กลยุทธ์ตลาดสมุนไพร

กระดาษสาแผ่นบางเบาดั่งปีกจักจั่นที่ร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้ฮวาหลีในค่ำคืนก่อนหน้า ยังคงทิ้งร่องรอยความตื่นตระหนกไว้ในดวงตาคู่คมของไป๋ลี่หลิน ทันทีที่สายตาของนางกวาดผ่านตัวอักษรจีนโบราณบนกระดาษแผ่นนั้น ลมหายใจของนางก็แทบจะหยุดชะงักลงในทันที มันมิใช่เพียงสาส์นเตือนภัยจากเครือข่ายใต้ดิน แต่คือรายชื่อสมุนไพรหายากที่ถูกกักตุนไว้โดยตระกูลจ้าว เพื่อผูกขาดราคายาและบีบคั้นให้โรงหมอราษฎร์ทั่วเมืองหลวงต้องล่มสลายในฤดูหนาวนี้ "ช่างเป็นความโลภที่ไร้ซึ่งยางอายเสียจริง... เฟยเฟยเอ๋ยเฟยเฟย เจ้าคิดจะใช้ชีวิตของชาวประชามาเป็นหมากในเกมเรือนหลังของเจ้าเช่นนั้นหรือ" ลี่หลินพึมพำกับความว่างเปล่า ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคู่สวยทอประกายวับวับดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด นางปัดชายแขนเสื้อผ้าไหมแพรต่วนสีเหมันต์ ปิ่นปักผมหยกขาวสลักลายดอกโบตั๋นไหวระยิบระยับตามจังหวะการก้าวเดิน ในเมื่อท่านอ๋องมู่หรงเฉินมัวแต่พะว้าพะวงกับราชกิจและสายตาที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ขององค์รัชทายาท เช่นนั้นงานสกปรกในการกวาดล้างตลาดสมุนไพรเพื่อช่วยเหลือราษฎร พร้อมกับตบหน้าตระกูลจ้าวให้หงายเงิบ นางนี่แหละจะเป็นผู้จัดการเองค่ะ ยามวิกาลล่วงเลยเข้าสู่ยามโฉบ (03.00 - 04.59 น.) เงาร่างระหงของแพทย์หญิงอัจฉริยะแห่งยุค 70-80 ในร่างพระชายาเอกผู้สูงศักดิ์ ลอบเร้นกายผ่านกำแพงจวนอ๋องด้วยวิชาตัวเบาที่นางแอบฝึกฝนลับๆ ชุดที่นางสวมใส่ในค่ำคืนนี้มิใช่ชุดผ้าไหมปักดิ้นทองเกะกะ หากแต่เป็นชุดกางเกงรัดรูปสีดำสนิทตามแบบฉบับหน่วยแพทย์สนามทหารยุคใหม่ ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อหนาเพื่ออำพรางสายตา เป้าหมายของนางมิใช่การปล้นชิง แต่คือตรอกซอกซอยเก่าแก่หลังตลาดสมุนไพรหลงเหมิน สถานที่ซึ่งเคยเป็นแหล่งค้าขายสมุนไพรเถื่อนยุคปฏิวัติวัฒนธรรมในมิติก่อน แต่วันเวลานี้มันถูกดัดแปลงให้กลายเป็น "ตลาดมืดแห่งต้าหลี่" ที่ซึ่งกฎหมายของราชสำนักเอื้อมไปไม่ถึง "หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าบุกรุกเข้ามาในเขตกองสินค้าของตระกูลจ้าว!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับประกายดาบเล่มยาวที่พุ่งตรงมายังลำคอระหง ลี่หลินมิได้หลบเลี่ยง นางเพียงเอี้ยวตัวหลบอย่างงดงามราวกับสายลมพัดผ่าน ปลายนเรียวดีดเข็มเงินอาบทั่งพิษชาเข้าที่จุดชีพจรใต้ข้อศอกของชายฉกรรจ์ผู้นั้นทันที ร่างหนาล้มพับลงไปนอนกองกับพื้นโดยส่งเสียงร้องได้เพียงในลำคอ "ฝีมือตระกูลจ้าวตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ ใช้ยามเฝ้าประตูที่แม้แต่จุดตายพื้นฐานก็ยังป้องกันไม่ได้" ลี่หลินก้าวข้ามร่างนั้นไปอย่างไม่แยแส สายตาคมกวาดมองไปรอบคลังสินค้าขนาดใหญ่ กลิ่นอายของโสมภูเขา โกฐหัวบัว และชะเอมเทศลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้น นางหยิบขวดแก้วบรรจุผงเคมีสังเคราะห์สูตรเฉพาะที่แอบปรุงขึ้นจากห้องทดลองลับในมิติออกมา นี่คือ "ยาสลายฤทธิ์สมุนไพร" ที่นางคิดค้นขึ้นเพื่อเปลี่ยนสมุนไพรราคาแพงลิบลิ่วเหล่านี้ให้กลายเป็นเพียงกากพืชไร้ค่า หากตระกูลจ้าวยังดึงดันจะนำออกไปขายขูดเลือดขูดเนื้อชาวบ้านในวันพรุ่งนี้ พวกเขาจะได้ขายเพียงเศษผงไร้สรรพคุณให้แก่เศรษฐีหน้าโง่ทั้งเมืองหลวงอย่างแน่นอน ทว่า... ในขณะที่ลี่หลินกำลังหยดน้ำยาลงในลังโสมพันปีชิ้นสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก *ก๊อบ... ก๊อบ... ก๊อบ...