กับดักในเรือนหลัง

กลิ่นอกำยานกฤษณาที่ลอยวนอวลอยู่ในเรือนปีกตะวันตกช่างหนักอึ้งจนคล้ายจะกลายเป็นพิษร้าย บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความอึมครึมและสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมายังร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์สวรรค์สีนวลตาด้วยรอยยิ้มซ่อนคม "พระชายาเพคะ... สิ่งนี้ร่วงหล่นอยู่ใต้ตั่งไม้แกะสลักในห้องบรรทมของพระองค์ ยามที่บ่าวเข้าไปจัดสำรับเมื่อครู่" เสียงของสาวใช้คนสนิทของคุณหนูรองจ้าวเฟยเฟยดังขึ้น พร้อมกับชูห่อผ้าแพรสีชาดขึ้นสูง แพรพรรณเนื้อดีชิ้นนั้นปักลวดลายเป็ดแมนดารินคู่หยอกเย้า ซึ่งเป็นสิ่งที่สตรีในห้องหอไม่มีวันพกพาติดตัวอย่างเปิดเผย เว้นเสียแต่ว่า... มันจะเป็นเครื่องหมายแทนใจจากชายชู้ที่ลอบเร้นเข้ามาในยามวิกาล ไป๋ลี่หลินยังคงนั่งจิบชาผู่อ่อร์ในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ด้วยกิริยาสงบนิ่ง ราวกับสายลมพายุที่กำลังโหมกระหน่ำรอบเรือนหลังนี้เป็นเพียงแค่เรื่องดินฟ้าอากาศริมหน้าต่าง ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองอนุภรรยาอีกสามคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ด้วยท่าทีตื่นตระหนกแกมสะใจ โดยเฉพาะจ้าวเฟยเฟยที่พยายามซ่อนประกายความริษยาไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวานราวกับดอกบัวขาว "ช่างน่าขันยิ่งนัก..." ลี่หลินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์ เสียงกระทบกันเบา ๆ ระหว่างกระเบื้องกับเนื้อไม้กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้ผู้ที่กำลังจ้องจับผิด "จวนอ๋องแห่งนี้มีองครักษ์เงาเฝ้าระวังถึงแปดสิบรูป ประตูชั้นในและชั้นนอกล้วนลงกลอนแน่นหนาด้วยกุญแจทองเหลืองเจ็ดชั้น แต่พวกเจ้ากลับบอกว่ามีชายแปลกหน้าลอบเข้ามาหาข้าถึงในห้องบรรทมได้โดยไม่มีใครล่วงรู้... เช่นนั้นแล้ว ตำแหน่งผู้บัญชาการราชองครักษ์ของท่านอ๋องคงต้องถูกปลดในวันนี้เสียกระมัง เพราะเหตุใดจึงปล่อยให้สุนัขจรจัดเล็ดลอดเข้ามาได้ง่ายดายถึงเพียงนี้" ถ้อยคำเรียบเรื่อยทว่าเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ ทำให้สีหน้าของอนุภรรยาที่เตรียมการมาอย่างดิบดีถึงกับกระตุกวูบ "พระชายาอย่าได้ทรงบ่ายเบี่ยงเลยเพคะ!" อนุฮวาซึ่งเป็นคนสนิทมือหนึ่งของจ้าวเฟยเฟยรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน กลัวว่าเกมนี้จะพลิกกลับ "หลักฐานคาตาเช่นนี้ หรือพระองค์จะทรงปฏิเสธว่านี่ไม่ใช่ของท่านราชสำนักหนุ่มจากกรมพิธีการ ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากชายแดนเมื่อสามวันก่อน!" ลี่หลินปรายตามองอนุฮวา ชั่วขณะนั้นแววตาของแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนฉายประกายความเยียบเย็นออกมาวูบหนึ่ง นางลุกขึ้นยืนช้า ๆ อาภรณ์ปักดิ้นทองไหวระยับตามจังหวะการก้าวเดิน รัศมีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากสตรีผู้เป็นเอกภรรยาทำให้เหล่าบ่าวไพร่ถึงกับต้องก้มหน้าหลบสายตาโดยอัตโนมัติ "เจ้ากล่าวหาว่าข้ามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใต้فلเสนาบดีกรมพิธีการอย่างนั้นหรือ..." ลี่หลินก้าวเข้าไปใกล้จ้าวเฟยเฟยทีละน้อย กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของดอกซิ่งปะทะเข้ากับนาสิกของอีกฝ่าย "จ้าวเฟยเฟย... เจ้าช่างมีความพยายามเป็นเลิศยิ่งนักในการหาเรื่องมาประเคนให้ท่านอ๋องลงทัณฑ์ข้า แต่เจ้ากลับลืมคิดไปว่า ของสิ่งนี้... ข้าไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง แล้วเหตุใดจึงต้องเก็บมันไว้ใต้ตั่งให้นางกำนัลตาถั่วเช่นพวกเจ้ามาพบเจอเล่า?" "หม่อมฉันเพียงแต่ทำหน้าที่ตักเตือนด้วยความหวังดี เกียรติของจวนอ๋องย่อมสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด หากข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปว่าพระชายามีชู้ ท่านอ๋องผู้ทรงธรรมย่อมต้อง..." "ต้องทำไมหรือ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นจากนอกประตูกลวงแกะสลัก ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับหน้าถอดสี คุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา มู่หรงเฉินก้าวเข้ามาในห้องด้วยอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรทองดุดัน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณราวกับฤดูเหมันต์มาเยือนก่อนกำหนด ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาพาดผ่านใบหน้าของทุกคน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างระหงของภรรยาตนเอง ลี่หลินไม่ได้คุกเข่าลงเช่นคนอื่น