คำพูดที่กรีดใจ

"ที่แม่พูดมาทั้งหมด... รินได้ฟังบ้างไหมว่าเรากำลังพูดถึงอนาคตของลูก ไม่ใช่ของเล่นแก้เหงาในร้านเล็กๆ ที่คามาคุระนั่น" เสียงของมารดาที่กร้าวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดในห้องรับรองของบ้านตระกูลใหญ่ในโตเกียว บีบคั้นจนรินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เขาไม่ได้ตอบโต้ทันที แต่มองลึกลงไปในถ้วยน้ำชาที่เริ่มเย็นชืด ภาพสะท้อนของตัวเองในน้ำสีเข้มดูบิดเบี้ยวและเลือนราง "ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นของเล่นครับ" รินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับหนักแน่นในความรู้สึก "การทำอาหารที่นั่น... การได้เห็นรอยยิ้มของคนที่ได้รับประทานสิ่งที่ผมตั้งใจทำ มันคือคุณค่าที่เงินเดือนตำแหน่งผู้บริหารในบริษัทของพ่อให้ผมไม่ได้" บิดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกระแทกวางตะเกียบลงบนจานกระเบื้องเคลือบ เสียงดัง 'กริ๊ก' นั้นบาดลึกลงไปในความรู้สึกราวกับคมมีด "รอยยิ้มกินไม่ได้หรอกนะริน คนที่หลงระเริงไปกับคำชมจอมปลอมน่ะมักจะไปไม่รอด โดยเฉพาะกับไอ้ช่างปั้นดินเผาคนนั้น... พ่อสืบมาหมดแล้ว เซนใช่ไหม? คนที่จมอยู่กับเศษดินเศษโคลนและอดีตที่พังทลายของตัวเอง ลูกกำลังจะเอาอนาคตไปทิ้งไว้กับคนแบบนั้นหรือ?" รินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอก ความโกรธขึ้งพุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนลาวาที่เดือดปุด เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้เป็นพ่ออย่างไม่ลดละ "พ่อไม่รู้จักเขา... พ่อไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความอ่อนโยนที่เขาให้ผมเลย" "เขาก็แค่คนที่กำลังลากลูกลงเหว!" มารดาตบโต๊ะเบาๆ พลางโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังที่เขายอมรับไม่ได้ "ถ้าลูกยังยืนกรานจะเลือกชีวิตที่ต่ำต้อยแบบนั้น ก็อย่าหวังว่าครอบครัวนี้จะยื่นมือเข้าไปช่วยเมื่อวันที่ลูกล้มไม่เป็นท่า... อ้อ แล้วเรื่องที่คนคนนั้นกลับมาหาลูกที่คามาคุระน่ะ เราก็รู้มาตั้งแต่วันแรกที่เขาเหยียบกลับเข้ามาในเมือง" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่เขาคิดว่าเก็บไว้อย่างดีกลับถูกมองเห็นเหมือนการแสดงละครปาหี่ "เลิกทำตัวเป็นเด็กที่วิ่งตามความฝันลมๆ แล้งๆ เสียที" บิดากล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "พรุ่งนี้เช้า... ทนายของเราจะเอาเอกสารโอนสิทธิ์ร้านกาแฟที่คุณไปช่วยงานบ่อยๆ ให้ดู ถ้าลูกยังอยากเห็นมันเปิดทำการต่อ ก็ทำตามที่พวกเราสั่ง" รินลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความอัดอั้น เขาหันหลังเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนญี่ปุ่นยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย เขารีบก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนั้น พุ่งตัวออกสู่ความมืดมิดของถนนโตเกียวที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าคอยนำทาง เขากดโทรศัพท์หาเซน แต่ความลังเลทำให้ปลายนิ้วสั่นเทาบนหน้าจอ เขาทำไม่ได้... เขาไม่อยากนำปัญหานี้ไปแปดเปื้อนความสงบสุขที่เซนพยายามรักษาไว้ด้วยหยาดเหงื่อและดินเหนียวในสตูดิโอ รินเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งถึงสถานีรถไฟที่เงียบเหงา ความมืดของยามวิกาลทำให้เขารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ แต่ในชั่วพริบตาเดียว แสงจากไฟฉายดวงเล็กก็สาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าของเขา "ริน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ป่านนี้..." เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดึงสติเขาให้กลับมา รินเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ริมทาง เซนยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อกันหนาวตัวหนา แววตาของเขาดูอ่อนล้าแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "เซน... คุณมาได้ยังไง" รินเสียงสั่น ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างในมือของเซน มันคือซองจดหมายสีขาวที่ถูกเปิดออกแล้ว และมีตราประทับของตระกูลเขาอยู่บนนั้น เซนยื่นจดหมายฉบับนั้นให้ รอยยิ้มที่ฝืนทำขึ้นดูเจ็บปวดมากกว่าความโกรธ "พ่อของคุณมาหาผมที่สตูดิโอ... เขาบอกให้ผมปล่อยคุณไป เพราะผมคือ 'ตัวถ่วง' ของอนาคตคุณ" รินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พ่อของเขากล้าทำถึงขนาดนี้เลยหรือ? "เซน ฟังผมนะ..." รินพยายามเอื้อมมือไปจับแขนอีกฝ่าย แต่เซนกลับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นทำเอาหัวใจของรินหล่นวูบราวกับตกจากที่สูง "ผมไม่ได้อยากปล่อย... แต่ถ้าการอยู่ที่นี่กับผมมันทำให้คุณต้องแลกกับทุกอย่างที่สร้างมา ผมควรจะไปเองใช่ไหม?" เซนกล่าวประโยคที่ทำลายความหวังของรินจนสิ้นซาก ก่อนจะหันหลังเดินไปที่รถที่จอดรออยู่ ซึ่งเป็นรถคันเดียวกับที่คนของตระกูลรินใช้รับส่งเขาเสมอ รินทรุดตัวลงกับพื้นสถานีที่เย็นเยียบ ในขณะที่ประตูรถหรูคันนั้นค่อยๆ ปิดลง ทิ้งให้เขาอยู่กับความจริงที่ว่า คำพูดของพ่อเขาเมื่อครู่... คือจุดเริ่มต้นของคำอำลาที่เขาไม่เคยเตรียมใจจะรับมือ หิมะแรกในโตเกียวหวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกคนสัมผัสถึงความเจ็บปวดและรักที่มั่นคงของตัวละครได้นะคะ