ความหึงหวงของท่านอ๋อง

กลิ่นอายโสมภูเขาสิบปีคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นดี รังสรรค์บรรยากาศอันสงบเงียบภายใน ‘หอโอสถบูรพา’ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้าอันคึกคัก ทว่า ในเวลานี้ ความเงียบสงบกลับถูกทำลายลงด้วยรอยยิ้มพริမ်းเพราและวาจาคารมอันคมคายของคุณชายตระกูลหลี่ บุตรชายท่านเจ้าคุณกรมคลังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าสำราญและรูปโฉมอันโดดเด่น "แม่นางไป๋... ฝีมือการฝังเข็มของท่านเมื่อเดือนก่อน มิใช่เพียงแค่รักษาอาการปวดศีรษะเรื้อรังของมารดาข้าให้หายเป็นปลิดทิ้งเท่านั้น หากแต่ยัง ‘ฝัง’ ลงไปในดวงใจของข้าจนมิอาจถอนขึ้นได้แล้วกระมังขอรับ" คุณชายหลี่จั๋วเหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทอดสายตาหวานเชื่อมไปยังสตรีชุดแพทย์จีนโบราณสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดอกเหมยสีเงินตรงหน้า เขายื่นพัดจีบกระดาษสาเคลือบน้ำมันตังออิ๊ววาดลายกล้วยไม้หมึกจีนให้อย่างนิ่มนวล ท่าทางเยื้องย้อยชวนฝันตามแบบฉบับคุณชายเจ้าสำราญผู้เพียบพร้อมด้วยชาติตระกูลและทรัพย์สินเงินทอง ไป๋ลี่หลิน หรือ ดร.พรีมา ในร่างใหม่แห่งยุคโบราณ เพียงแค่ปรายหางตามองพัดจีบตรงหน้าแวบหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาประดับบนเรียวปากอิ่มเอิบดั่งกลีบดอกท้อ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขา นางกำลังจัดเรียงเทียบยาต้มสมุนไพรลงในลิ้นชักไม้ไผ่อย่างไม่รีบร้อน ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงคีบรากชะเอมด้วยคีมทองเหลืองอย่างแม่นยำ "อาการของฮูหยินท่านเจ้าคุณหายดีแล้ว เป็นเพราะร่างกายตอบสนองต่อตัวยาได้ดี คุณชายหลี่โปรดอย่าได้กล่าววาจาฟุ่มเฟือยเช่นนี้ในสถานพยาบาลเลยค่ะ เกรงว่าจะสร้างความเสื่อมเสียให้แก่ชื่อเสียงอันดีงามของตระกูลท่านเสียเปล่าๆ" น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าเฉียบคม เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่อาจล่วงเกินได้โดยง่าย จั๋วเหวินหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา เขายิ่งขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะตรวจโรคอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกอิงฮวาจางๆ ลอยแตะนาสิก "ความเสื่อมเสียอันใดกันเล่า ข้าเป็นบุตรชายโสดสนิท ส่วนท่านก็ยังมิได้ตบแต่งออกเรือน การที่บุรุษรูปงามกับแพทย์หญิงผู้เลอโฉมจะแลkเปลี่ยนไมตรีจิตต่อกัน ย่อมเป็นเรื่องงดงามตามวิถีแห่งกวีมิใช่หรือ" ไม่เพียงแต่วาจา มือเรียวยังเอื้อมออกหมายจะแตะปลายนิ้วของนางที่กำลังถือพู่กันบันทึกอาการไข้ ทว่า... *เปรี้ยะ!* เสียงไม้บรรทัดเหล็กกล้ากระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว จนขวดกระเบื้องเคลือบใส่ผงไข่มุกถึงกับสั่นสะเทือน ความเย็นเยียบแผ่ซ่านปกคลุมบรรยากาศในรัศมีสาม丈ทันทีราวกับฤดูเหมันต์มาเยือนกะทันหัน จั๋วเหวินชะงักมือ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรัง杀 (รังสีอำมหิต) ที่พุ่งทะลักเข้ามาจากทางประตูร้าน เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองลายมังกรห้าเล็บทอประกายวาววับ ท่าทางองอาจดุจพญาอินทรีผู้ล่าเหยื่อ มู่หรงเฉินก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักบัดนี้ดำคล้ำสนิทจนแทบจะหยดเป็นหมึก ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองคุณชายหลี่ด้วยสายตาที่พร้อมจะเฉือนเนื้ออีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ โดยไม่ต้องใช้ดาบ "ท่าน... ท่านอ๋อง!" จั๋วเหวินรีบถอยหลังกรูด คุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา "ถวายพระพรท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ทราบว่า..." "ไสหัวไป." