จิตแพทย์นิติเวชผู้มาเยือน

กลิ่นอางและฝุ่นละอองในห้องเก็บของเก่าของสถานีตำรวจนครบาลเขตสาม ไม่ได้ทำให้ธามรู้สึกอึดอัดเท่ากับการเผชิญหน้ากับประโยคท้าทายที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ตามหาฉันอยู่หรือเปล่า... นักสืบ”* นิ้วเรียวยาวของอดีตนักสืบหนุ่มที่ผ่านการจับปืนและพลิกแฟ้มคดีมานับร้อย กำลังเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—สามครั้งสั้น สองครั้งยาว—มันคือรหัสสากลที่เขามักใช้ประมวลผลความคิดยามเผชิญหน้ากับความซับซ้อน สายตาคมกริบของเขาจดจ้องไปยังรอยนิ้วมือเปื้อนคราบเขม่าควันไฟที่จางลงบนแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสามปีก่อน ปมที่พรากคู่หูคนสนิทไปจากเขาอย่างไม่มีวันกลับ แกร๊ก! เสียงบานประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ควรจะมีของบานพับสนิมเกรอะ บ่งบอกถึงการบำรุงรักษาอย่างดีผิดสถานที่ ธามไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขายังคงปล่อยให้ประสาทสัมผัสอื่นทำหน้าที่แทนดวงตา กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นจางๆ ของดอกการ์ดิเนียผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทรับกลิ่น มันเป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวที่เขาจำได้แม่นยำตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันในห้องสอบสวนคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อปีก่อน "คุณมาเร็วกว่าที่การคำนวณความหนาแน่นของการจราจรในชั่วโมงเร่งด่วนจะอนุญาตนะครับ, หมอ" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตกใจ แต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวังที่ถูกยกระดับขึ้นสู่ขีดสุด ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานส่องกระทบกรอบแว่นสายตาไร้กรอบ สะท้อนประกายวาววับจากนัยน์ตาคู่คมที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก รินยกแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทขึ้นวางบนโต๊ะ เสียงกระแทกเบาๆ ดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ "ความเร็วนั้นขึ้นอยู่กับว่าเหยื่อกำลังรอความช่วยเหลือ หรือฆาตกรกำลังรอให้เราตามทันต่างหากล่ะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดนิสัยพูดเร็วไปหน่อย" รินแกล้งเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคิ้วของธามกระตุกขึ้นเล็กน้อยกับมุกตลกเชิงจิตวิทยาที่เธอจงใจหยิบยกขึ้นมาล้อเลียน ธามปรายตามองแฟ้มหนาเตอะบนโต๊ะ สันแฟ้มมีรหัสลับที่เขียนด้วยลายมือตวัดหวัดๆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของหน่วยจิตวิทยานิติเวชระดับสูง เอกสารเหล่านี้ถูกจัดชั้นความลับไว้สูงสุด แม้แต่สารวัตรใหญ่ยังไม่มีสิทธิ์เปิดอ่าน เว้นแต่จะได้รับอนุมัติจากส่วนกลางโดยตรง "คุณพกของร้อนมาที่นี่ทำไม" ธามถามเข้าประเด็นทันที ไม่ปล่อยให้บรรยากาศถูกชักจูงไปตามเกมของอีกฝ่าย เขาดึงแฟ้มเข้ามาใกล้ตัว พลิกเปิดหน้าแรกด้วยปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังสีดำ "เพราะสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่แค่สำนวนคดีธรรมดาครับ... แต่มันคือกระจกเงา" รินดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ เธอประสานมือไว้บนตัก ดวงตาสอดส่องสำรวจรอบห้องราวกับกำลังประเมินสภาพจิตใจของเจ้าของห้องผ่านสิ่งแวดล้อมรอบตัว "คุณกำลังตามหาฆาตกรที่ใช้รูปแบบการฆ่าเลียนแบบคดีเมื่อสามปีก่อนใช่ไหมล่ะคะ ธาม" ภายในแฟ้มเอกสาร หน้ากระดาษพิมพ์ดีดเก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยรายงานวิเคราะห์พฤติกรรม (Behavioral Analysis Report) ฉบับล่าสุด กราฟสถิติ รูปถ่ายสถานที่เกิดเหตุ และแผนภาพจำลองวิถีกระสุนถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระบบด้วยความประณีต สิ่งที่สะดุดตาธามที่สุดไม่ใช่รูปถ่ายศพเหยื่อรายล่าสุด แต่เป็น "ข้อความ" ที่เขียนด้วยลายมือหมึกซึมสีแดงสดแทรกอยู่กลางหน้ากระดาษ *โครงสร้างพฤติกรรม: ผู้ก่อเหตุมีความผิดปกติทางบุคลิกภาพระดับคลัสเตอร์ B (Cluster B Personality Disorder) มีภาวะหลงตัวเองร่วมกับความต้องการควบคุมขั้นสูงสุด เหยื่อทุกรายไม่ใช่เป้าหมายหลัก แต่เป็น 