นางเพียงแต่ประสานมือคำนับตามธรรมเนียมอย่างสง่างาม ทว่าแววตาที่มองสบกับท่านอ๋องนั้นไม่มีความหวาดหวั่นเจือปนแม้แต่น้อย "ท่านอ๋องทรงเสด็จมาได้จังหวะพอดิบพอดีเลยเพคะ..." จ้าวเฟยเฟยรีบคลานเข้าไปหาชายหนุ่ม น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน่าสงสาร "อนุเพียงแต่มาเยี่ยมเยียนพระชายาตามหน้าที่ แต่กลับพบหลักฐานการลักลอบคบชู้... เพื่อชื่อเสียงของท่านอ๋องและวงศ์ตระกูล อนุจำต้องกราบทูลความจริงเพคะ!" มู่หรงเฉินปรายตามองห่อผ้าแพรสีชาดในมือของบ่าวไพร่ แววตาของเขาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด ๆ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนที่ดังระทึกด้วยความลุ้นระทึกว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นจะทรงพิโรธและสั่งลงทัณฑ์พระชายาเช่นไร ทว่า... มู่หรงเฉินกลับมิได้เอ่ยปากตำหนิลี่หลินแม้แต่ครึ่งคำ ร่างสูงใหญ่ก้าวผ่านกลุ่มอนุภรรยาที่หมอบกราบไปหยุดยืนเบื้องหน้าภรรยาตัวน้อย มือหนายื่นออกไปเชยคางนางขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วกร้านศึกสัมผัสผิวเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม ทว่าสายตากลับกวาดมองไปรอบห้องด้วยความเหี้ยมเกรียม "เจ้าบอกว่า... มีชายชู้ลอบเข้ามาในเรือนบรรทมของชายารักข้าอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าหวาดหวั่นเอ่ยขึ้น "พ... เพคะ ท่านอ๋อง หลักฐานชัดเจนถึงเพียงนี้..." "เปรี้ยง!" เสียงตบโต๊ะไม้จันทน์ดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนสะดุ้งเฮือก มู่หรงเฉินไม่ได้ตวาดสักแอะ ทว่ารัศมีการฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้จ้าวเฟยเฟยหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "ในจวนนี้... ไม่มีใครมีสิทธิ์ก้าวล่วงเรือนปีกตะวันตก แม้แต่ตัวข้าเองยังต้องรอคอยคำอนุญาตจากนาง แล้วเศษสวะหน้าไหนจะอาจหาญกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่!" มู่หรงเฉินแค่นAเสียงหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น "เฟยเฟย... ดูท่าสมองของเจ้าคงจะฝ่อไปหมดแล้ว ถึงได้คิดแผนการตื้นเขินเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายชายาเอกของข้า" จ้าวเฟยเฟยเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่ยินยอม นางเงยหน้าขึ้นหวังจะแก้ตัว ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงใดออกมา องครักษ์เงาคนสนิทก็พุ่งตัวเข้ามาคุกเข่ารายงานเสียงเครียด "เรียนท่านอ๋อง... หม่อมฉันตรวจสอบที่มาของห่อผ้าแพรนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นของที่สาวใช้คนสนิทของคุณหนูรองแอบนำไปซ่อนไว้ใต้ตั่งเมื่อยามวิกาลเมื่อคืนนี้จริงพ่ะย่ะค่ะ!" ความจริงถูกเปิดโปงในชั่วพริบตา อนุภรรยาที่เหลือต่างตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ หันไปมองจ้าวเฟยเฟยด้วยความหวาดกลัวว่าภัยจะพาลมาถึงตัว ลี่หลินลอบยิ้มเยาะในมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า นางไม่ได้เอ่ยปากแก้ต่างให้ตนเองเลยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้น จนกระทั่งท่านอ๋องเป็นผู้ก้าวเข้ามาสะสางเกมกระดานนี้ด้วยพระองค์เอง มู่หรงเฉินก้มลงกระซิบข้างใบหูของลี่หลินด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ดูท่าว่า... เจ้าคงจะปล่อยให้พวกนางว่างงานจนเกินไป ถึงได้มีเวลามาเล่นละครปาินตนาการเช่นนี้ในเรือนหลังของเจ้า" "หม่อมฉันเพียงแต่รอชมการแสดงงิ้วฉากใหญ่ที่พวกนางตั้งใจจัดเตรียมไว้ก็เท่านั้นเพคะ ท่านอ๋องทรงทำให้เสียรสชาติหมดเลยนะเพคะ" ลี่หลินกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มพราย ดวงตาคู่งามระยิบระยับด้วยความท้าทาย ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายไปในทิศทางที่ลี่หลินเป็นผู้กุมชัยชนะ ขันทีเฒ่าหน้าพระพักตร์ผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้านในเรือน พร้อมกับชูราชโองการสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านอ๋อง... พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ! ทรงมีรับสั่งให้ปลดพระชายาไป๋ลี่หลินออกจากตำแหน่งทันที เนื่องจากมีมลทินมัวหมองต่อราชวงศ์!" หัวใจของคนทั้งเรือนกระตุกวูบ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมฉับพลัน มู่หรงเฉินหันขวับกลับไปมองราชโองการในมือขันที แววตาคมกริบฉายประกายอำมหิตดุจพญามารที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่รักทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางทะลุมิติมาดื่มด่ำความระทึกใจในตอนนี้ด้วยนะคะ