โรงพยาบาลสนามยุคโบราณ

กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กเข้มข้นลอยอลวนอยู่เบื้องหน้า ภายใต้แสงคบเพลิงสีส้มแดงที่สั่นไหวตามแรงลมราตรี เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดระงมไปทั่วค่ายทหารทิศประจิม ภาพของทหารนับร้อยที่นอนเรียงรายบนพื้นดินแกลบและฟางแห้งอย่างไร้ระเบียบ คือหลักฐานอันประจักษ์ชัดถึงความล้มเหลวของระบบสาธารณสุขยุคโบราณที่ปล่อยให้โรคระบาดคร่าชีวิตผู้คนดั่งใบไม้ร่วง "ทูลท่านอ๋อง... พระชายา ทรงเดินทางมาไกลเหนื่อยล้าแล้ว ถึงเวลา... ส่งดวงวิญญาณกลับยมโลกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์เงาคนสนิทเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของท่านอ๋องมู่หรงเฉินกวาดมองร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงที่บัดนี้เปื้อนฝุ่นควันและคราบเลือด เขาก้าวเข้าประชิดนางด้วยพละกำลังดุจพายุซัดสาด ทว่ามือหนากลับชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเห็นแววตาคู่สวยที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นที่ฉายชัดยิ่งกว่าเหล็กกล้า ไป๋ลี่หลินสะบัดชายแขนเสื้อซat-in สีม่วงเข้มอย่างไม่แยแส นางปัดฝุ่นละอองบนบ่าด้วยท่าทีราพณ์กับพญาเดินดิน ก่อนจะแย้มสรุปมุมปากด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันโชคชะตา "ยมโลกยังไม่กล้ารับคนอย่างหม่อมฉันหรอืเพคะ ท่านอ๋อง... หากท่านยังมีเวลามาสั่งเสียข้าพเจ้า สู้เอาแรงไปสั่งการให้คนทำตามที่หม่อมฉันจะสั่งต่อไปนี้ไม่ดีกว่าหรือ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเฉียบคมดั่งคมมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ มู่หรงเฉินแค่นเสียงหึในลำคอ นัยน์ตาคู่นั้นหรี่แคบลงด้วยความดุร้าย ทว่าแฝงความระคนฉงนระคนทึ่งในความใจกล้าของสตรีตรงหน้า "เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน พระชายา... โรคห่าระบาดครั้งนี้ แม้แต่หมอหลวงมือหนึ่งจากเมืองหลวงยังต้องส่ายหน้ายอมจำนน" "หมอหลวงพวกนั้นใช้ตำราโบราณที่งมงายและไร้เหตุผล ส่วนหม่อมฉัน... ใช้ศาสตร์แห่งการแพทย์ที่เหนือกว่าพวกเขาสามร้อยปีเพคะ!" ไป๋ลี่หลินหันหลังให้บุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในค่ายทหาร นางก้าวฉับๆ ไปยังกระโจมผ้าใบขนาดใหญ่ที่ถูกรื้อถอนโครงสร้างออกจนโล่งเตียน สายตาคมกวาดสำรวจพื้นที่อย่างรวดเร็วดั่งผู้เชี่ยวชาญด้านการวางผังเมือง นางผายมือออกกว้างพร้อมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงกังวานเด็ดขาดที่สะท้อนไปทั่วบริเวณ "ฟังทางนี้ให้ดี! นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ค่ายทหารแห่งนี้จะถูกแปลงโฉมเป็น 'โรงพยาบาลสนาม' ตามระบบมาตรฐานสากลที่หม่อมฉันจะเป็นผู้บัญชาการเอง!" เหล่าทหารและแพทย์สนามต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง กับคำศัพท์แปลกหูและท่าทีที่มั่นอกมั่นใจเกินร้อยของพระชายาผู้เลื่องชื่อว่าไร้ประโยชน์ ไป๋ลี่หลินไม่ปล่อยให้ใครได้ตั้งคำถาม นางยกนิ้วเรียวยาวขึ้นชี้แจงทีละข้อด้วยความรวดเร็วและเป็นระบบ "ข้อแรก! แยกผู้ป่วยเด็ดขาด ห้ามมิให้ผู้ป่วยที่มีอาการไข้รากสาดน้อยปะปนกับผู้ป่วยบาดแผลจากคมดาบเด็ดขาด คนกลุ่มแรกให้ย้ายไปโซนทิศตะวันออกรับลมธรรมชาติ ส่วนกลุ่มหลังอยู่โซนทิศตะวันตกเพื่อทำแผลและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกสี่ชั่วโมง!" "ข้อสอง! การกักตัวระดับสูงสุด ข้าราชบริพาร ทหาร หรือแม้แต่แม่ครัว หากไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง ห้ามเข้าใกล้เขตสีแดงรัศมีส้าวจ้างโดยเด็ดขาด ใครฝ่าฝืน... โทษฐานขัดขวางราชการทหาร มีโทษประหารสถานเดียว!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ อำนาจแฝงในน้ำเสียงของนางเด็ดเดี่ยวราวกับแม่ทัพหญิงผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน มู่หรงเฉินที่ยืนกอดอกพิงเสากระโจมมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด เงยหน้าขึ้นสบตากับนางด้วยแววตาลึกล้ำ ความเย็นชาในคราแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม สตรีผู้นี้... ไม่เพียงแต่มีความงามล่มเมือง หากแต่ยังมีมันสมองที่เฉียบคมและเด็ดเดี่ยวจนน่ากลัว "แล้วเรื่องความสะอาดเล่า พระชายา..." มู่หรงเฉินเอ่ยแทรกขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "เจ้าจะให้ข้าเชื่อถือแผนการของเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเลือดและหนองเกรอะกรังอยู่เต็มพื้นเช่นนี้" ไป๋ลี่หลินหันขวับมาเผชิญหน้ากับพระสวามี ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย นางก้าวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายหอมเย็นละมุนของสมุนไพรจีนผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของนางโชยเข้าจมูกของชายหนุ่มจนลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ "เพราะเหตุนี้ไงเพคะ ถึงต้องมี 'ข้อสาม'... ต้มน้ำเกลือเข้มข้น ล้างมือด้วยน้ำต้มสุกทุกครั้งก่อนและหลังสัมผัสผู้ป่วย และเผาทำลายเสื้อผ้า ผ้าพันแผล รวมถึงสิ่งปฏิกูลทั้งหมดในหลุมลึกสามเชียะ ห้ามมิให้ผู้ใดนำกลับมาใช้ซ้ำอีกเด็ดขาด!" นางเอ่ยเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขา "หากท่านอ๋องทรงต้องการให้ทหารของท่านรอดชีวิตจากยมโลกอย่างที่ปากว่า... ได้โปรดเชื่อใจหม่อมฉันสักครั้งเถอะเพคะ" ความเงียบงันปกคลุมอีกครา ทว่าครั้งนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดของการตัดสินใจครั้งประวัติศาสตร์ มู่หรงเฉินจ้องมองดวงหน้าหวานล้ำที่เปื้อนหยาดเหงื่อและควันไฟ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง ก่อนจะเอ่ยคำสั่งที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องสะท้าน "ตามใจนาง... ผู้ใดขัดขวางคำสั่งของพระชายา ถือว่าขัดขวางคำสั่งของข้า ประหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรายงาน!" สิ้นเสียงประกาศิตของท่านอ๋อง บรรยากาศรอบด้านก็พลันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แพทย์สนามและทหารต่างพากันกุลีกุจอลงมือปฏิบัติการตามผังที่พระชายาวางไว้ ทว่า ในขณะที่ไป๋ลี่หลินกำลังก้มหน้าก้มตาคัดแยกสมุนไพรต้มลดไข้ในกระโจมแพทย์ องครักษ์เงาคนเดิมก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้านางด้วยอาการตัวสั่นเทา "ทูลพระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สมุนไพรต้มลดไข้ล็อตใหญ่ที่เพิ่งลำเลียงมา องค์ชายรอง... ทรงส่งคนสกัดกั้นและแอบผสม 'ผงสลายวิญญาณ' ลงไปในหม้อต้มยาหลักของค่ายทหารแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มือสั่นเทาของไป๋ลี่หลินชะงักกึกทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางหันขวับไปมองหม้อต้มยาขนาดใหญ่ที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่กลางค่ายทหาร ทันใดนั้นเอง... ม่านกระโจมด้านหลังก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าหน้าตาเจ้าเล่ห์ที่ถือราชโองการสีทองอร่ามเดินยิ้มเยาะเข้ามาด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย "พระชายา... ราชโองการลับจากฮ่องเต้มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ... ข้อหา 'วางยาพิษปลิดชีพกองทัพ' จงคุกเข่ารับโทษประหารณบัดนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นนี้นะคะ