สมมติฐานที่ผิดพลาด

"ยอดวิวตกลงสิบแปดเปอร์เซ็นต์ในกลุ่มเป้าหมายอายุยี่สิบห้าถึงสามสิบปี... และคุณยังกล้าเรียกกลยุทธ์นี้ว่า 'ศิลปะแห่งการเข้าถึงหัวใจมนุษย์' อีกอย่างนั้นหรือคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นกลางห้องประชุมกระจกใส ปลุกบรรยากาศตึงเครียดให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เอกสารรายงานสถิติพฤติกรรมผู้บริโภคหนาเตอะถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดัง *ปึก* สะท้อนก้องในความเงียบราวกับเสียงฆ้อนพิพากษา อคิราห์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังเก้าอี้ผู้บริหาร แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนคมกริบ ดวงตาคู่คมหลังเลนส์นั้นมองตรงมาที่หญิงสาวราวกับเธอกำลังยืนอยู่ใต้เครื่องเอ็กซ์เรย์ที่พร้อมจะแผ่รังสีตรวจจับทุกความผิดพลาดในระบบความคิดของเธอ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างนึกฉุน เธอยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนข้อศอกตัวเองเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านเป็นระอุในอก ส้นสูงปรี๊ดของเธอเพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องทำงานของเขาได้ไม่ถึงห้านาที สงครามเย็นระหว่างนักสถิติผู้ยึดมั่นในอัลกอริทึมกับนักการตลาดผู้ใช้สัญชาตญาณก็ปะทุขึ้นอย่างไร้ความปรานี "ถ้าคุณใช้สมองซีกซ้ายคำนวณแต่กราฟแท่งและค่าความน่าจะเป็น ด็อกเตอร์คะ... คุณก็จะไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า ทำไมมนุษย์ถึงยอมจ่ายเงินซื้อความรู้สึกมากกว่าประโยชน์ใช้สอย" รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ "ตัวเลขมันตายตัว แต่มนุษย์มีหัวใจ และหัวใจของพวกเขากำลังเบื่อหน่ายความเป๊ะอย่างไร้ชีวิตชีวาของคุณ" "ความรู้สึกที่ไม่มีข้อมูลมารองรับ ก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่รอวันพังทลายค่ะ" อคิราห์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งไร้ความลังเล แต่กลับบาดลึกจนคนฟังอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาให้สาสม "จิตวิทยาไม่ได้มีไว้ให้คุณใช้เดาใจคนตามอำเภอใจเหมือนหมอดูอีที แต่มันคือศาสตร์ที่ต้องพิสูจน์ได้ด้วยสถิติ... และสิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้ มันคือความผิดพลาดทางตรรกะระดับอนุบาล" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้... เธอนึกอยากจะย้อนเวลากลับไปตบปากตัวเองตอนที่ตบปากรับคำว่าจะมาร่วมโปรเจกต์นี้ร่วมกับเขาเสียจริง! เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ทั้งคู่ต้องขึ้นเวทีดีเบตงานสัมมนาระดับประเทศ อคิราห์เคยใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็นหักล้างแนวคิดการตลาดเชิงอารมณ์ของเธอจนย่อยับคาเวที ในตอนนั้นเธอเคยให้คำสัตย์ปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่มีวันเผาผลาญเวลาร่วมกับผู้ชายเย่อหยิ่งคนนี้เป็นครั้งที่สองในชีวิต แต่ดูโชคชะตาเล่นตลกสซิคะ... เขากลับกลายมาเป็นที่ปรึกษาหลักประจำโปรเจกต์รีแบรนด์ดิ้งแอปพลิเคชันหาคู่ที่เธอเป็นแม่ทัพอยู่พอดิบพอดี "อนุบาลอย่างฉันนี่แหละค่ะ ที่ทำยอดดาวน์โหลดทะลุเป้าเมื่อไตรมาสที่แล้ว ในขณะที่คุณนั่งกอดโมเดลคณิตศาสตร์แล้วนั่งมองคู่แข่งตีตลาดไปครึ่งค่อนประเทศ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนเหลือแค่เพียงความอึดอัดที่จับต้องได้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นจากตัวเขา ลอยวนอยู่ในห้วงอากาศที่เริ่มร้อนผ่าว อคิราห์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อร่างบางโน้มตัวลงมาจนใบหน้าสวยเฉี่ยวอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ปลายจมูกเกือบจะชนกันหากเขายื่นหน้าออกไปอีกนิด แต่กระนั้นเขาก็ยังคงรักษาฟอร์มความเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าหล่อเหลายังคงตึงเครียด ปรายตามองเธอด้วยแววตานิ่งสนิท "ความสำเร็จชั่วคราวจากความไร้ระเบียบ ไม่ได้แปลว่าเป็นความยั่งยืนหรอกนะคะ รินรดา" เขากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์เป่ารดริมฝีปากเธอแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว "คุณพึ่งพาสัญชาตญาณมากเกินไป จนลืมไปว่า... ยิ่งคนเราใช้หัวใจนำทางมากเท่าไหร่ ตอนที่ตกลงมาเจ็บมันก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น" รินรดานิ่งงิ่งไปชั่วขณะ คำพูดของเขามันไม่ใช่แค่การวิจารณ์งาน แต่มันเหมือนเขากำลังขุดคุ้ยความทรงจำบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบเอาไว้ ความสัมพันธ์ที่เธอเคยใช้หัวใจนำทางเมื่ออดีต... มันจบลงด้วยเศษซากความพัง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความดุเดือดกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทั้งสองคนสบตากันเนิ่นนาน ราวกับกำลังใช้กระแสจิตปะทะกันในระยะประชิด ไม่มีใครยอมหลบตา ไม่มีใครยอมถอยหลัง ปลายนิ้วของรินรดาที่จิกอยู่บนขอบโต๊ะเริ่มสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธปนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ทำลายม่านความเงียบที่หนาแน่นลงอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "ขอโทษทีครับ พอดีผมผ่านมารับริน... อ้าว ด็อกเตอร์อคิราห์ เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ" ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันในท่าทางล่อแหลม รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกมาทันทีราวกับโดนไฟลวก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจ แต่อคิราห์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งนิ่ง แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันยิ่งกว่าเดิมเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนที่อคิราห์เกลียดขี้หน้าที่สุดในวงการวิชาการ และตอนนี้ เขากำลังยืนโอบไหล่รินรดาด้วยความสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... คุณากร" อคิราห์เอ่ยชื่อนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะระเบิดออกทุกวินาที โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความรู้สึกและร่วมลุ้นไปกับอัลกอริทึมหัวใจของพวกเขานะคะ!