กลิ่นไอฝนแรกที่เกียวโต

"ถ้าคิดจะรื้อกำแพงไม้พวกนี้ทิ้ง ก็ช่วยรื้อความพังทลายในใจตัวเองออกไปด้วยนะคะ เพราะโฮมสเตย์ที่ไร้ความอบอุ่นแบบนี้... ต่อให้เอาทองคำมาแปะฝาผนัง มันก็ไม่มีทางเป็นที่พักพิงได้หรอกค่ะ" คำพูดกึ่งประชดประชันนั้นไม่ได้มาจากปากของใคร แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของ 'ริน' ขณะที่เขากำลังยืนมองกองไม้เก่าผุพังตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกำกุญแจทองเหลืองดอกเก่าแน่นจนขึ้นข้อขาว ความเย็นเยียบของสายฝนแรกที่เกียวโตเริ่มโปรยปรายลงมา กระทบกับพื้นถนนหินกรวดจนเกิดเสียงซ่าเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของคนที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากรถไฟด้วยหัวใจที่แบกรับความคาดหวังของคนทั้งตระกูลเอาไว้ เกียวโตไม่ได้สวยงามอย่างที่รินจินตนาการไว้เสมอไป โดยเฉพาะในวันที่เขาต้องกลับมาที่นี่เพื่อเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ริมแม่น้ำคาโมะที่ปู่ทิ้งไว้ให้ กิจการที่เกือบจะกลายเป็นซากปรักหักพังไปตามกาลเวลาและหนี้สินที่พอกพูน รินถอนหายใจยาว พยายามก้าวข้ามผ่านประตูไม้บานใหญ่ที่ฝืดสนิทเข้าสู่ตัวโฮมสเตย์ กลิ่นอับของฝุ่นและกลิ่นไม้เก่าโชยเข้าปะทะจมูก แต่มันกลับมีความรู้สึกบางอย่าง... กลิ่นของความทรงจำที่เขาลืมไปแล้วว่ามันเคยมีค่าแค่ไหน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะผลักประตูเข้าไป เสียงความเคลื่อนไหวจากด้านในกลับทำให้เขาหยุดชะงัก "ใครอยู่ตรงนั้นคะ?" รินถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความเหนื่อยล้าจากเมืองหลวงทำให้เขาหวาดระแวงไปหมด เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินใกล้เข้ามา ไม่ใช่เสียงคนบุกรุก แต่เป็นเสียงของคนที่คุ้นเคยกับการขยับตัวในพื้นที่แคบๆ อย่างคล่องแคล่ว ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้รินออกแรง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ดูเหมือนขโมย หรือคนที่หลงทาง แต่เขากลับดูเหมือน 'เจ้าของบ้าน' เสียเอง ใบหน้าคมคายของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจมีดทำครัวที่ผ่านการลับมาอย่างดี เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนข้อมือ "ผมมาสมัครงานครับ" น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบ หากทว่าหนักแน่นและไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ รินขมวดคิ้วแน่น พยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ที่ดูไม่สมเหตุสมผล "คุณเป็นใคร? ฉันยังไม่ได้ประกาศรับสมัครงานเลยสักนิด และที่นี่... ที่นี่กำลังจะปิดตัวลง คุณมาผิดที่แล้วค่ะ" ชายหนุ่มไม่ได้สะทกสะท้าน เขาก้าวออกมาจากเงาสลัวของโถงทางเดิน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำซุปดาชิที่อบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเขา ทำให้รินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมทราบว่าประกาศหายไปตั้งแต่วันที่ปู่คุณเสียชีวิต แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าครัวนี้จะไม่ต้องการไฟ" "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่าผมรู้ว่าเตาในครัวนี้เสีย และผมก็รู้วิธีทำให้มันกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง" ชายหนุ่มเดินเลี่ยงผ่านรินไปอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันกลับมามองด้วยสายตานิ่งสนิท "ผมชื่ออาคิระ ถ้าคุณต้องการให้ที่นี่มี 'ชีวิต' ก่อนที่มันจะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง ก็อย่าเพิ่งไล่ผมออกไปตอนนี้เลยครับ" รินยืนนิ่งงัน ความเย็นจากฝนภายนอกดูเหมือนจะหายไปทันทีเมื่อเผชิญกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายแปลกหน้าคนนี้ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... กลิ่นอายของความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของอาคิระ มันเป็นความเย็นชาที่ร้อนแรงเหมือนเปลวไฟในเตาถ่าน อาคิระวางมีดเล่มหนึ่งที่เขานำติดตัวมาลงบนโต๊ะไม้เก่า เสียงมีดกระทบไม้มันดังสนั่นในความเงียบ ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดตู้เย็นที่ว่างเปล่า แล้วหยิบหัวไชเท้าแห้งที่เหลือเพียงชิ้นเดียวออกมา "ถ้าคุณอยากจะขายโฮมสเตย์นี้ทิ้ง ก็เชิญทำตามสบาย แต่ถ้าคุณอยากให้มันกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง..." อาคิระหันมาสบตาเขา สายตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีประกายบางอย่างที่รินอ่านไม่ออก "คืนนี้ ช่วยทานอาหารฝีมือผมก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าคุณจะไล่ผม หรือจะให้ผมเป็นคนกุมชะตาชีวิตของโฮมสเตย์แห่งนี้ไปตลอดกาล" ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องก็คำรามก้องไปทั่วแม่น้ำคาโมะ แสงไฟในโฮมสเตย์กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดหน้าต่าง รินรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาของมืออาคิระที่วางลงบนไหล่ของเขาในความมืด พร้อมเสียงกระซิบที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน "ลืมบอกไป... ที่ผมมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อสมัครงานเพียงอย่างเดียวหรอกครับ แต่ผมมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตระกูลผม... ซึ่งรวมถึงหัวใจของโฮมสเตย์แห่งนี้ด้วย" รินแทบจะหยุดหายใจ ในขณะที่อาคิระจุดไม้ขีดไฟขึ้น แสงสีส้มจางๆ สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่าย... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลยแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ หิมะแรกในโตเกียวหวังว่ารี้ดทุกคนจะเพลิดเพลินกับจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กำลังจะร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในตอนต่อไปนะคะ