เครื่องแต่งกายโบราณกับแผนการขั้นแรก

เสียงสะบัดปลายพู่กันขนกระต่ายป่าที่กระทบลงบนกระดาษซวนจื่อแผ่นบางเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องหนังสืออักษรวิจิตร กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกแท่งชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของตำราโบราณนับพันเล่มที่เรียงรายอยู่เต็มชั้นไม้จันทน์หอม ไป๋ลี่หลินมิได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างอารักขา แม้จะรับรู้ได้ถึงสัมผัสอันคุ้นเคยของไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในรัศมีสามฉื่อ "ท่านอ๋องทรงว่างเว้นราชกิจถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงได้เสด็จมาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องแต่งตัวของชายาผู้ถูกทอดทิ้งเช่นหม่อมฉัน" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือแววประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นางตวัดปลายพู่กันเขียนสูตรตำรับยาถอนพิษโบราณลงไปอีกตัวอักษรอย่างมั่น and ด้วยลายมือที่ทั้งงดงามและทรงพลัง มู่หรงเฉินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าดวงเนตรคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกลับกวาดมองร่างระหงของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดที่ลี่หลินเลือกหยิบขึ้นมาทาบกับเรือนร่างในวันนี้ไม่ใช่ชุดผ้าไหมเนื้อธรรมดาตามความคาดหมายของบ่าวไพร่ หากแต่มันคืออาภรณ์ชั้นสูงปักลายหงส์ทองคู่โบราณที่ตกทอดมาจากห้องเครื่องในวังหลวง เนื้อผ้าสีแดงชาดเข้มข้นตัดกับดิ้นทองคำบริสุทธิ์ที่ปักเป็นลวดลายหงส์กางปีกทะยานขึ้นสู่ฟ้า ทุกฝีเข็มประณีตบรรจงจนสะท้อนประกายวาววับยามต้องแสงเทียน เครื่องแต่งกายชุดนี้มิใช่เพียงแค่สวยงามตระการตา หากแต่มันคือสัญลักษณ์แห่งฐานะและอำนาจอันสูงส่งที่สตรีสามัญชนไม่มีสิทธิ์แตะต้อง และที่สำคัญที่สุด... มันคือการประกาศสงครามทางแฟชั่นและศักดิ์ศรีในวังหลวงอย่างเงียบเชียบ "เจ้ากำลังจะไปเหยียบย่างเข้าสู่สนามรบที่เต็มไปด้วยเข็มพิษและเล่ห์กล แต่เจ้ากลับเลือกสวมชุดที่สะดุดตาที่สุดในแผ่นดินเช่นนี้ ลี่หลิน... เจ้าจงใจท้าทายกฎเหล็กของพระสนมเอกจาง หรือเพียงแค่อยากให้บุรุษทั่วทั้งงานเลี้ยงหันมาสยบแทบเท้าเจ้ากันแน่" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวย่างเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังโอบล้อมร่างบางไว้จนแทบสิ้นลมหายใจ ลี่หลินวางพู่กันลงอย่างใจเย็น นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีในนามผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายและเจ้าเล่ห์อย่างไม่ปิดบัง มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ "ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมิได้ต้องการให้ผู้ใดมาสยบ แต่หม่อมฉันเพียงแต่ต้องการ 'ทวงคืน' สิ่งที่ควรจะเป็นของหม่อมฉันต่างหาก" นางก้าวเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือเรียวบางเอื้อมขึ้นจัดคอเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ให้บุรุษตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ "ในเมื่อคุณหนูรองจ้าวเฟยเฟยเตรียมแผนการชั่วร้ายเพื่อเหยียบย่ำหม่อมฉันให้จมดินในงานเลี้ยงปักปิ่นคืนนี้ หม่อมฉันในฐานะชายาเอกย่อมต้องแต่งกายให้สมเกียรติ เพื่อที่เวลาตบหน้าผู้ใด เสียงมันจะได้ดังสะท้อนก้องไปถึงตำหนักในอย่างไรล่ะเพคะ" มู่หรงเฉินจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และความฉลาดเฉลียวเกินสตรีใดในยุคสมัยนี้ ความรู้สึกประหลาดไหลวนอยู่ในอก เขารู้ดีว่านางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องคอยให้ใครปกป้อง นางคือปีศาจจำแปลงกายในคราบหมอเทวดาผู้พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อชัยชนะ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขา... พ่ายแพ้ต่อนางอย่างราบคาบตั้งแต่แรกพบ "เจ้ามันดื้อรั้นและอันตรายยิ่งนัก ลี่หลิน" มือหนาเอื้อมไปแตะปิ่นหยกขาวบนเรือนผมของนางอย่างแผ่วเบa สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุร้าย "หากเจ้าพลาดพลั้งแม้แต่นก้าวเดียว ข้าจะไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยเจ้าเป็นครั้งที่สองจำไว้" "หม่อมฉันไม่เคยร้องขอให้ท่านช่วยอยู่แล้วเพคะ..." ลี่หลินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นแล้วหยิบผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงสีแดงขึ้นมาคลุมศีรษะ "แต่ถ้าท่านอ๋องกลัวว่าหม่อมฉันจะชนะสงครามในเรือนหลังนี้จนหมดสนุก ท่านก็ตามไปดูความพินาศของศัตรูด้วยตาตนเองก็แล้วกัน" บรรยากาศในห้องหนังสือพล J ตรึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเงาร่างขององครักษ์เงาพุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความเร่งรีบ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... หน้าประตูจวนตอนนี้มีราชשูรลับจากฮ่องเต้มาถึงแล้ว และผู้ที่นำราชโองการมาด้วยตนเอง หาใช่ขันทีหลวงไม่ หากแต่เป็น... องค์ชายสามผู้ทรงพระนามว่ามู่หรงจื้อ ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องการตามล่ากวาดล้างสายสายแพทย์แผนโบราณ!" ลี่หลินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาคมกริบที่ฉายประกายอันตรายยิ่งกว่าเดิม ส่วนมู่หรงเฉินหรี่ตาลงอย่างเย็นเยียบ รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่รักทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางทะลุมิติมาดื่มด่ำกลิ่นอายความรักและการเมืองอันเข้มข้นในตอนนี้นะคะ