'เครื่องมือ' ในการส่งสาส์นถึงบุคคลที่อยู่จุดศูนย์กลางของวงกลม... ซึ่งก็คือคุณ* ธามชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดอ่านทุกบรรทัดอย่างรวดเร็ว ทักษะการวิเคราะห์เชิงลึกที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงทำงานประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ข้อมูลทางสถิติ ทฤษฎีจิตวิทยาอาชญากรรมของซิกมุนด์ ฟรอยด์ ผสมผสานกับพฤติกรรมศาสตร์สมัยใหม่ ถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำ ราวกับว่าผู้เขียนรายงานฉบับนี้ยืนอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาที่เขาทำการสืบสวน "รายงานฉบับนี้..." ธามเงยหน้าขึ้นสบตากริน น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย "รูปแบบการวิเคราะห์และการใช้คำศัพท์เฉพาะทาง... มันเป็นสำนวนเดียวกับที่คุณใช้สอนในสถาบันนิติวิทยาศาสตร์กลางเมื่อห้าปีก่อน แต่โครงสร้างตรรกะถูกปรับแต่งใหม่ให้เข้ากับพื้นที่เขตสาม... คุณเขียนมันขึ้นมาเอง หรือคุณกำลังบอกว่ามีคนอื่นที่รู้เรื่องนี้ดีเท่ากับคุณ?" รินคลายมือที่ประสานกันออก เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟสลัวสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคม รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ทรงพลังจนน่าเกรงขาม "ฉันไม่ได้เขียนมันคนเดียวหรอกครับ... หรือพูดให้ถูกคือ ฉันแค่ช่วยเกลาภาษาให้มันอ่านง่ายขึ้นสำหรับตำรวจนอกรีตอย่างคุณ" รินเว้นจังหวะเพื่อให้อีกฝ่ายได้คิดตาม "แต่โครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด ข้อมูลเชิงประจักษ์ และแม้แต่รอยนิ้วมือแฝงที่อยู่บนกระดาษแผ่นสุดท้าย... ถูกส่งมาจากคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อนต่างหาก" คำพูดประโยคสุดท้ายราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องเก็บของเงียบงัน อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงทันที ธามรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายตึงเกร็งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักสืบเตือนภัยสีแดงฉานในหัว คู่หูของเขา... คนที่เขาเห็นนอนจมกองเลือดในคืนวันเพ็ญเมื่อสามปีก่อน คนที่เขาฝังร่างไว้ด้วยมือของตัวเอง... "เป็นไปไม่ได้" ธามปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นแต่นัยน์ตากลับไหววูบเพียงเสี้ยววินาที "ฉันเป็นคนชันสูตรพลิกศพด้วยตัวเอง บาดแผลกระสุนปืนนัดนั้นทำลายก้านสมองส่วนหน้าอย่างไร้ทางรอด ไม่มีทางที่เขาจะ..." "ความตายในทางกายภาพอาจจะสิ้นสุดลงตรงนั้น... แต่ความตายในเชิงจิตวิทยาของฆาตกรเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ" รินยื่นมือเรียวไปแตะที่มุมกระดาษแผ่นสุดท้ายที่มีคราบสีน้ำตาลเข้มคล้ายรอยเลือดแห้งกรัง "เปิดดูสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องรีบมาหาคุณก่อนที่เสียงไซเรนชุดใหม่จะดังขึ้น" ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากลืนก้อนความรู้สึกอึดอัดลงคอ นิ้วมือที่สวมถุงมือค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นสุดท้ายออกอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเปิดฝาโลงศพของความทรงจำที่ถูกปิดตาย แสงไฟจากหลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบรัวติดต่อกันสามครั้งก่อนจะดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องในชั่วพริบตา ท่ามกลางความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่เสียงเดินของตำรวจยามกะดึกทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะการเดินแบบทหารที่คุ้นเคยอย่างประหลาด และก่อนที่ธามจะทันได้หยิบปืนพกออกจากซองข้างเอว เสียงกระซิบแหบพร่าผ่านเครื่องส่งสัญญาณวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น พร้อมกับสัญญาณไฟสีแดงกระพริบเตือนระดับความรุนแรงขั้นสูงสุดจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลาง *แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสผ่านเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลลับระดับ SSS จากคอมพิวเตอร์แม่ข่ายในห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตร... และเป้าหมายกำลังเดินมุ่งหน้ามาที่คุณ... ด้วยรอยยิ้มเดิม*