เงินพันล้านถมทะเล

"ถ้าแกกล้าเทขายหุ้นกิลด์พยัคฆ์ทมิฬลงมาแม้แต่หุ้นเดียว... เตรียมตัวเห็นครอบครัวแกไปนอนข้างถนนได้เลย, ท่านประธานก้องภพ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวภายในห้องประชุมใหญ่ของตลาดซื้อขายทรัพยากรฮันเตอร์ระดับประเทศ แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยกระเบื้องเคลือบนาราคาแพงสั่นสะเทือนจนของเหลวภายในกระฉอกออกมาลวกมือเลขาธิการหนุ่มที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ข้างกาย ก้องภพ ประธานคณะกรรมการบริหารตลาดหลักทรัพย์ฮันเตอร์ผู้ทรงอิทธิพล ขยับเนคไทราคาแพงด้วยความอึดอัด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แม้เขาจะพยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและรอยยิ้มจอมปลอมเอาไว้ตามวิสัยนักธุรกิจเขี้ยวลากดิน แต่ปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันจนเล็บ จิกฝังเนื้อก็ฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังจนมุม สถานการณ์ในตลาดตอนนี้ปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุเฮอร์ริเคน หุ้นของ "เกทระดับ S" ที่กิลด์พยัคฆ์ทมิฬกุมสัมปทานผูกขาดไว้กำลังดิ่งเหวอย่างต่อเนื่อง แรงเทขายปริมาณมหาศาลจากนักลงทุนปริศนาถูกโถมเข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว ราวกับมีใครบางคนกำลังจงใจสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลใหญ่ตระกูลนี้ให้แห้งเหือดไปจากแผนที่เศรษฐกิจ และ "ใครบางคน" คนนั้น... กำลังก้าวเข้ามาในห้องประชุมนี้อย่างเงียบเชียบ ประตูบานคู่ไม้มะฮอกกานีถูกผลักออกช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอ้าดน่ารำคาญ รินทร์ก้าวเท้าเข้ามาด้วยชุดสูทสمرเรียบหรูเข้ารูปตัดเย็บพิเศษโดยช่างฝีมือระดับโลก ใบหน้าคมคายฉายแววเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อร้ายอย่างไร้ความปรานี ด้านหลังของเขาคือลินิน คู่ชีวิตผู้ร่วมสุขร่วมทุกข์มาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต วันนี้เธอสง่างามในชุดเดรสยาวสีน้ำเงินเข้ม รัศมีแห่งความมั่นใจและบารมีที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้เหล่านักธุรกิจระดับแถวหน้าถึงกับต้องหลบสายตา "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ, ท่านประธานก้องภพ" รินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ก้องภพสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเค้นเสียงให้ดูทรงอำนาจที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แกเป็นใครวะไอ้หนู! กล้าดียังไงถึงส่งคำสั่งซื้อขายป่วนตลาดของฉัน? แกคิดว่ามีเงินแค่ไม่กี่ร้อยล้านแล้วจะมาท้าทายอำนาจของสภาฮันเตอร์ได้งั้นเรอะ!" รินทร์ไม่ได้โกรธเคือง เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมระดับ SSS เขาเดินไปที่เก้าอี้ประธานฝั่งตรงข้าม หย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะผายมือให้ลินินนั่งลงเคียงข้าง "ร้อยล้านงั้นหรือครับ?" รินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวดั่งค้อนเหล็ก "ท่านประธานเข้าใจผิดมหันต์แล้วล่ะครับ เงินระดับนั้นผมคงเอาไว้แค่ซื้อกาแฟดื่มเล่นยามเช้าเท่านั้นแหละ" พูดจบ รินทร์ก็ส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว เลขาฯ ส่วนตัวของเขาก็ก้าวไปเสียบ 'แท็บเล็ตควอนตัม' เข้ากับจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมากลางห้องประชุม ทันใดนั้น ตัวเลขบัญชีเงินฝากและพอร์ตการลงทุนที่อัปเดตแบบเรียลไทม์ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน *5,000,000,000,000 เครดิต* ลมหายใจของทุกคนในห้องสะดุดกึก เสียงกลืนน้ำลายดังเอือกติดต่อกันหลายครั้ง ตัวเลขห้าล้านล้านเครดิต... มันคือมูลค่าที่มากกว่างบประมาณประจำปีของประเทศมหาอำนาจเสียอีก! ตลาดหลักทรัพย์ทั้งระบบสั่นสะเทือนทันทีที่ระบบของรินทร์เชื่อมต่อเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลัก "นะ... นี่มันบ้าอะไรกัน!" ก้องภพผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "เงินจำนวนนี้... มันไม่ใช่แค่การซื้อขายหุ้นธรรมดาแล้ว! แกกำลังกว้านซื้อ 'ทุกอย่าง' ในตลาดนี้!" "ถูกต้องครับ" รินทร์ตอบรับด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง "พวกคุณใช้ระบบฮันเตอร์และอำนาจเงินกดขี่ผู้คนที่อ่อนแอกว่ามานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ห่วงโซ่อาหารนี้จะต้องเปลี่ยนมือเสียที" ลินินเอื้อมมือมาวางทับลงบนหลังมือของรินทร์สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงความเยือกเย็นของเขาให้คงอยู่ แม้ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกคนพวกนี้เหยียบย่ำจะผุดขึ้นมาในหัว แต่วินาทีนี้... ทุกอย่างถูกชำระสะ้างด้วยพลังแห่งอำนาจที่ไร้เทียมทาน "คุณรินทร์ครับ! ได้โปรด... เมตตาพวกเราด้วยเถอะครับ" กรรมการบริหารคนหนึ่งทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา "ถ้าคุณเทขายหุ้นกิลด์พยัคฆ์ทมิฬตอนนี้ บริษัทเราล้มละลายแน่! ครอบครัวผมต้องตายกันหมดแน่ๆ!" รินทร์มองดูภาพนั้นด้วยสายตาเวทนาเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ตอนที่พวกคุณไล่ผมออกจากงานและเหยียบย่ำภรรยาผมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... พวกคุณเคยมีความเมตตาให้เราบ้างไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก้องภพหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ เขารู้ดีว่าจุดจบมาถึงแล้ว แต่ทว่า... ก่อนที่รินทร์จะออกคำสั่งเผด็จศึกขั้นสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับ S ก็ดังสนั่นขึ้นทั่วทั้งตึก *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ระบบความปลอดภัยของตลาดหลักทรัพย์ถูกแฮกจากภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ ข้อความปริมาณมหาศาลเลื่อนขึ้นบนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้า ที่นั่น... ร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิทกำลังยืนเหยียบซากบอดี้การ์ดฝีมือเยี่ยมของรินทร์อย่างไร้ความปรานี และในมือของมันกำลังถืออุปกรณ์ควบคุมระเบิดนิวเคลียร์ขนาดพกพาที่เชื่อมต่อตรงกับห้องประชุมแห่งนี้! "สวัสดีครับ คุณรินทร์..." เสียงทุ้มต่ำผ่านระบบอินเตอร์คอมของห้องประชุมดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยผ่านหน้าจอ "เกมเศรษฐีของคุณสนุกดีนี่นา... แต่สิทธิการเป็นเจ้าของตลาดนี้ น่าเสียดายที่จะต้องจบลงตรงที่... ตูม!" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS