ความทรงจำในวัยเด็ก

“อย่าเปิดมัน... ริน ทิ้งมันไปเสียเถอะ” เซนไม่ได้ตะคอก แต่สุ้มเสียงที่ราบเรียบของเขานั่นแหละที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน เขาคว้าข้อมือของรินไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยขัดกับความเย็นเยียบของจดหมายในมือรินอย่างสิ้นเชิง รินหอบหายใจถี่ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยเลือดสีคล้ำบนกระดาษสาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม “ถ้าฉันไม่เปิด... เรื่องราวที่พยายามฝังกลบไว้ในห้องใต้ดินของความทรงจำ ก็จะไม่มีวันได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ใช่ไหมคะ เซน คุณก็รู้ว่าคนที่ทำแบบนี้ เขาไม่ได้ต้องการแค่ข่มขู่ แต่นี่คือการประกาศสงคราม” รินสะบัดมือออกเบาๆ ก่อนจะบรรจงคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ ในห้องครัวที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะกระชั้น กลิ่นหอมจางๆ ของมัทฉะที่เขาเพิ่งชงไว้เมื่อครู่ดูจะกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ที่อบอวลไปทั่ว *‘ความลับไม่ได้หายไปไหน แต่มันรอเวลาที่จะเน่าเฟะจนกลิ่นโชยออกมาเอง’* ข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือยึกยือราวกับคนเขียนกำลังสั่นเทา หรือไม่ก็... กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง รินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือสั่นเทาจนต้องวางจดหมายลงบนโต๊ะ เซนเดินอ้อมมาข้างหลัง วางมือลงบนไหล่ของรินเบาๆ การกระทำนั้นหนักแน่นราวกับกำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย “สมัยที่ฉันยังเด็ก... พ่อไม่ได้มองว่าฉันเป็นลูก” รินเริ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เขามองว่าฉันเป็น ‘ผลงาน’ ชิ้นเอกที่ต้องสมบูรณ์แบบที่สุด เชฟทุกคนในตระกูลต้องไร้ที่ติ และความผิดพลาดคือตราบาปที่ต้องล้างด้วย... การกักขัง” เซนกระชับมือที่ไหล่ของรินแน่นขึ้น เขาไม่ได้เอ่ยขัด ปล่อยให้รินระบายสิ่งที่อัดอั้นมานานแสนนาน “ตอนอายุสิบขวบ ฉันทำน้ำสต็อกปลาหก เพราะมือที่สั่นจากความกลัว พ่อไม่ได้ดุด่า แต่เขากลับขังฉันไว้ในห้องเก็บของที่หนาวเหน็บนานสามวัน... ในนั้นไม่มีแม้แต่แสงไฟ สิ่งที่ฉันได้ยินมีเพียงเสียงรองเท้าหนังของเขาที่เดินวนไปมาหน้าประตู พร้อมกับคำถามเดิมๆ ว่า *‘ลูกน่ะ... คู่ควรที่จะอยู่บนจุดสูงสุดแล้วหรือยัง?’* ” รินเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในหน้าต่างที่มืดมิด “คืนที่สาม... มีจดหมายสอดเข้ามาใต้ประตูแบบนี้เป๊ะเลยค่ะ เซน จดหมายที่มีรอยเลือดแบบนี้... พ่อบอกว่ามันเป็นเลือดของนกที่เขาฆ่า เพื่อเตือนใจว่าถ้าฉันยังอ่อนแอแบบนี้ ฉันก็ไม่ต่างจากเหยื่อที่รอวันถูกเชือด” เซนโน้มตัวลงมา กอดรินไว้จากด้านหลังจนแผ่นหลังของคนตัวเล็กแนบชิดกับอกที่อบอุ่น ความเย็นจากจดหมายจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นดินเผาและไออุ่นจากร่างกายของเซน “ริน... คุณไม่ใช่คนในวันนั้นอีกแล้ว คุณคือเชฟที่ทำให้อาหารทุกจานเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ไม่ใช่เครื่องจักรผลิตความสมบูรณ์แบบที่ใครจะมาสั่งให้พังทลายได้” “แล้วทำไม... ทำไมมันถึงกลับมาอีกล่ะคะ?” รินหยิบกระดาษขึ้นมาอีกครั้ง พลิกไปด้านหลัง เห็นตราประทับขี้ผึ้งสีแดงที่คุ้นตา มันคือสัญลักษณ์ของโรงเรียนสอนทำอาหารเก่าแก่ที่พ่อของเขาเคยเป็นอาจารย์ใหญ่ “คนๆ นั้น... เขาไม่ได้แค่ต้องการเตือนฉัน แต่นี่คือคำเชิญ” “เชิญไปไหน?” เซนถาม น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนน่ากลัว “งานเปิดตัวร้านอาหารระดับมิชลินที่คามาคุระ... วันพรุ่งนี้” รินหันไปมองสบตาเซน “และคนที่ส่งจดหมายฉบับนี้... คือคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีที่แล้ว พี่ชายคนเดียวของฉัน” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง บรรยากาศดูบีบคั้นราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือจากไหล่ของริน เขาเดินไปที่มุมห้อง หยิบมีดแกะสลักไม้ที่เขามักใช้ทำงานประจำเป็นเวลานานขึ้นมาพลิกดูด้วยสายตาที่เย็นชา ทว่าทันใดนั้น เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงเคาะที่เป็นจังหวะของฮารุ หรือเพื่อนบ้านคนไหน แต่มันคือเสียงเคาะที่หนักแน่น... เป็นจังหวะที่รินคุ้นเคยจนลมหายใจสะดุด มันคือจังหวะการเคาะที่พ่อของเขามักใช้ก่อนจะเดินเข้ามาสั่งสอนบทเรียนที่โหดร้ายที่สุด รินลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทา ขณะที่เซนขยับตัวมาบังรินไว้ข้างหลัง มือหนาคว้ามีดแกะสลักนั้นไว้แน่น “ห้ามไปเปิดนะคะ” เซนกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ทว่า... เสียงลูกบิดประตูด้านนอกกลับหมุนช้าๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายของหิมะแรกที่ติดมากับเสื้อโค้ทตัวยาวที่เปียกชื้น และประโยคแรกที่เขาพูดออกมา ก็ทำให้รินถึงกับสิ้นเรี่ยวแรงลงกับพื้น “ไม่เจอกันนานเลยนะ... น้องชายตัวน้อยของฉัน” เงาของชายปริศนาทอดตัวยาวเข้ามาในห้องครัว แสงไฟจากโคมไฟเพดานกะพริบถี่ๆ ราวกับจะดับลงเสียให้ได้ รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินและเซนมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นไปกับพวกเขาจนถึงตอนจบค่ะ หิมะแรกในโตเกียว