กลไกการป้องกันตัว

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... คุณากร” อคิราห์เอ่ยชื่อนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะระเบิดออกทุกวินาที ประโยคทิ้งท้ายจากค่ำคืนก่อนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ทว่าในห้องทำงานที่เงียบงัดของสถาบันวิจัยพฤติกรรมในเช้าวันนี้ บรรยากาศกลับไม่ได้ระอุด้วยความโกรธเกรี้ยว หากแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจละสายตา รินรดากอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบกวาดมองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อรังสีความเย็นชาที่เขาแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับยิ่งจุดประกายความหงุดหงิดในแววตาสีเข้มคู่นั้นให้ลุกโชนขึ้นไปอีก “คุณากรเหรอคะ?” รินรดาทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความท้าทาย “แปลกจังนะคะ ทั้งๆ ที่ฉันคือนักการตลาดที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณแท้ๆ แต่ทำไมสมองระดับดอกเตอร์ของคุณ ถึงพยายามดึงเอาชื่อของผู้ชายที่เป็นอดีตคู่หมั้นของฉันขึ้นมาประมวลผลซ้ำๆ ล่ะคะ หรือว่า... คุณกำลังรู้สึก ‘คุกคาม’ จนต้องหาเกราะกำบังอะไรสักอย่างมาปกป้องอีโก้ของตัวเองกันแน่ ดร.อคิราห์” คำพูดของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลไกการป้องกันตัวที่อคิราห์สร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนา ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย—มันคือความรู้สึกของคนที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง ถูกถอดรหัสพฤติกรรม และถูกดึงหน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบออกอย่างไร้ความปรานี “คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยาตื้นๆ ที่ไม่มีหลักฐานทางสถิติรองรับ รินรดา” อคิราห์ก้าวเท้าเข้าประชิดทีละก้าว แรงกดดันจากส่วนสูงและท่าทีคุกคามทำให้พื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงทันตาเห็น “มนุษย์เราไม่ได้ซับซ้อนขนาดที่คุณพยายามตีความ ทุกอย่างมีโมเดล มีสมมติฐาน และมีจุดสิ้นสุดที่คาดการณ์ได้... เหมือนกับความสัมพันธ์ของคุณกับคุณากร ที่สุดท้ายก็พังทลายลงเพราะความไร้เหตุผล” รินรดาไม่ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย็นชาเฉพาะตัวของอคิราห์ลอยเข้ามาแตะจมูก หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย แต่นั่นไม่อาจกลบความตั้งใจที่จะขุดคุ้ยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนของเขาได้ “ความไร้เหตุผลเหรอคะ?” รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย้ายวนและบาดลึก “คุณต่างหากล่ะคะที่กำลังกลัว... กลัวความจริงที่ว่า อัลกอริทึมทางสถิติที่แม่นยำที่สุดในโลกของคุณ ไม่สามารถคำนวณ ‘ความรู้สึก’ ที่คุณกำลังมีต่อฉันได้เลยสักนิด” อคิราห์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้รินรดาล่วงรู้ว่า เธอได้กดปุ่มที่ถูกต้องเข้าให้แล้ว “อย่ามาพูดจาเหลาะแหเหลว” อคิราห์เสียงเข้ม พยายามถอยร่นกำแพงป้องกันตัวกลับมาตั้งรับ “ผมไม่ได้มีความรู้สึกอะไรทั้งสิ้น นอกจากการประเมินโปรเจกต์ที่เราต้องร่วมงานกันตามสัญญาจ้าง...” “โกหกค่ะ” รินรดาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นแต่เฉียบคมยิ่งกว่าเดิม เธอยื่นมือเรียวออกไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ ปลายเลิฟเคลือบสีนู้ดไล้ผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ “ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอะไร ทำไมปลายนิ้วของคุณถึงต้องกำหมัดแน่นขนาดนั้นล่ะคะ ดร.อคิราห์? ทำไมอัตราการเต้นของหัวใจที่คุณพยายามควบคุม ถึงได้สะท้อนออกมาทางชีพจรที่ลำคอของคุณชัดเจนขนาดนี้ล่ะคะ?” อคิราห์นิ่งงอนค้างไปทันที เขาก้มมองมือของหญิงสาวที่แตะอยู่บนอกของตนเอง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคู่สวยที่พราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด ความเย็นชาที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตกำลังถูกหลอมละลายด้วยความร้อนแรงจากสัญชาตญาณดิบของหญิงสาวตรงหน้า กลไกการป้องกันตัวที่ชื่อว่า ‘การปฏิเสธความจริง’ (Denial) และ ‘การปัดป้อง’ (Projection) ที่เขาใช้รับมือกับโลกใบนี้มาโดยตลอด กำลังพังทลายลงทีละน้อยภายใต้การวิเคราะห์ทางอารมณ์ที่แม่นยำยิ่งกว่าทฤษฎีทางจิตวิทยาใดๆ “คุณมัน... อันตราย รินรดา” อคิราห์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายจมูกของเขากับเธออยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเขาสามารถรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่บนผิวแก้ม “อันตรายเหรอคะ?” รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาส่อแววคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ้าเล่ห์ “หรือว่าคุณแค่กำลังห้ามใจไม่ให้ตัวเองตกหลุมรักผู้หญิงที่อ่านใจคุณออกกันแน่ล่ะคะ... ที่รัก” คำว่า ‘ที่รัก’ หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของอคิราห์ราวกับเสียงระเบิดเวลา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงกลับมา เขายกมือขึ้นหมายจะผลักร่างบางให้ออกห่างเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสโดนไหล่ของเธอ *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ โดยไม่ทันได้สังเกตบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้น “ดร.อคิราห์คะ เอกสารสรุปผลวิจัยชุดใหม่มา—อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?” รินรดาชะงัก เธอรีบผละออกจากอกของอคิราห์อย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณความว่องไวของนักการตลาด ขณะที่อคิราห์หน้าตึงขึ้นทันที เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบเฉยราดน้ำแข็ง ทว่าดวงตากลับฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเสียดาย ก่อนจะหันไปสบตากับผู้มาใหม่พร้อมรอยยิ้มการค้า ทิ้งให้อคิราห์ยืนขบกรามกรอดด้วยความเคืองขุ่นที่ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกพลุ่งพล่านเอาไว้ใต้หน้ากากเดิมอีกครั้ง... แต่ทว่า สายตาที่เขาแอบมองเธอนั้น กลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ไม่อาจดับลงได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสเกมจิตวิทยาและเคมีอันร้อนแรงในตอนนี้ด้วยนะคะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จิตวิทยาเพื่อทุกคน