"ฝ่ามือของท่านอ๋องหนักหน่วงยิ่งนัก เกรงว่าหากกดลงมาอีกเพียงนิด กระดูกซี่โครงของหม่อมฉันคงร้าวรานจนต้องเปลี่ยนมาใช้ยาประสานกระดูกตำรับพิเศษแล้วกระมั้งเพคะ"
น้ำเสียงของไป๋ลี่หลินมิได้สั่นพร่าแม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังจะแนบชิดอยู่กับเสาไม้จันทน์หอมแกะสลักลายมฆาเร้นเมฆของห้องบรรทม กลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้นเจือกลิ่นอายสนิมเหล็กและชาชั้นดีโชยเข้ากระทบนาสิก ทว่าสตรีในอ้อมแขนกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัว นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบประสานกับดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาที่จ้องมองมาอย่างดุดัน รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ริมฝีปากราวกับกำลังท้าทายพยัคฆ์ร้ายในกรงทอง
มู่หรงเฉินไม่ขยับเขยื้อn กายหนาของเขาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ปิดกั้นทางหนทีไล่ของนาง ปลายจัักษุของท่านอ๋องกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดนอนผ้าแพรต่วนสีมุกปักลายเหมันต์วารีอย่างพิจารณา เส้นผมยาวสลวยดั่งเส้นไหมสีนิลกาฬบางส่วนคลอเคลียอยู่บนลาดไหล่เปลือยเปล่า ชวนให้จินตนาการถึงความนุ่มนวลยามสัมผัส ทว่าแววตาดุร้ายคู่นั้นกลับฉายประกายเยียบเย็น
"เจ้าช่างกล้าหาญนัก... ลี่หลิน" เสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์ป่าที่กำลังขู่ขวัญเหยื่อ "รู้ตัวหรือไม่ว่าเกมที่เจ้ากำลังเดินอยู่ มีเดิมพันเป็นชีวิตของคนสกุลไป๋ทั้งตระกูล และอาจรวมถึงหัวบนบ่าของชายาเอกแห่งชินอ๋องเช่นเจ้าด้วย"
"หม่อมฉันทราบดียิ่งกว่าผู้ใดเพคะ" ลี่หลินตอบรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ยกขึ้นแตะลงบนปกเสื้อคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองของเขาอย่างถือวิสาสะสัมผัสเบาๆ ที่แผงอกแกร่ง "หากแต่การเล่นหกระดานกับคนโง่เขลา ย่อมไม่น่าสนุกเท่ากับการชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศของพวกสุนัขจิ้งจอกหางโผล่... เช่นที่คุณหนูรองจ้าวเฟยเฟยกำลังเพียรพยายามทำอยู่ในยามนี้ มิใช่หรือเพคะท่านอ๋อง?"
ชื่อของจ้าวเฟยเฟยลอยล่องผ่านบรรยากาศอันตึงเครียด ทำให้มุมปากของมู่หรงเฉินกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักที่ไร้ความปรานี เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดอาการขนลุกชัน
"เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว... หญิงสาวจากโลกประหลาด" มู่หรงเฉินเอ่ยเสียงกระซิบพร่า "เจ้าคิดว่าการที่จ้าวเฟยเฟยส่งจดหมายลับไปยังสำนักพยัคฆ์ขาวเพื่อว่าจ้างมือสังหาร เป็นแผนการที่แยบยลนักกระนั้นหรือ? น่าเสียดาย... ที่นางมองไม่เห็นหมากตาที่เจ้าวางไว้บนกระดานนี้เลยแม้แต่น้อย"
"เพราะท่านอ๋องทรงคอยกวาดก้างขวางคอให้หม่อมฉันต่างหากเล่าเพคะ" ลี่หลินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ยามเมื่อเงยขึ้นสบตาเขาใกล้ๆ "การที่หม่อมฉันแสร้งทำเป็นอ่อนแอ ถูกพิษเล่นงานจนล้มป่วยในจวน เพื่อล่อให้งูพิษออกจากรู ย่อมต้องแลกมากับการที่ท่านต้องคอยมารับมือกับมารยาหญิงนับร้อยเล่มเกวียนในเรือนหลัง... เหนื่อยหน่อยนะเพคะ พระสวามี"
คำว่า 'พระสวามี' ถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอย่างจงใจ แต่มู่หรงเฉินกลับไม่ยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระ เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดแทบไม่เหลือช่องว่าง ความอบอุ่นจากร่างกายที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเริ่มเผาผลาญความเยือกเย็นที่ทั้งสองต่างสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกัน
"ปากเก่งนักนะ..." มู่หรงเฉินพึมพำ ดวงเนตรสีนิลกาฬเข้มจัดขึ้นจนเกือบดำสนิท "คืนนี้... ข้าคงต้องลงทัณฑ์คนปากดีเสียให้เข็ดหลาบ จะได้จำใส่ใจว่าอย่าได้บังอาจใช้เล่ห์กลใดมาหลอกใช้ข้าเป็นเครื่องมืออีก"
"โอ้? ท่านอ๋องจะลงทัณฑ์หม่อมฉันด้วยวิธีใดเล่าเพคะ? ใช้ราชโองการหย่าที่ท่านทรงเก็บไว้ใต้หมอน หรือจะบังคับให้หม่อมฉันดื่มยาขมๆ สักสิบลิตร?" ลี่หลินเชิดคางขึ้นท้าทาย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด
บรรยากาศในห้องบรรทมเริ่มแปรเปลี่ยนจากความตึงเครียดทางการเมือง กล ายเป็นสนามรบแห่งความเสน่หาที่อบอวลไปด้วยความหวานชื่นซ่อนเร้น ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกของมู่หรงเฉินโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะประทับลงบนกลีบปากนุ่มของนางนั้นเอง
*ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*
เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งตามด้วยน้ำเสียงร้อนรนขององครักษ์เงาซานจือที่ดังลอดเข้ามาทำลายบรรยากาศอันน่าหลงใหลจนย่อยยับ
"เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หน่วยข่าวกรองรายงานด่วนว่า... ราชโองการลับจากฮ่องเต้ส่งตรงมาถึงหน้าจวนแล้วในยามวิกาลนี้ และผู้ที่ถือราชโองการมา... คือขันทีคนสนิทของไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ!"
มู่หรงเฉินชะงักกึก ดวงตาดุร้ายหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับสายน้ำแข็ง ทว่าไป๋หลินกลับหรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นบนใบหน้างดงามอีกครั้งเมื่อตระหนักได้ว่า...
เกมการเมืองในราชสำนักมิได้หยุดพักผ่อนแม้แต่ในยามราตรี และศึกใหญ่ครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ เบื้องหน้าประตูห้องนอนของพวกเขาแล้ว
---
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านกลลวงในเรือนหลังนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ จากใจ ส้มหวานมิติลับ ค่ะ
ท่านอ๋องอย่าซึม เดี๋ยวหมอสาวจะพาไปหย่า•ตอนที่ 27
สงครามน้ำลายในห้องนอน
ผลงานโดย ส้มหวานมิติลับ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ส้มหวานมิติลับ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ท่านอ๋องอย่าซึม เดี๋ยวหมอสาวจะพาไปหย่า นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!