ทฤษฎีที่ไร้ช่องโหว่

กระดาษรายงานสถิติจำนวนห้าสิบหน้าที่ถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานด้วยแรงระดับที่ทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย คือคำทักทายแรกที่ ดร.อคิราห์ มอบให้ผู้ร่วมงานคนใหม่ รินรดากะพริบตาปริบ ๆ มองหยดของเหลวสีเข้มที่เฉียดปลายรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังของเธอไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ใบหน้าเรียบเนียนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนอุ่นไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากข้างหนึ่งกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อใช้ฟาดฟันกับพวกอีโก้สูงโดยเฉพาะ "ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ ดร.อคิราห์... หวังว่าคุณคงไม่ได้ใช้ความรุนแรงกับตัวเลขบนกระดาษพวกนี้เหมือนที่ทำกับแก้วกาแฟนะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือด้วยกระแสประชดประชันดังขึ้นทันที รินรดาหยิบเอกสารแผ่นบนสุดขึ้นมาพลิดูผ่าน ๆ โดยไม่แม้แต่จะนั่งลง อคิราห์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงไฟสีขาวนวลจากโคมไฟบนโต๊ะจนทำให้ดวงตาคู่คมของเขาดูไร้อารมณ์ ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนร่วมงานระดับหัวกะทิ แต่เป็นเพียงฝุ่นละอองที่น่ารำคาญ "ผมไม่ได้ใช้ความรุนแรง ผมแค่ใช้แรงโน้มถ่วงตามหลักฟิสิกส์พื้นฐาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์เอ่ยตอบโดยไม่มองหน้า "และโปรดจำไว้ว่า งานวิจัยชิ้นนี้ไม่มีพื้นที่ให้ 'ความรู้สึก' หรือ 'สัญชาตญาณมั่ว ๆ' ของคุณมาปะปน ถ้าคุณอ่านกราฟการกระจายตัวของกลุ่มตัวอย่างไม่ออก ผมแนะนำให้เดินกลับไปแผนกการตลาดแล้วไปนั่งคิดคำโปรโมทสินค้าเด็กเล่นจะเหมาะกว่า" คำพูดที่เจือความดูถูกแบบไม่100%ซ่อนรูปนั้นทำให้รินรดาถึงกับแค่นเสียงในลำคอ เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่ตั้งใจเอาคืนให้อีกฝ่ายสะดุ้ง แต่ดร.อคิราห์กลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน "โอ้ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะคุณหมอ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าอ่อน ๆ ลอยเข้าแตะจมูกชายหนุ่ม "แต่เสียใจด้วยนะ พอดีว่าโปรเจกต์นี้ท่านอธิการบดีเป็นคนเซ็นอนุมัติให้เราต้อง 'จับคู่' กัน ไม่ใช่ให้คุณมานั่งสั่งแล้วฉันต้องก้มหัวทำตาม" อคิราห์ค่อย ๆ ถอดแว่นสายตาออกช้า ๆ เขาวางมันลงข้างกองเอกสาร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวตรงๆ ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาจนน่ากลัว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความท้าทายที่พยายามกดขี่เธอไว้ใต้ความเงียบ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินรดา" อคิราห์เอ่ยเสียงกระซิบ ทว่าก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัด "นักการตลาดที่เก่งกาจในการปั่นหัวผู้บริโภคด้วยภาพลวงตา? น่าเสียดายนะ... เพราะในห้องแล็บของผม มนุษย์ไม่ใช่เป้าหมายยอดขาย และพฤติกรรมของพวกเขาก็ถูกคำนวณไว้หมดแล้วด้วยความน่าจะเป็น 99.9% ไม่มีที่ว่างให้ความเพ้อฝันไร้สาระของคุณหรอก" "แล้วคุณล่ะ... มั่นใจนักเหรอว่าอัลกอริทึมเฮงซวยของคุณจะคำนวณหัวใจมนุษย์ได้จริง?" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความโกรธทำให้นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอวาวโรจน์ "จำไว้นะคะ ดร.อคิราห์... ความรัก ความสัมพันธ์ และความรู้สึกบ้า ๆ ของคนเรา มันไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่คาดเดาได้ วันหนึ่งถ้าคุณพลาดขึ้นมา... ฉันนี่แหละจะหัวเราะใส่หน้าคุณเป็นคนแรก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ทั้งสองสบตากันนิ่ง ไร้คำพูดใดๆ แต่มันคือสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร รินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม แม้ปากเขาจะร้ายกาจและเย็นชาแค่ไหน แต่แววตาที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอกลับมีความปั่นป่วนบางอย่างซ่อนอยู่—ความปั่นป่วนที่เขาพยายามใช้สถิติและเหตุผลมากลบเกลื่อนมันเอาไว้ ก่อนที่สงครามประสาททางสายตาจะลาม ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้น ๆ ก่อนที่บานประตูไม้สีเข้มจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อصحابห้องอนุญาต "อุ๊ย... ดิฉันไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหมคะ พอดีท่านอธิการบดีให้เอาเอกสารด่วนมาส่งให้ ดร.อคิราห์... กับคุณรินรดาค่ะ" เสียงหวานใสของเลขาหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของใครบางคนที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา รินรดาชะงักและรีบถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ส่วนอคิราห์ก็รีบสวมแว่นตากลับเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่า เมื่อรินรดาหันไปมองใบหน้าของผู้มาใหม่ ดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่คาดคิด เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนที่อคิราห์เคยให้คำปฏิญาณไว้ว่าจะไม่มีวันเผาผลาญเวลาร่วมกันอีกเป็นครั้งที่สองในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับเกมจิตวิทยานี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