หมากกระดานแรกเริ่มขยับ

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอวลผสมปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่โชยมาจากคมดาบข้างกาย ขันทีซ่งยังคงแย้มยิ้มด้วยรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาเรียวรีดั่งอสรพิษกวาดมองไปทั่วท้องพระโรงจวนอ๋องที่เงียบงัดราวกับป่าช้า คำประกาศิตจากราชสำนักเบื้องบนเปรียบดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกระหม่อมของทหารอารักขา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วลมหายใจ ความกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่เสียงแมลงภู่บินผ่านก็ยังฟังดูคล้ายเสียงกัมปนาท ไป๋ลี่หลินมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายเรียวลิ้นของนางกวาดชิมรสชาติขมปร่าของชาหลงจิ่งชั้นเลิศในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ดวงตาหงส์คู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด กลไกการเมืองวังหลวงช่างสกปรกโสมมยิ่งนัก การนำบุตรชายวัยแบเบาะมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับการหย่าร้าง ถือเป็นหมากตาต่ำที่ไร้ซึ่งเกียรติภูมิ แต่มันกลับเป็นหมากที่ใช้งานได้ผลชะเด็ดนักสำหรับคนไร้หัวใจบนบัลลังก์มังกร "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งชัดเจนถึงเพียงนี้... ท่านอ๋องยังจะทรงนิ่งเฉยอยู่อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ขันทีซ่งเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางกวาดสายตามองมู่หรงเฉินที่ประทับนิ่งดั่งรูปสลักหินหยกดำ มู่หรงเฉินไม่แม้แต่จะชายตากล่าวตอบ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่จนขันทีเฒ่าถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นกวาดมองม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับด้วยลัญจกรหยก เลือดในกายของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนเดือดพล่านขึ้นทีละน้อย ความรักที่มีต่อบุตรชายและภรรยาตีรันกันอยู่ในอก ทว่าสิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือศักดิ์ศรีของตระกูลมู่หรงที่ถูกเหยียบย่ำ "ฮ่าๆๆ..." เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่เยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้นจากลำคอของท่านอ๋อง มู่หรงเฉินค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้สลักลายหงส์เสียงดัง *กริ๊ก* บรรยากาศในห้องพลันลดฮวบลงจนหนาวเหน็บถึงกระดูกดำ "คิดว่าใช้เด็กทารกคนหนึ่งมาบีบเค้นเปิ่นหวาง แล้วเปิ่นหวางจะต้องก้มหัวให้สุนัขรับใช้เช่นพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?" "ท่านอ๋อง! พระองค์ทรงตรัสเช่นนี้มิได้นะพ่ะย่ะค่ะ! นั่นคือสายเลือด..." ขันทีซ่งหน้าถอดสี รีบเอ่ยแย้งเสียงสั่นเครือ ทว่าลี่หลินกลับยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งลำหยกแตะลงที่แขนเสื้อของสามีเบาๆ นางผุดลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีชาดสะบัดพลิ้วตามจังหวะก้าวเดิน ท่าทีสง่างามราวกับนางพญาหงส์ผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดิน "ขันทีซ่ง... ท่านกลับไปทูลฮ่องเต้เถิด" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์เอ่ยขึ้น นางก้าวเข้าไปใกล้ขันทีเฒ่าทีละก้าว สายตาคมปลาบดุจดั่งศอาบยาพิษ "บอกพระองค์ว่า... สตรีปีศาจผู้นี้ หาใช่สตรีในห้องหอที่จะยอมให้ผู้ใดมาหยิบฉวยชะตาชีวิตไปตามอำเภอใจ หากอยากได้ใบหย่านัก ไฉนไม่เสด็จมาเอาด้วยพระองค์เองเล่า?" "พระชายา! พระองค์ทรงตรัสสิ่งใดออกมา!" ขันทีซ่งหวีดร้องด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อเผชิญหน้ากับรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากสตรีตรงหน้า นางมิใช่หมอสาวชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แววตาคู่นั้น... มันคือแววตาของนักวางแผนผู้กุมยุทธศาสตร์ที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน มู่หรงเฉินลอบมองภรรยาข้างกาย หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกพึงพอใจและภาคภูมิใจฉายชัดในแววคมกริบ เขาเอื้อมมือไปโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นกายหอมหวานของสมุนไพรจีนจางๆ ลอยเข้าจมูกปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในร่างให้ตื่นขึ้น "ในเมื่อเบื้องบนอยากเล่นเกมการเมืองนัก..." มู่หรงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "เปิ่นหวางก็จะเปิดกระดานนี้ให้สะเทือนไปทั้งสามภพ ลี่หลิน... เจ้าพร้อมจะเดินหมากตานี้เคียงข้างเปิ่นหวางหรือไม่?" "หม่อมฉันมิเคยเกรงกลัวผู้ใดอยู่แล้วเพคะ..." ลี่หลินแย้มรอยยิ้มพิมพ์ใจ งดงามหยาดเยิ้มปานหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ แต่แววตากลับซ่อนคมมีดไว้พันเล่ม ทันใดนั้นเอง ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ของจวนอ๋องก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายหงส์ทองพันปี ผู้ซึ่งไม่สมควรจะมาเหยียบย่ำ ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาล—คุณหนูรองจ้าวเฟยเฟย นางแย้มยิ้มหยันในมือถือถาดกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ บนนั้นมีกาสุราหยกขาวพ่นไอความเย็นยะเยือกออกมา "พี่ชายเฉิน... น้องหญิงมาคารวะแล้วเพคะ..." เฟยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย ทว่าดวงตากลับจ้องมองลี่หลินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ได้ข่าวว่าราชสำนักส่งราชโองการมา... เช่นนั้นแล้ว ถ้วยสุราพิษส่งสาส์นฉบับนี้ เกรงว่าพระชายาคงต้องเป็นผู้ดื่มมันเพื่อเป็นการ 'ถวายตัว' ลาจากตำแหน่งพระชายาด้วยกระมังเพคะ?" ลี่หลินปรายตามองถาดสุราพิษในมือของศัตรูหัวใจ รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก นางไม่รอช้า ยื่นมือเรียวขาวราวหยกไปคว้ากาสุรานั้นขึ้นมาทันธား... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" มาโดยตลอดนะคะ