว “เธอคงจะเหนื่อยเกินไปแล้วจริงๆ” รินพยักหน้าอย่างว่างเปล่า แต่ในหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ เขาจำใบหน้านั้นได้ดี... ชายคนที่เป็นมือขวาของบิดาเขา คนที่หายตัวไปจากชีวิตเขาหลังจากวันที่เขาประกาศว่าจะไม่กลับไปรับสืบทอดกิจการร้านอาหารของครอบครัว แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ที่โตเกียว? ที่ตลาดแห่งนี้? พวกเขาเดินซื้อของต่อจนครบตามรายการ รินพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ในใจกลับมีคำถามรุมเร้า จนกระทั่งทั้งคู่เดินออกมาถึงหน้าร้านอาหารเล็กๆ ในย่านกินซ่าที่พวกเขาจองไว้สำหรับการเตรียมตัวทำอาหารในคืนนี้ เซนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่เด้งเข้ามาในหน้าจอ “ริน...” น้ำเสียงของเซนเปลี่ยนไป มันมีความสั่นไหวที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เซนยื่นหน้าจอให้รินดู ในนั้นเป็นภาพถ่ายของรินกับเซนที่กำลังเดินเลือกปลาด้วยกันในตลาดเมื่อครู่นี้ ส่งมาจากหมายเลขที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของรินเย็นเฉียบ *“กลับบ้านเสียเถิดริน... ก่อนที่ผลงานชิ้นเอกที่เธอพยายามปกป้อง จะแหลกสลายคามือคนรักของเธอ”* รินเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงาของคนแปลกหน้า แต่เป็นรถยนต์สีดำสนิทที่จอดนิ่งสนิทอยู่ริมฟุตบาท กระจกข้างรถค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงวัยกลางคนที่รินคุ้นเคยดีที่สุด... แม่ของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินและเซนในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ หิมะแรกในโตเกียว