วิชาแพทย์สะท้านฟ้า

ปลายเข็มสีเงินยวงสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันหอมหมื่นลี้วับวาม ราวกับดวงดาราที่ถูกดึงลงมาอาบไว้ด้วยพิษสงแห่งความตายและความเป็น ความเงียบงันภายในตำหนักฉางโส่วกดทับจนแม้แต่เสียงลมหายใจของเหล่าขันทีนางกำนัลยังต้องขาดห้วง ไทเฮาประทับนั่งอยู่บนพระแท่นบรรทมบุด้วยนุ่นหงส์ องค์พระวรกายสั่นเทาด้วยพิษไข้เรื้อรังที่หมอหลวงทั่วทั้งราชสำนักต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า "สุดเยียวยา" ทว่า ไป๋ลี่หลินกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนต่อความกดดันมหาศาลเบื้องหน้าแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาและหงส์เพลิงสีชาด ขยับกายเข้าประชิดพระองค์อย่างมั่นคง ปิ่นปักผมทองคำฝังหยกมรกตสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน ท่วงท่าสง่างามดั่งนางพญาหงส์ที่กำลังกางปีกเหนือน่านฟ้า แม้ในยามที่สายตาหลายคู่จากตระกูลขุนนางฝ่ายตรงข้ามจะมองมาด้วยความริษยาและรอคอยความล้มเหลวก็ตาม "พระชายา... เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเข็มเงินเล่มนั้น จะไม่ทำให้พระอาการของไทเฮาย่ำแย่ลงกว่าเดิม?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากมุมมืดของตำหนัก ท่านอ๋องมู่หรงเฉินก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสามังกรแกะสลัก ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นจดจ้องมองนางด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน และประกายความดุร้ายที่พร้อมจะสังหารทุกคนหากกล้าแตะต้องพระวรกายของไทเฮา ลี่หลินเหลือบหางตาไปมองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสวามี รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วตำหนัก "หากท่านอ๋องทรงกังวล เกรงว่าฝีมือการแพทย์ของหม่อมฉันจะทำให้พระพักตร์ของไทเฮาต้องหมองคล้ำ... สู้ท่านอ๋องทรงถอยไปยืนดูเงียบๆ ให้ห่างจากรัศมีเข็มของหม่อมฉันเสียจะดีกว่าเพคะ การรักษาคนไข้ มิใช่การนำทัพออกศึก ที่ท่านจะใช้ความดุดันขู่เข็ญให้โรคภัยหวาดกลัวได้" สิ้นคำกล่าวของนาง เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ขุนนางบางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ไม่มีสตรีใดในแคว้นต้าฉีกล้าต่อปากต่อคำกับท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายเช่นนี้ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮามาก่อน แต่มู่หรงเฉินกลับมิได้กริ้วดังคาด มุมพระโอษฐ์ของเขากลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังขบขันในความอวดดีของชายาตนเอง "บังอาจ..." ไทเฮาตรัสด้วยพระสุระเสียงแหบพร่า ดวงพระเนตรที่เคยขุ่นมัวจากพิษไข้ค่อยๆ ลืมขึ้นจดจ้องใบหน้าอันงดงามแต่เย่อหยิ่งของลี่หลิน "เจ้าเด็กน้อย... เจ้ามีความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าใช้ 'วิชาแพทย์แปลกประหลาด' กับเรา?" "ทูลไทเฮา ความเจ็บป่วยเรื้อรังของพระองค์ หาได้เกิดจากธาตุลมในร่างกายแปรปรวนดังที่หมอหลวงวินิจฉัยไม่เพคะ" ลี่หลินคุกเข่าลงถวายความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียม ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความฉลาดเฉลียวอย่างไม่ปิดบัง "หากแต่เกิดจากการสะสมของพิษเย็นในเส้นชีพจรมานานแรมปี เปรียบเสมือนธารน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็งไว้ใต้ภูเขาหิมะ หากใช้ยาบำรุงร้อนแรงรังแต่จะทำให้เส้นชีพจรแตกซ่าน หม่อมฉันจึงต้องใช้ 'วิชาฝังเข็มสะท้านฟ้า' เปิดจุดชีพจรทั้งเก้า เพื่อระบายพิษเย็นนี้ออกทางปลายนิ้วเพคะ" กล่าวจบ นางไม่รอให้ผู้ใดทักท้วง มือเรียวขาวดั่งหยกสะบัดออกอย่างรวดเร็ว ปลายเข็มเงินทั้งเก้าเล่มพุ่งแหวกอากาศลงบนจุดสำคัญทั่วพระอภิสำุขและพระศอของไทเฮาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและงดงามราวกับร่ายรำ ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักอีกครั้ง ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกราวกับแขวนชีวิตไว้บนเส้นด้าย ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีผู้ใดล่วงรู้ จนกระทั่ง... *สำลัก!* ไทเฮาทรงไอออกมาอย่างรุนแรง พระพักตร์ที่เคยซีดเซียวไร้เลือดฝาด บัดนี้กลับมีโลหิตสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกมาหยดลงบนอ่างทองคำที่ลี่หลินเตรียมไว้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าทันทีที่โลหิตสีดำนั้นหลุดพ้นจากพระวรกาย ลมหายใจที่เคยติดขัดของไทเฮากลับราบรื่นขึ้นในทันที ดวงพระเนตรที่ขุ่นมัวกลับมาสว่างใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พระวรกายที่สั่นเทากลับสงบนิ่งลง "นี่มัน..." ไทเฮาทรงตรัสด้วยพระสุระเสียงที่ชัดเจนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พระองค์ทรงกวาดพระเนตรมองพระหัตถ์ของตนเองที่กลับมามีเรี่ยวแรงอีกครั้ง "ความอึดอัด... หายไปหมดสิ้นแล้ว!" เหล่าหมอหลวงที่ยืนหมอบอยู่มุมห้องต่างหน้าถอดสี คุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นด้วยความหวาดกลัวและทึ่งระคนกัน ชื่อเสียงของ "พระชายาอ๋องผู้ใช้เข็มสะท้านฟ้า" แผ่ซ่านไปทั่วตำหนักในชั่วพริบตา ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงซุบซิบชื่นชมระคนหวาดผวาในความสามารถอันล้ำเลิศของนาง มู่หรงเฉินทอดพระเนตรภาพนั้นด้วยแววตาที่ลุ่มลึกยิ่งขึ้น ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังแห่งอำนาจกำลังสั่นคลอน สตรีในอาณัติของเขาผู้นี้ มิได้เป็นเพียงแค่หมากเบี้ยที่ใช้แต่งตั้งเพื่อตบตาฮ่องเต้ หากแต่นางคือพายุหมุนที่พร้อมจะพลิกแผ่นดินได้ทุกเมื่อ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นmื่นและสรรเสริญเยินยอ ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวเข้ามาด้วยฝีมือเร่งรีบ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ในมือประคองราชโองการสีทองอร่ามที่ส่งตรงมาจากท้องพระโรง "มีพระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท...!" เสียงแหลมสูงนั้นตะโกนก้องทำลายความเงียบ "พระราชทานสมรสครั้งใหม่... ให้แก่ท่านอ๋องและองค์หญิงต่างแคว้น!" รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของลี่หลินแข็งค้างในทันที นางหันขวับกลับไปมองสวามีด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด ขณะที่มู่หรงเฉินเองก็ขมวดพระขนมเข้าหากันแน่นจนเป็นปม ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่รักทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางทะลุมิติมาดื่มด่ำกลิ่นอายความรักและการเมืองอันเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