หลงทางในเมืองใหญ่

"อย่าปล่อยมือผมนะครับ... ถ้าคุณไม่อยากให้เราหายไปจากกันจริงๆ" รินกระชับฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเซนแน่นขึ้น ท่ามกลางกระแสฝูงชนที่หลั่งไหลราวกับสายน้ำเชี่ยวกรากในสถานีชินจูกุช่วงหัวค่ำ เสียงประกาศก้องผ่านลำโพงฟังดูอื้ออึงราวกับเสียงรบกวนในความทรงจำที่แตกสลาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นไอความเร่งรีบของโตเกียวช่างแตกต่างจากความสงบเงียบที่คามาคุระอย่างสิ้นเชิง จนรินรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะ เซนไม่ได้หันมามอง แต่แรงบีบที่ตอบกลับมานั้นหนักแน่นจนรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นตุบอยู่ใต้ผิวหนัง "ผมไม่ได้ปล่อย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหม่นหมองบางอย่าง "แต่คนตรงนี้... พวกเขากำลังพยายามจะแยกเราออกจากกัน ริน คุณเห็นนั่นไหม?" เซนปรายตามองไปทางบันไดเลื่อนที่เนืองแน่นด้วยผู้คนในชุดสูทสีเข้ม รินมองตามไป เห็นเพียงภาพเบลอๆ ของชีวิตที่หมุนไปอย่างไร้จุดหมาย เขาเพิ่งตระหนักว่าการหลงทางในเมืองใหญ่นั้นน่ากลัวเพียงใด ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้ทางกลับ แต่เพราะท่ามกลางคนนับพัน เขากลับรู้สึกเหมือนเหลือเพียงแค่ 'เรา' สองคนในจักรวาลที่กำลังหมุนเหวี่ยง "เราต้องออกไปจากจุดนี้" รินตัดสินใจ เขาไม่ได้มองหาป้ายบอกทาง แต่เขามองหาดวงตาของเซน "เซน มองผม อย่ามองที่อื่น" เซนหันกลับมา แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้ไหววูบราวกับมีพายุพัดผ่าน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อยให้รินดึงเขาฝ่าฝูงชนเข้าไปในตรอกเล็กๆ ข้างทางที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสลัวและไอระเหยจากร้านอาหารข้างทาง "หิวไหม?" รินถามพลางหอบหายใจเบาๆ เขาไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ หรอก แต่เขากำลังพยายามหาจุดยึดเหนี่ยวในบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย "มื้อนี้... คงไม่ได้มีรสชาติเหมือนที่คุณทำที่คามาคุระหรอกนะ" เซนพึมพำขณะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในร้านราเม็งร้านเล็กที่แทบไม่มีลูกค้า เขาจ้องมองนิ้วมือตัวเองที่ยังคงสั่นเล็กน้อย "ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองทำอะไรไม่ถูกเลยเวลาไม่มีที่ให้ปั้นดิน หรือไม่มีความสงบมาคอยกั้นกลางระหว่างผมกับโลกใบนี้" รินเลื่อนชามน้ำซุปใสวางตรงหน้าเซน ไออุ่นจากถ้วยทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขานุ่มนวลลง "บางทีการหลงทาง ก็อาจจะดีนะครับ มันทำให้เราเห็นว่า จริงๆ แล้วความมั่นคงที่เราคิดว่าเรามี มันเปราะบางแค่ไหน" เซนเงยหน้าขึ้น สายตาจดจ้องที่ใบหน้าของรินอย่างไม่ลดละ "ริน... สำหรับผม ความมั่นคงไม่ได้อยู่ที่สถานที่ แต่มันอยู่ที่ว่า ผมกำลังยืนอยู่ตรงไหนเมื่อเทียบกับคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงซดน้ำซุปและเสียงจานชามกระทบกันในระยะไกล รินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่โคนนิ้วที่ถูกสัมผัสอยู่ใต้โต๊ะ เซนไม่ได้มองที่อาหารเลย เขามองเพียงแค่ริน ราวกับกลัวว่าหากคลาดสายตาแม้เพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะหายไปกับสายลมแห่งความเย็นชาของเมืองหลวง "ผมเกลียดที่นี่" เซนเอ่ยเสียงต่ำ "มันทำให้ผมจำภาพวันนั้นได้... วันที่ทุกอย่างหายไปเพราะความเร่งรีบของใครบางคน" รินชะงัก เขารู้ดีว่าเซนหมายถึงอะไร อดีตคนรักของเซนที่จากไปในอุบัติเหตุท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองหลวงแห่งนี้ รินเอื้อมมือไปกุมมือเซนที่วางอยู่บนตัก สัมผัสถึงความเย็นที่แปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นร้อน "ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วเซน ต่อให้เมืองนี้จะกว้างใหญ่แค่ไหน แต่ผมจะอยู่ตรงนี้... ในที่ที่ลมหายใจของเราตรงกัน" เซนยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาถึงแค่ริมฝีปาก แต่แต้มอยู่ในดวงตาคู่เศร้า "ริน คุณน่ะ... ร้ายกาจกว่าที่ผมคิดนะ" ในจังหวะที่รินกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเซนก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศที่กำลังกรุ่นหวาน เซนขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้โทรบนหน้าจอ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับด้วยมือที่สั่นเทามากกว่าเดิม "ครับ... ผมเอง" รินสังเกตเห็นว่าเซนหยุดฟังไปนาน เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแต่ก้มหน้าลงจนเงาบังใบหน้าเกือบมิด ผ่านไปครู่ใหญ่ เซนจึงวางสายลงช้าๆ เขาเงยหน้ามองรินด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนสูญเสียวิญญาณ "ริน... เขาบอกว่าเขาเจอจดหมายของคุณแม่คุณที่ผมเคยเก็บไว้ในโกดังที่คามาคุระ" เซนเว้นช่วง ลมหายใจของเขาขาดห้วง "แต่มีคนพยายามแอบเข้าไปขโมยมันออกมา... และตอนนี้ ตำรวจเพิ่งพบรอยเลือดในร้านของคุณ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและเซนในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ หิมะแรกในโตเกียว