* เสียงรองเท้าบู๊ตหนังแท้กระทบกับพื้นหินปูถนน มันมิใช่เสียงของทหารยามตระกูลจ้าว แต่เป็นจังหวะจะโคนอันทรงพลัง เยือกเย็น และคุ้นเคยยิ่งจนหัวใจของสตรีผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดถึงกับกระตุกวาบ มู่หรงเฉิน! เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้! เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาล ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ดวงตาคู่นคมดั่งพญาอินทรีกลับทอประกายลẫกซึ้งและดุดันราวกับต้องการจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว ในมือของเขากุมกระบี่ประจำกายที่ยังมีหยดโลหิตสีแดงฉานซึมไหลหยดลงสู่พื้นทีละหยด "ชายารัก... ยามวิกาลเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงแต่งกายประหลาดพิกล ย่องเบามาเยี่ยมเยียนคลังสินค้าของขุนนางจ้าวเช่นนี้เล่า? หรือว่าเตียงในเรือนอุ่นของเปิ่นหวาง (Oong - สรรพนามแทนตัวท่านอ๋อง) จะไม่อุ่นพอให้เจ้าซุกตัวเสียแล้ว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลั่งแค้นและอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล ลี่หลินเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนวนหาทางออกอย่างรวดเร็ว แต่มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่เอวบางของนาง ดึงร่างเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มเนียน "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเพียงแค่ออกมาเดินเล่นสูดอากาศยามค่ำคืน..." นางฝืนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม พยายามซ่อนขวดแก้วในมือไว้ด้านหลัง มู่หรงเฉินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่นั้นกวาดมองคลังสินค้าที่ถูกทำลายยับเยิน ก่อนจะกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "เดินเล่น? ถึงขั้นต้องใช้ผงพิษสลายฤทธิ์ยาของสำนักแพทย์หลวงเชียวหรือ? หืม... หลินเอ๋อร์ เจ้ามีความลับอันใดปิดบังเปิ่นหวางอยู่อีกสำรับเล่า?" เขากระซิบชิดริมใบหูของนาง น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก และก่อนที่ลี่หลินจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมกับคบเพลิงสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาจากปากตรอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าองครักษ์ประจำตัวท่านอ๋อง "รายงานท่านอ๋อง! พบราชโองการลับจากฮ่องเต้ซ่อนอยู่ในห้องลับใต้พื้นคลังสินค้านี้พ่ะย่ะค่ะ! เป็นหลักฐานการติดต่อซื้อขายอาวุธเถื่อนของตระกูลจ้าวกับชนเผ่าทางเหนือ!" ดวงตาของมู่หรงเฉินหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขาก้มลงมองชายาในอ้อมแขนอีกครั้งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ดูท่า... ค่ำคืนนี้พวกเรามีเรื่องต้องสะสางกันยาวนานทีเดียว ชายาข้า..." *** โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "ส้มหวานมิติลับ" เสมอมานะคะ!