ราชโองการลับกลางดึก

"หนึ่งก้านธูปที่เจ้าว่า... คงเหลือเวลาให้ข้าได้จัดระเบียบอาภรณ์อีกเพียงเค่อเดียวสินะ" สุ้มเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมปราศจากความหวาดหวั่นพรพร่าแม้แต่น้อย ไป๋ลี่หลินปัดชายแขนเสื้อผ้าต่วนสีจันทร์ของตนอย่างแผ่วเบา รอยยับเล็กๆ ที่เกิดจากการคุกเข่ารับราชโองการถูกลูบให้เรียบด้วยปลายนิ้วเรียวยาวอย่างใจเย็นราวกับนางกำลังเตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชา มากกว่าจะเดินไปสู่ลานประหารหรือความตายที่ถูกขีดเส้นตายด้วย 'ยาพิษเก้าอัคคี' ในตำหนักบูรพาเวลานี้ ความเงียบงันกัดกินหัวใจผู้คนจนแทบได้ยินเสียงเกล็ดน้ำค้างเกาะตัวบนยอดหลังคา องครักษ์หนุ่มผู้ส่งสารยังคงคุกเข่าตัวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน แต่ยามเผชิญหน้ากับความนิ่งงันดุจปีศาจจำแลงของท่านอ๋องมู่หรงเฉินและรอยยิ้มเย้ยหยันของชายา เขากลับรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาอันสูงชันที่เบื้องล่างคือเหวลึกไร้ก้นบึง มู่หรงเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองราชโองการมรกตที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นหินอ่อน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทะยานเมฆยังคงยืนตระหง่านดั่งขุนเขา ไหล่กว้างทั้งสองข้างแผ่ซ่านไอสังหารเย็นยะเยือกที่รุนแรงจนเปลวเทียนรอบตำหนักวับแวมใกล้ดับมอด ดวงเนตรคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองไปยังร่างบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง มีทั้งความโกรธเกรี้ยวต่อความไร้ปรานีของราชสำนัก และความระคนทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของสตรีผู้กุมหัวใจเขาไว้ครึ่งหนึ่ง "หลินเอ๋อร์..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำพอดังลอดไรฟัน แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นอารมณ์ที่พยายามกดขี่ข่มเหงไว้อย่างสุดกำลัง "เจ้ากล้าดียังไงถึงยังทำตัวระรื่นได้ในเมื่อยาพิษเก้าอัคคีสำรับนั้นถูกต้มเดือดอยู่หลังฉากกั้นห้องแล้ว" ไป๋ลี่หลินหันกลับมาสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มบางเบาแต่งแต้มอยู่บนเรียวปากสีชาด นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพไร้พ่าย กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก แต่นางกลับไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว นิ้วเรียวเอื้อมไปจัดปมสายคาดเอวให้เขาอย่างเบามือและเป็นธรรมชาติ ดั่งภรรยาผู้ภักดีกำลังส่งสามีออกศึก ทั้งที่ในความเป็นจริง... พวกเขากำลังจะถูกบังคับให้ดื่มความตายร่วมกัน "หม่อมฉันระรื่นที่ไหนกันเพคะท่านอ๋อง" นางเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบ "เพียงแต่รู้ว่า... ฮ่องเต้ยังไม่กล้าประหารพวกเราในคืนนี้ต่างหากล่ะเพคะ" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย "ราชโองการลับฉบับที่สองที่เปลี่ยนบทลงโทษอย่างกะทันหันในยามวิกาลเช่นนี้ หาใช่พระราชประสงค์ที่แท้จริงของโอรสสวรรค์ไม่..." ดวงตาคู่คมของแพทย์หญิงทอประกายวาววับเฉกเช่นนักวางกลยุทธ์ผู้กุมชัยชนะ "แต่เป็นหมากตบตาของเสนาบดีจ้าวและพวกพ้องที่ฉวยโอกาสตอนที่ฝ่าบาททรงพระประชวรหนัก แอบอ้างพระราชโองการปลอมขึ้นมาเพื่อปิดปากพวกเราในคดีลอบปลงพระชนม์สนมเอก หากพวกเราดื่มยาพิษนี้เข้าไปจริงๆ เท่ากับยอมรับผิดและเปิดทางให้ตระกูลจ้าวฮุบอำนาจทหารในมือท่านอ๋องไปโดยปริยาย... ท่านพี่คิดว่า หมากตื้นๆ เช่นนี้ จะตบตาหมอเช่นข้าผู้เคยผ่าตัดเปิดกะโหลกคนมาแล้วได้อย่างนั้นหรือเพคะ?" คำพูดของนางราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางความมืดมิด มู่หรงเฉินชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแฝงความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด สตรีของเขา... ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ นางไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด แต่ยังมีสายตาเฉียบคมในการอ่านเกมการเมืองในราชสำนักทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าขุนนางเฒ่าบางคนเสียอีก "บังอาจนัก!" มู่หรงเฉินคำรามต่ำในลำคอ ไอสังหารระเบิดออกมาจนหน้าต่างกระดาษสาฉีกขาด "พวกมันกล้าเอาชีวิตชายาข้ามาเป็นเครื่องมือต่อรองในเกมชิงอำนาจเช่นนี้เชียวหรือ!" "ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ" ไป๋ลี่หลินแตะฝ่ามือลงบนหลังมือหนาที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สัมผัสอุ่นซ่านจากนางช่วยดึงสติบุรุษผู้คลุ้มคลั่งให้สงบลงได้ชั่วพริบตา "ในเมื่อพวกมันส่งเทียบเชิญความตายมาถึงเรือน มีหรือที่เราจะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในท้องพระโรงสักหน่อยเพคะ... ในเมื่อฮ่องเต้ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งเรียกตัวเราเข้าเฝ้ากลางดึกเช่นนี้ เราก็ควรจะ 'เสด็จ' ไปให้พวกมันได้เห็นกับตาว่า... ยาพิษเก้าอัคคีฆ่าพยัคฆ์และหมอเทวดาเช่นพวกเราไม่ได้หรอกเพคะ" ยังไม่ทันที่มู่หรงเฉินจะได้เอ่ยปากตรัสสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นก้องกังวานจากนอกกำแพงตำหนัก เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินและเสียงกระทบกันของเกราะเหล็กดังระงมราวกับคลื่นพายุโหมกระหน่ำ องครักษ์ผู้ส่งสารหน้าถอดสีผงะถอยหลังด้วยความตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม "ท... ท่านอ๋อง!" เสียงตะโกนรายงานหน้าตาตื่นขององครักษ์ประจำตระกูลดังแทรกเข้ามา "กองกำลังราชองครักษ์เสื้อแพร... กองกำลังเสื้อแพรนับพันนายนำโดยขันทีซ่งมาปิดล้อมตำหนักบูรพาไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันประกาศว่าหากท่านอ๋องและพระชายาไม่ยอมเสด็จไปรับโทษภายในก้านธูปนี้ จะมีคำสั่งให้... จุดไฟเผาทั้งตำหนักพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ดวงเนตรดุร้ายดั่งพยัคฆ์จำศีลตื่นเต็มตาพร้อมกระโจนเข้าสู่สนามรบ "ดี... ดีจริงๆ ขันทีซ่งสุนัขรับใช้ตัวนั้นช่างบังอาจนัก ถึงกับกล้าเอากองกำลังเสื้อแพรมาปิดล้อมตำหนักอ๋องขั้นหนึ่งเช่นข้า!" ไป๋ลี่หลินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นางกวาดสายตามองสำรับยาพิษส่งกลิ่นฉุนกึกบนโต๊ะไม้จันทน์หอม ก่อนจะหันไปหยิบเข็มเงินเล่มยาวที่ซ่อนไว้ในมอดไม้มาเหน็บไว้ที่ปลายแขนเสื้ออย่างรวดเร็วและงดงาม "ท่านอ๋องเพคะ..." นางเอ่ยเรียกสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลังยิ่ง "ดูท่าทางแล้ว... ค่ำคืนนี้ราตรีคงจะยาวนานและสนุกสนานกว่าที่เราคาดไว้เสียอีก พวกเราไปต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' เหล่านี้กันเถอะเพคะ" มู่หรงเฉินคว้ามือเรียวบางของภรรยามากุมไว้แน่น ฝ่ามือหนาอบอุ่นและแข็งแกร่งส่งผ่านความมั่นคงมาสู่หญิงสาว ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความพร้อมที่จะเหยียบย่ำศัตรูให้จมดิน ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าสู่ประตูตำหนักที่ถูกประชิดด้วยกองกำลังนับพัน ประตูไม้บานใหญ่กลับถูกกระแทกเปิดผางอย่างแรงจากภายนอก! ร่างของขันทีซ่งผู้กุมอำนาจในวังหลวงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว น่าเกลียด และในมือของขันทีเฒ่าผู้นั้นไม่ได้ถือเพียงราชโองการ... แต่มีศีรษะที่โชกไปด้วยเลือดสดๆ ของขุนนางผู้ใหญ่ผู้เคยเป็นพันธมิตรคนสำคัญที่สุดของท่านอ๋องถูกโยนกลิ้งมาแทบเท้าของพวกเขา! "ถวายบังคมท่านอ๋อง... และพระชายาพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีซ่งเอ่ยด้วยเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วนที่สุด... หากท่านอ๋องไม่ยอมหย่าขาดกับสตรีปีศาจผู้นี้ด้วยพระองค์เองในวินาทีนี้... ศีรษะต่อไปที่จะหลุดจากบ่า... จะเป็นบุตรชายคนเดียวของท่านอ๋องที่แอบซ่อนไว้ที่ชายแดนพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามมิติมาสู่อำนาจและความรักอันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