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอيدออกมาเพียงสามคำ สั้น ห้วน และเต็มไปด้วยโทสะที่กดขี่จนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ จั๋วเหวินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบคลานเข่าถอยหลังออกจากร้านโอสถไปแทบไม่ทัน รองเท้าเกือบสะดุดธรณีประตูด้วยซ้ำ ไป๋ลี่หลินถอนหายใจเบาๆ นางวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ยืนแผ่รังสีความหึงหวงอยู่เบื้องหน้า ริมฝีปากบางยกยิ้มเย้าแหย่ "ลมบ้าหมูจากทิศใดกันหนႊ ที่พัดพาท่านอ๋องผู้ทรงงานยุ่งเหยิงถึงเพียงนั้น ให้เสด็จมาเยือนร้านขายยาสมุนไพรเล็กๆ ของหมอหญิงต้อยต่ำเช่นข้าได้" มู่หรงเฉินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ฝ่ามือหนาเอื้อมมารวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นอายสงครามและจันทร์หอมโชยเข้ากระทบนาสิกจนหัวใจดวงน้อยของแพทย์หญิงกระตุกวูบ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงปล่อยให้ไอ้สุนัขจิ้งจอกหน้าตัวผู้ตัวนั้นมาเกี้ยวพาสน์ถึงถิ่น" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "หรือว่า... ยาบำรุงที่เจ้าจ่ายให้มัน มีฤทธิ์ทำให้ใจกล้าถึงเพียงนั้นด้วย" ลี่หลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย นางไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันนั้น มือเล็กวางลงบนแผงอกกว้าง ออกแรงดันเบาๆ แต่คนตัวโตกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผา "หมอรักษาคนตามอาการ คุณชายหลี่มีอาการ 'หัวใจกำเริบ' จากพิษรัก ข้าผู้เป็นแพทย์ย่อมต้องแนะนำให้เขากลับไปสงบสติอารมณ์ที่จวน... ท่านอ๋องผู้ทรงปรีชาญาณ ไฉนจึงทรงกริ้วเป็นเด็กๆ ไปได้เล่าเพคะ" "เด็กๆ งั้นรึ?" มู่หรงเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงเนตรคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย ปลายนิ้วเรียวเย็นเยียบเชยคางนางขึ้นบังคับให้สบตา "ข้าเป็นถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุด กุมชะตาคนนับแสนในกำมือ แต่กลับต้องมายืนมองบุรุษสำมะเลเทเมามาเกี้ยวพาสน์ชายาเอกของตนเองในร้านค้า ชาวเมืองคงกำลังนินทากันสนุกปากกระมังว่าข้า... มู่หรงเฉิน กำลังจะถูกสวมเขา!" "ท่านอ๋องทรงตรัสเกินไปแล้ว ข้ายังมิได้ตบแต่งกับท่านอย่างเป็นทางการเสียหน่อย อีกอย่าง..." ลี่หลินยิ้มพราย ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "หากท่านทรงระแวงนัก ไฉนไม่รีบพระราชทานสินสอดแล้วมาสู่ขอข้าให้ถูกต้องตามประเพณีเล่าเพคะ เผื่อว่าชื่อเสียงของท่านจะพ้นข้อครหาว่า 'ปล่อยให้ชายาถูกเกี้ยว' เสียที" คำพูดนั้นทำเอาอ๋องหนุ่มผู้เย็นชาชะงักงัน ประกายความประหลาดใจวาดผ่านดวงตาคมกริบทันที ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "เจ้ากล้าใช้เล่ห์กลนี้มาบีบให้ข้าแต่งงานกับเจ้าอย่างนั้นรึ ไป๋ลี่หลิน..." น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้น ทว่าแฝงความดุดันอันเร่าร้อน "เจ้าก็รู้ว่าข้ามิได้รังเกียจ แต่ทว่า..." ยังไม่ทันที่มู่หรงเฉินจะได้กล่าวจบประโยค เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังหยุดลงที่หน้าร้าน ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงาที่พุ่งพรวดเข้ามาในร้านโดยไม่รออนุญาต "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าซีดเผือก "มีราชโองการด่วนจากห้องเครื่องหลวง... พระสนมเอกจ้าว ส่ง 'ถ้วยชาอุ่นทิพย์' มาพระราชทานให้ท่านที่จวนอ๋อง โดยอ้างว่าเป็นยาสมานแผลจากฮ่องเต้ แต่ทว่า... สายลับของเราตรวจสอบพบว่า ในถ้วยชานั้นผสม 'พิษสลายโลหิตเจ็ดราตรี' พ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศในร้านโอสถที่เพิ่งอบอวลด้วยความหึงหวงและไออุ่นของความรัก พลันเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที มู่หรงเฉินหันขวับกลับไปมองทางประตู ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่ความเหี้ยมเกรียมดุร้ายในทันที ดวงตาดั่งเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ไป๋ลี่หลินหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยฉายประกายความเยือกเย็น ดร.พรีมาและยอดกุนซือหญิงหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในสมอง นางเอื้อมมือไปหยิบเข็มเงินบริสุทธิ์ยาวสามนิ้วขึ้นมาจากกล่องเครื่องมืออย่างนิ่มนวล "ดูท่าทาง... ศึกในเรือนหลังของท่านอ๋อง จะมิใช่เรื่องเล่นๆ เสียแล้วกระมังเพคะ" นางเอ่ยเสียงเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบงัน "ในเมื่อพวกมันกล้าส่งพิษมาถึงมือท่าน... คืนนี้ เราคงต้องไป 'เยี่ยมเยียน' พระสนมเอกจ้าว เพื่อทวงคืนถ้วยชานี้ด้วยตัวเองเสียแล้วล่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาอันลึกล้ำนี้เคียงข้างกันนะคะ - ส้มหวานมิติลับ -