ประกาศสงครามธุรกิจ

เสียงเอกสารสัญญานับร้อยแผ่นถูกกวาดร่วงลงสู่พื้นหินอ่อน เสียงกระดาษโปรยปรายราวกับใบไม้แห้งในฤดูใบไม้ร่วง ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์เขตเหนือ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บประณีต นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดกวาดมองเหล่าผู้บริหารระดับสูงที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "พวกคุณคิดว่าอำนาจที่สะสมมาหลายสิบปีบนคราบน้ำตาของฮันเตอร์ระดับล่าง มันจะค้ำจุนพวกคุณไปได้ตลอดกาลอย่างนั้นหรือครับ" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะช้าๆ ทุกครั้งที่เสียงเคาะดังขึ้น หัวใจของเหล่าผู้มีอิทธิพลเก่าแก่ทั้งหลายก็แทบจะกระโดดออกมานอกอก ตรงมุมห้อง ลินินยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากของเธองดงามและทรงพลังยิ่งกว่ากองกำลังฮันเตอร์ติดอาวุธนับร้อย มือเรียวบางของเธอกุมมือรินทร์ไว้หลวมๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและสนับสนุนทุกการตัดสินใจ แม้ในยاتیที่เขากำลังจะพลิกแผ่นดินล้างบางขั้วอำนาจเก่าที่เน่าเฟะแห่งนี้ "รินทร์... คุณรินทร์ครับ โปรดใจเย็นก่อน!" ประธานสมาคมเก่าแก่วัยกลางคนผู้เคยเหยียดหยามรินทร์ในอดีต บัดนี้กลับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก "เรื่องในอดีต... เราเคลียร์กันได้ หุ้นทั้งหมดของสมาคม... ผมยกให้คุณครึ่งหนึ่ง! ไม่สิ เอาไปเลยทั้งหมดก็ได้ ขอแค่ไว้ชีวิต..." "หุ้นที่เปื้อนเลือดของพวกคุณเหรอครับ?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความปรานีแม้แต่น้อย "น่าเสียดายที่ผมไม่ได้มาเพื่อเจรจาธุรกิจ แต่ผมมาเพื่อ 'รื้อถอน' ต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้องก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อมูลลับสุดยอด เส้นทางการเงิน การติดสินบน และรายชื่อขุนนางอุตสาหกรรมที่หนุนหลังกลุ่มอิทธิพลเก่าถูกเปิดเผยออกมาทีละหน้า ระบบทัณฑ์ทรมานระดับ SSS ที่เชื่อมต่อกับฐานข้อมูลหลักเริ่มทำงาน มันส่งเสียงเตือนเด่นชัดเป็นสัญญาณแห่งจุดจบ เหล่าผู้บริหารหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับคาที่เมื่อตระหนักว่า ทรัพย์สินและเส้นสายทั้งหมดที่ภาคภูมิใจ ได้ถูกอำนาจการเงินและระบบเหนือโชคชะตาของรินทร์กัดเซาะจนไม่เหลือชิ้นดีในเวลาเพียงชั่วพริบตา รินทร์หันไปสบตากับลินิน แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอบอุ่นลงอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขึ้นลูบผมเธอมือเบาๆ "เรากลับกันเถอะครับ ที่นี่อากาศเริ่มไม่ค่อยบริสุทธิ์แล้ว" "ค่ะ... เอ้ย ครับ ไปกันเถอะครับคุณสามี" ลินินยิ้มหวานตอบรับด้วยความคุ้นเคย พร้อมกับซบศีรษะลงกับไหล่กว้างอย่างพึ่งพา ทั้งสองหันหลังเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางสายตานับสิบที่มองตามด้วยความสิ้นหวัง รินทร์ควิบกระเป๋าหนังราคาแพงขึ้นมา ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ออกมาถือไว้ในมือ พร้อมกับกดสั่งการระบบโลจิสติกส์ส่วนตัว ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ทับทิมทองคำรุ่นพิเศษก็ดังกระหึ่มขึ้นบนดาดฟ้าตึก แรงลมกวาดเศษกระดาษเอกสารปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าสงครามธุรกิจได้ปิดฉากลงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาดของเขาแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นสู่ยานพาหนะ เสียงสัญญาณเตือนฉุกเฉินจากระบบ SSS กลับดังขึ้นแทรกด้วยโทนเสียงแหลมสูงผิดปกติ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS:ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับจาก IP แหล่งกำเนิดที่ไม่รู้จัก... และเป้าหมายปลายทางที่กำลังถูกเจาะระบบในขณะนี้ คือบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของคุณลินิน]* รินทร์ชะงักเท้าที่กำลังก้าวทันที นัยน์ตาคู่คมหรี่แคบลงอย่างอันตราย ขณะที่ลินินหันมามองหน้าเขาด้วยความตกใจเมื่อสมาร์ตโฟนในมือเธอดับวูบลงไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS