กฎสามวินาที

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เชื่องช้าของสารวัตรคณิต ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของผมราวกับจังหวะเคาะโลงศพในยามค่ำคืน ผมเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงค้างรหัสผ่านระดับ SSS ไว้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกดปุ่มลัดปิดการแสดงผลด้วยความเร็วระดับสัญชาตญาณ "กำลังทำอะไรอยู่หรือครับ ธาม?" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรดังขึ้นที่ด้านหลัง กลิ่นซิการ์ราคาแพงเจือจางในอากาศ ผมหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้า รอยยิ้มที่มุมปากของเขายังคงเป็นเครื่องหมายการค้าเดิม—รอยยิ้มที่ดูใจดี แต่ดวงตานั้นว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้น "แค่ตรวจสอบรายงานคดีเก่าที่ค้างคาอยู่น่ะครับสารวัตร พอดีผมชอบความละเอียดอ่อนในรายละเอียดที่บางคนอาจจะมองข้ามไป" สารวัตรคณิตหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ สายตาเขากวาดมองไปทั่วห้องทำงานราวกับกำลังมองหาจุดที่ผิดแปลกไปจากเดิม "ความละเอียดอ่อนน่ะเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหมกมุ่นกับอดีตมากเกินไป... อนาคตที่สดใสก็อาจจะมืดดับลงได้นะ นายเข้าใจความหมายที่ผมจะสื่อใช่ไหม?" หัวใจผมเต้นเป็นจังหวะคงที่ แต่ในหัวกลับประมวลผลข้อมูลมหาศาล เขาไม่ได้แค่แวะมาทักทาย เขามาเพื่อหยั่งเชิงว่ารอยร้าวที่ผมสร้างไว้ในกำแพงของเขานั้นลึกแค่ไหน "เข้าใจดีครับสารวัตร" ผมตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูห้องไป ร่างของรินก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสาร เธอไม่ได้ใช้ประตู แต่เธอมักจะมีวิธีเข้าถึงพื้นที่ของผมด้วยความเงียบเชียบเสมอ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองร่องรอยบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "กฎสามวินาที" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบแต่ทรงพลัง "นั่นคือเวลาทั้งหมดที่คุณมีในการตัดสินใจก่อนที่ความตายจะมาเคาะประตูบ้าน ถ้าเมื่อครู่คุณพลาดไปเพียงเสี้ยววินาที ระบบรักษาความปลอดภัยของสารวัตรจะล็อกเป้าหมายหัวของคุณทันที" "คุณคอยดูอยู่ตลอดสินะครับ?" ผมเลิกคิ้ว "ฉันไม่ได้คอยดู แต่ฉันกำลังประเมิน" เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจากตัวเธอ "ข้อตกลงของเรายังคงเดิม ธาม หากคุณต้องการลากคอคนที่ฆ่าคู่หูของคุณออกมา คุณต้องใช้ทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูงของฉัน และฉันต้องการอำนาจในการเข้าถึงไฟล์ระดับ SSS ที่คุณเพิ่งเปิดเมื่อครู่" รินยื่นมือออกมาราวกับจะทำพันธสัญญา "ข้อมูลแลกข้อมูล ความจริงแลกความจริง คุณพร้อมจะกระโจนลงนรกไปกับฉันหรือยัง?" ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ลึกเข้าไปในม่านตาสีเข้มคู่นั้น ผมเห็นรอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่หลังความเยือกเย็น เธอเองก็มีปมที่ต้องการสะสางไม่ต่างจากผม การร่วมมือครั้งนี้ไม่ใช่ความไว้ใจ แต่เป็นการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์ที่เฉียบคมที่สุด "ได้ครับ" ผมยื่นมือไปรับมือของเธอ "แต่ผมมีเงื่อนไข เราจะใช้กฎสามวินาทีเป็นบรรทัดฐานในการทำงาน ทุกความเคลื่อนไหวต้องคำนวณ ต้องแม่นยำ และห้ามมีความผิดพลาดเกิดขึ้นเป็นอันขาด หากใครคนใดคนหนึ่งเบี่ยงเบนจากภารกิจ... เราจะจบกันทันที" รินกระตุกยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนหวาน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบสหายร่วมอุดมการณ์ "คุณนี่ฉลาดเลือกจริงๆ ธาม ความเย็นชาของคุณเข้ากับแผนการของฉันได้ดีเหลือเกิน" เราเริ่มกางเอกสารลับที่เธอแอบนำมา บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยร่องรอยของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ถูกปิดตาย รินชี้ไปที่จุดบอดของหลักฐานชิ้นหนึ่ง—รอยเลือดที่พุ่งกระเซ็นในทิศทางที่ขัดกับกฎฟิสิกส์ ซึ่งในบันทึกของตำรวจระบุไว้ว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่ในมุมมองของนักโปรไฟล์เลอร์อย่างเรา มันคือร่องรอยของการขัดขืนอย่างรุนแรงโดยผู้เชี่ยวชาญ "นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมทั่วไป" รินวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คนที่ทำแบบนี้ได้ต้องมีความรู้เรื่องโครงสร้างร่างกายมนุษย์ระดับศัลยแพทย์ และเขากำลังส่งข้อความหาใครบางคน... ข้อความที่เขียนด้วยเลือด" ขณะที่เรากำลังวิเคราะห์ร่องรอยเหล่านั้น เสียงเตือนจากระบบสื่อสารของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเตือนทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับวิกฤตที่ผมไม่ได้ยินมานานนับปี *แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุกของรหัสลับระดับ Alpha-Zero ในระบบของกรมตำรวจ* ผมและรินสบตากันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นการกดดันที่มองไม่เห็น รินขยับตัวเข้ามาชิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวของเธอรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่ผมมองแทบไม่ทัน "ธาม... มีคนรู้ว่าเรากำลังดูข้อมูลนี้อยู่" เธอกล่าวเสียงเครียด "และไม่ใช่แค่สารวัตรคณิต" ก่อนที่ผมจะทันได้ถามว่าใคร หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกไฟล์ข้อมูลในฐานข้อมูลเริ่มถูกลบหายไปทีละแฟ้มเหมือนถูกไฟเผา และที่กลางหน้าจอก็ปรากฏข้อความสั้นๆ ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีขาวตัดกับพื้นหลังสีเลือด **'ยินดีต้อนรับสู่เกม... นายตำรวจนอกรีตและคุณหมอผู้หลงทาง พวกคุณมาสายไปสามวินาที'** เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและหนักแน่นหลายคู่ดังมาจากทางเดินด้านนอก หน้าต่างห้องทำงานของผมถูกทุบจนแตกกระจายพร้อมกับระเบิดควันขนาดเล็กที่ถูกโยนเข้ามา รินคว้ามือผมไว้แน่น "ธาม! เตรียมอาวุธของคุณให้พร้อม เราไม่ได้ถูกล่า... แต่เรากำลังถูกต้อนให้จนมุม!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